Ruby in an ocean

Ενδοαριστερός διάλογος (ενίοτε και σκοτωμός)

2011-11-27T13:19:00.000-08:00

Φωνάζω στους γονείς μου που δεν αποδέχονται την ακραία, ρομαντική και ίσως καταστροφική άποψή μου για την αντιμετώπιση της ελληνικής κρίσης. Αναγνωρίζω όμως πως εκείνος στον οποίο φωνάζω είναι ο εαυτός μου. Και τι του λέω, τον πιέζω να αποφασίσει: «ή με εκείνους ή με τους άλλους». Όπου εκείνοι είναι και οι γονείς μου και οι άλλοι είναι οι ανατροπείς. Οι γονείς μου δεν είναι σίγουροι τι εννοώ με αυτή την κατάταξη. Ότι τάχα συντάσσονται με τη νέα κυβέρνηση που συστεγάζει και ακροδεξιούς; Αλλά και εγώ δεν είμαι σίγουρος για το ποιοι είναι οι άλλοι. Οι ΚΚΕδες, οι κομμουνιστές γενικά, οι επαναστάτες του καναπέ (στους οποίους παραδέχομαι ότι ανήκω), οι αγανακτισμένοι, τα διάφορα κινήματα με ή χωρίς κεφάλι, ποιοι;
Θα ήθελα να ήταν όλα μαζί αλλά το έκτακτο μπλογκάρισμα με έμαθε ότι καθένας από αυτούς και πολλοί περισσότεροι από δαύτους λένε το δικό τους και σφάζονται μεταξύ τους. Πως θα έρθει η ανατροπή τότε όταν το κίνημα είναι στα μαχαίρια; Το ΚΚΕ διεκδικεί και θεωρεί ότι κατέχει τη μοναδική αλήθεια, ο ΣΥΡΙΖΑ δεν έχει ξεκαθαρισμένη άποψη και υιοθετεί πολλές ακόμα και αντικρουόμενες πολιτικές απόψεις ως αλήθεια, τα διάφορα κινήματα, αντικαπιταλιστικά και αριστερά μοιάζουν με φέουδα βολεμένων ιδεολόγων που ποιος ξέρει από πού αντλούν τη δύναμή τους. Τα ΕΑΑΚ πρεσβεύει τον αναρχικό κόσμο αλλά περισσότερο βολεύει την εξουσία με τη βία και τις αναποτελεσματικές και χωρίς στόχο καταστροφές που δημιουργούν αντίδραση στον πολύ κόσμο. Ο Καζάκης, λογικός, ενημερωμένος, γνώστης και ηγετικός εμμένει στην εκ νέου οργάνωση μιας νέας αυτάρκειας μακριά από ιδεολογικά στερεότυπα και ενώ τον κάνεις για κομμουνιστή και το δέχεται και ο ίδιος, βγάζει χολή εναντίον του ΚΚΕ.
Και φτάνουμε πάλι στο τελευταίο μιας και ο πολιτικός του ρόλος λόγω της κοινοβουλευτικής του δύναμης είναι καθοριστικός για το μέλλον της ανατροπής. Σωστά προσβλέπει με υπομονή την προετοιμασία των αντικειμενικών παραγόντων που θα φέρουν την ανατροπή. Το βλέπει εξάλλου να βράζει το πράγμα. Ωστόσο, στοχοποιεί τα ανεξάρτητα, αυτόνομα και εκτός ΚΚΕ κινήματα και πρωτοβουλίες ως οπορτουνιστικά που εξυπηρετούν το σύστημα. Εδώ μπορεί κανείς να πει ότι θα έπρεπε να τα υποστηρίζει ως λαϊκά κινήματα εναντίον του συστήματος. Εγώ διακρίνω έναν σαφή εκβιασμό του στυλ ή με μας ή μόνοι σας να αποτύχετε και να διασπαστείτε, στόχος του οποίου είναι να συνειδητοποιηθεί η ανάγκη κεντρικής πολιτικής καθοδήγησης και η εγκατάλειψη του ελευθεριάζοντος, αυθόρμητου και ατομικιστικού εντέλει ριζοσπαστισμού. Δεν είναι κακή τακτική, ωστόσο δεν πιάνει μέχρι στιγμής. Έχει κάνει αντιπάλους όλους τους έξω από το ΚΚΕ αριστερούς και κομμουνιστές, οι οποίοι κατά το ίδιο το ΚΚΕ καλύτερα να εξαφανιστούν ή να πάρουν το μέρος του συστήματος στο οποίο ανήκουν και το οποίο εξυπηρετούν. Αλλά για κάτσε μια στιγμή. Από πότε ο ριζοσπαστισμός εξυπηρετεί το σύστημα; Από τότε που διέσπασε το κίνημα και προέβαλλε τις ριζοσπαστικές λύσεις εντός του συστήματος ως προέχουσα πολιτική κατεύθυνση, θα σου πουν οι ΚΚΕδες. Καλό είναι να ρωτήσουμε εδώ και τι έκανε το κίνημα για να προωθήσει τον απώτερο του στόχο που είναι η ανατροπή; Απαντούν οι ίδιοι, τίποτα μιας και φάνηκε ότι απώτερος του στόχος, μετά την πτώση της ΕΣΣΔ, ήταν η συντήρηση του κινήματος, μια φωνή διαμαρτυρίας στον αστικό κοινοβουλευτισμό του σήμερα από τη μεταπολίτευση και μετά.
Πράγματι, η διατήρηση ενός 8% των ψήφων των πολιτών φάνηκε να ικανοποιεί το ΚΚΕ και να εξοργίζει τους υπόλοιπους αριστερούς που δεν συνασπίζονται μαζί για να πάνε σε ένα υψηλότερο πλειοψηφικό ποσοστό. Ωστόσο, εδώ η απάντηση θα μπορούσε να είναι ότι η ενότητα προέχει στη μετασοβιετική εποχή, η ανασύνταξη δηλαδή και οποιεσδήποτε κινήσεις συνεργασίας τέτοιας εμβέλειας μόνο καταστροφικές θα ήταν για το κόμμα. Μα είστε συντηρητικοί καλέ. Όχι, δεν είμαστε, απλά περιμένουμε να ωριμάσουν οι συνθήκες και τώρα βρίσκονται σε τέτοια πορεία ωρίμανσης. Ε, τότε βγείτε μπροστά και απιτείστε, πείτε στον πολύ κόσμο ότι το εννοείτε όταν μιλάτε για ανατροπή. Εμείς, κύριε, δεν πανικοβαλλόμαστε από τις κινήσεις του εχθρού, τον ξέρουμε καλά όλο αυτό τον καιρό που εσύ συνομιλούσες μαζί του ψάχνοντας να τα βρείτε και με κείνον. Ξέρεις τώρα, ΕΕ και τέτοια. Τώρα που αναζητάς την επιβίωσή σου στρέφεσαι προς τα μας αλλά εμείς, πες το συντήρηση, πες το όπως θες, δε μας νοιάζει, δεν είμαστε ευκαιριακά κινήματα εκτόνωσης οργής. Ιδού ο οπορτουνισμός σας, πώς να κάνουμε λοιπόν μαζι;
Φαίνεται πάντως πως στο ΚΚΕ ισχυροποιούνται ηθικά, ιδεολογικά και εκλογικά λόγω της κρίσης. Στο ΣΥΝ δε φαίνεται να συμβαίνει αυτό μιας και η έξοδος Κουβέλη και η παρούσα στάση του κάνει απλά τον κόσμο να αναρωτιέται τι άλλο από μεταρρυθμιστές θα ξεβράσει η ριζοσπαστική παράταξη. Οι απογοητευμένοι Πασόκοι εξάλλου δεν πάνε πια στο ΣΥΝ, υπάρχει και ο Κουβέλης που βελτιώνει το ιματζ τους μετά τα παραστρατήματα του ΓΑΠ.
Μένει λοιπόν η ηγετική φιγούρα του Καζάκη. Έχοντας γοητεύσει τον γραφών και πολλούς άλλους, σε κάνει να τον αμφισβητείς έντονα για αυτά που λέει. Για την ακρίβεια των αριθμών, για τη σιγουριά του όσον αφορά τα πολιτικά κίνητρα που αποδίδει στους δρώντες της πολιτικής, για την καταλληλότητα των λύσεων που προτείνει, για το ύφος του, για την πολιτική του ακεραιότητα, για το πόσο μακριά μπορεί να το πάει. Και το τεστ να περνάει σε όλα αυτά, τι θα κάνει αν τον εμπιστευτεί ο κόσμος; Είναι νωρίς να απαντήσουμε και θέσαμε και πολλά ερωτήματα. Ας ελπίσουμε οι ζυμώσεις στην αριστερά να βγουν σε καλό όλων μας και να μην οδηγήσουν σε περαιτέρω διάσπαση του κινήματος.

Αναζητώντας το επόμενο βήμα

2011-11-14T12:09:00.000-08:00

Σπίτι μου, μας, των τριών μας. Με χαμηλό φως στο πορτατίφ, κοιμάσαι ώρες πολλές και εγώ οδηγούμαι αργά αργά στον ύπνο μέσα από τις μουσικές. Στο σαλόνι σκοτάδι. Τα ηχεία μιλούν μουσικές της νύχτας και το μυαλό αφαιρείται για λίγο, η κοιλιά αναπνέει με τις μελωδίες παρέα. Και ο χρόνος κυλάει, του τραγουδιού και της ζωής μας και της προσδοκίας ότι θα θυμάμαι αυτή την στιγμή σα μια μικρή ευγνωμοσύνη σε αυτή την ανάσα. Στο σπίτι μας, με φώτα φιλοξενίας, μυρωδιές φθινοπωρινών φρούτων και τα χρώματα των χαλιών της γιαγιάς. Εικόνες και αισθήσεις που περνούν έτσι, ξεχνώντας τις, παίρνοντάς τις δεδομένες εκεί μπροστά στο laptop που κάθεσαι με τις ώρες.
Είναι τότε που το μυαλό αρχίζει να σκέφτεται το εξής: Πόσο πήξαμε στα τεχνολογικά αγαθά και αφήσαμε τα παραδοσιακά. Και τι απορρέει από αυτή τη διαπίστωση. Μια διαπίστωση που κι αυτή ξεχνιέται μαζί με ότι υπήρξε στο παρελθόν. Είναι εύκολο λένε να μη χρειάζεται να σκέφτεσαι και να διαπιστώνεις πράγματα. Να μη σκέφτεσαι, να ακολουθείς μόνο την ανάγκη. Η πράξη πάει μαζί με την ανάγκη και αυτή δεν την αναγνωρίζεις και πάντα ειδικά αν ονειρεύεσαι λιγάκι. Μα σου λένε στα 33 σου είναι αργά για όνειρα, ότι ήταν να πραγματοποιήσεις το πραγματοποίησες. Εκτός βέβαια και αν πρόκειται για λεφτά και δουλειές. Αυτά λέγαν τις καλές τους εποχές γιατί τώρα δεν επιτρέπουν ούτε σαν έφηβος να ονειρευτείς. Ξέχασαν και αυτοί, αν ποτέ βέβαια ονειρεύτηκαν. Αλλά διάολε, δε θέλω να παρεμβαίνετε στο μυαλό μου εσείς οι συστημικές δυνάμεις. Πως και συμβαίνει αυτό, δεν το καταλαβαίνω. Μα είναι τίμιο να αναφέρεστε ως απαραίτητος αιτιακός κρίκος όσων συμβαίνουν στον εγκέφαλο μας; Δεν είναι πιο τίμιο να αναφερόμαστε στο θεό που κρύβουμε μέσα μας; Α, άλλος κύριος και αυτός, άγιος κιόλας. Πως τον θυμήθηκες άραγε; Αυτόν τον έχουμε σκοτώσει αιώνες τώρα και εσύ επικαλείσαι ακόμα την ύπαρξή του; Ε, μα ποιος σε βοηθάει να είσαι στωικός, υπομονετικός, συνεργατικός, αλληλέγγυος στην εποχή του ανταγωνισμού αν όχι η βαθύτερη πίστη εντός σου ότι όλα θα πάνε καλά και προς αυτόν τον καλό σκοπό οφείλεις να δουλεύεις; Χμ, πάλι παιδιάστικες σκέψεις, πάλι κοιμάσαι στην αγκαλιά του ωραίου σου ονείρου, πλούσιε μικροαστέ ευκατάστατε! Δε σε ξύπνησε ακόμα ο θυμός σου; Για δες πως οργιάζει μέσα σου. Στο πόσο λάθος είναι ο δρόμος της φυλής μας, των ανθρώπων που μέχρι τώρα ακόμα πίστευες ότι θα τον έφτιαχνες και θα τον άλλαζες στο μυαλό σου για να είσαι ήσυχος και να μη σε πειράζουν οι κακοί άνθρωποι. Και τώρα τι υλικά σου μείναν για να συντηρήσεις το όνειρο; Τα βιβλία της μαμάς σου, οι δίσκοι οι παλιοί οι ροκ, τα χαλιά της γιαγιάς και τα φρούτα του κήπου. Έως πότε μικρέ ανεύθυνε ρομαντικέ; Μου ζητάς λοιπόν να παραδοθώ σε έναν θυμό δικαιολογημένο από τις άνισες υλικές σχέσεις των ανθρώπων κι αν μέχρι τώρα αυτός κινητοποιούσε τη μάθηση και την έρευνα, τώρα πρέπει να κινητοποιήσει την ανατροπή, την εξέγερση, την επανάσταση. Ναι μικρέ ονειροπόλε, αυτή είναι η ευθύνη σου, αλλά εσύ τι κάνεις, με το που τη βλέπεις μπροστά σου, της γυρίζεις την πλάτη. Λες οκ, είδα την αλήθεια, δε τη θέλω κιόλας. Χμ, παιχνίδια της σκέψης, αγώνες του μυαλού, γενναιότητα του πνεύματος, έξω από την κοινωνία, μακριά από τους άλλους. Μοιράσου, μοιράσου το θυμό, το όνειρο, τη θλίψη, το παράπονο, μοιράσου για να μη στερέψει η ψυχή σου από όραμα, από κίνηση, από λόγο να νιώθει ζωντανή.

Σύγκρουση

2011-10-10T09:21:00.000-07:00

Επιστροφή σε μοναχικές σκέψεις όχι λόγω απομονωτικών τάσεων αλλά λόγω συνειδησιακής ανησυχίας που προκύπτει άμεσα από τις υλικές προϋποθέσεις της αναπαραγωγής της ζωής μου aka δεν έχω δουλειά, δεν έχω λεφτά. Βλέπετε, μάθαμε να σκεφτόμαστε έτσι. Ας επανέλθω στη σύγκρουση όμως. Η σύγκρουση τώρα προήλθε από αυτά που διαβάζω για τον έλεγχο της εργασίας ως λειτουργίας του μάνατζμεντ των επιχειρήσεων. Και κάνω φρικτές σκέψεις για το πως η επιστημονική γλώσσα αποτυπώνει τον πόλεμο του κεφαλαίου εναντίον της εργασίας με τόσο εύσχημο τρόπο. Κατανοώ για άλλη μια φορά αυτή την τραγική αποστολή της επιστήμης, να παρερμηνεύσει, να καθυποτάξει, να κατευθύνει με υποκειμενικότητα το νόημα μέσα στο χάος της γνώσης (στις μέρες μας το κάνει αυτό με κυνισμό και με ανηθικότητα).
Αυτά λοιπόν πρέπει να διδάξω σε μαθητές της Γ’ λυκείου για να σκιστούν να περάσουν σε ένα παρακμασμένο πανεπιστήμιο με προοπτικές συνεχούς ανεργίας μάλλον παρά δημιουργικότητας, παραγωγικότητας και ανταμοιβής. Αλήθεια, αναρωτιέμαι, πως θα με έβλεπαν οι γονείς των παιδιών αν ήξεραν ότι εισπράττω 180 ευρώ το μήνα. Πως μου εμπιστεύονται τα παιδιά τους; Και πως μπορούν να ζητάνε από μένα να κάνω το καλύτερο για αυτά; Ξέρουν βέβαια, σιγά μη δε ξέρουν αλλά και πώς να με αντιμετωπίσουν δηλαδή, με επιφύλαξη, υποτιμητικά, χωρίς εμπιστοσύνη; Θα τους δικαιολογούσα πράγματι τότε; Με τον ίδιο τρόπο τότε θα αντιμετώπιζα και εγώ τα παιδιά τους, τους μαθητές μου, με απόσταση, με μη εμπιστοσύνη, με υποταγή και παραίτηση. Και πράγματι, κάπως έτσι νιώθω και τώρα. Σκέψεις παραίτησης, ηττοπάθειας, αντικοινωνικές τάσεις, στεναχώρια, μοιρολατρία, γκρίνια. Ξέροντας ότι υπάρχει σοβαρός λόγος για όλα αυτά, πλην όμως μη θέλοντας να ξαναμπώ στα μονοπάτια του αυτομαστιγώματος με το να προσπαθώ να βρω την κατάλληλη πίστη που θα με σώσει από το φόβο της κατάρρευσης, όποια μορφή και αν απειλεί ότι θα πάρει αυτή, ψυχολογική ή οικονομική (συνήθως αυτές πάνε μαζί).
Ο φόβος όμως παρεισφρέει στα λογικά θέσφατα της πίστης και λιώνει την πενιχρή τους υπόσταση. Μπορεί τάχα το μυαλό και μόνο ενός ανθρώπου να τα βάλει με την κινητοποιημένη σε όλα τα επίπεδα της κοινωνικής μας ύπαρξης απειλή της στέρησης;
Και πως άραγε επιζεί, σταθεροποιείται και εν συνεχεία επιδρά δημιουργικά ένας άνθρωπος σε μια κοινωνία που καταστρέφεται; Πως αποφεύγει να συμμετάσχει στην επιτάχυνση της καταστροφής που σήμερα αποκαλείται «πρόοδος»; Πως αποφεύγει να υιοθετήσει ανήθικες συμπεριφορές σε όλα τα πεδία δραστηριοποίησής του χωρίς να περιθωριοποιηθεί; Πως καταφέρνει να σέρνει τον πόνο του από την απόκλιση από το όνειρο μιας δίκαιης κοινωνίας χωρίς να αποκαλείται καταθλιπτικός και φευγάτος; Πως μπορεί να δέχεται το πήδημα στην εργασία του και μετά να γυρνάει σπίτι έτοιμος να δώσει αγάπη;

Μύθων συνέχεια

2011-06-05T15:13:00.000-07:00

Μύθων συνέχεια...

- Το κοινωνικό κράτος στην Ελλάδα είναι υπερδιογκωμένο. Λάθος, το κοινωνικό κράτος στην Ελλάδα δεν αναπτύχθηκε ποτέ όπως στις άλλες αναπτυγμένες κοινωνίες. Πήγε να γίνει για λίγο στη δεκαετία του 80 αλλά σηκώθηκαν τα μεγάλα κεφάλια και είπαν όχι.
- Η Ελλάδα μετά το μνημόνιο είναι υπο οικονομική κατοχή από την Τρόικα. Σωστό αλλά κατά το ήμιση διότι ήταν και πριν αλλά εμμέσως και χωρίς αντιδράσεις από το λαό που κατάπινε τα ψέμματα, τις υποσχέσεις και μερικά λεφτά που του εδιναν τη ψευδαίσθηση της ευδαιμονίας.
- Οι Έλληνες δε δούλευαν και γι’αυτό πτωχεύουν. Λάθος, οι Έλληνες δουλεύουν και παράγουν κατά μέσο όρο περισσότερες ώρες και προϊόν αντίστοιχα από το μέσο ευρωπαϊκό όρο. Απλά το προϊόν της εργασίας τους το καρπώνται κάποιοι που βρίσκονται στα ψηλά της εισοδηματικής πυραμίδας που πράγματι δε δουλεύουν όσο δουλεύουν οι όμοιοι τους στα ξένα.
- Η χρυσή δεκαετία του ευρώ τελειώνει και τώρα οι λαοί πρέπει να κάνουν θυσίες. Η δεκαετία που πέρασε κάθε άλλο παρά χρυσή ήταν για τους εργαζόμενους, τους νέους, τους συνταξιούχους και τους μισθωτούς. Οι μισθοί έμεναν καθηλωμένοι, η μερική απασχόληση κάλπαζε, οι συντάξεις βούλιαζαν. Η κρίση σιγόβραζε για χρόνια και ο λαός το διαισθανόταν ακόμα και αν δεν μπορούσε να το εξηγήσει.
- Η κρίση και η ύφεση είναι φυσιολογικές καταστάσεις της οικονομικής δραστηριότητας κατά τις οποίες ο μηχανισμός των τιμών θα φέρει τη διόρθωση στην αγορά. Ρίξτε τις αμοιβές σας και πουλήστε τη γη σας χαμηλά και θα ανέβει ξανά η οικονομία. Στη θεωρία μόνο γιατί στην πράξη οι τιμές αυξάνουν ραγδαία λόγω διεθνούς κερδοσκοπίας και ολιγοπωλιακών καταστάσεων παγκόσμια και εσωτερικά στην Ελλάδα και το μόνο που τις συγκρατεί χαμηλά είναι η υποδουλωτική κατάσταση των εργαζομένων στην Ασία. Η επαναφορά της οικονομίας σύμφωνα με τη θεωρία λοιπόν θα γίνει με όρους Κίνας. Ναι, πράγματι, τότε θα είμαστε μια αναπτυσσόμενη οικονομία. Και θα λέμε στα παιδιά μας ότι η Ελλάδα ήταν κάποτε αναπτυγμένη και μετά έγινε αναπτυσσόμενη χώρα και αυτό έπρεπε να γίνει διότι έτσι επέβαλλε η θεωρία, οι διανοούμενοι, οι καθηγητές, αυτοί που ξέρουν. Όλοι οι άλλοι θα έχουν πεθάνει τότε.
- Η δημοσιονομική κρίση οφείλεται κυρίως στους υψηλούς μισθούς των πολλών δημοσίων υπαλλήλων. Αστείο, οι μισθοί των δ.υ. είναι πολύ χαμηλότεροι από εκείνους που παίρνουν στις άλλες αναπτυγμένες ευρωπαϊκές χώρες. Εκτός αυτού ο αριθμός τους βρίσκεται στο μέσο όρο της ΕΕ.
- Τα γουρούνια PIIGS είναι υπεύθυνα για την κρίση του Ευρώ. Η διάσωσή του κοινού νομίσματος κρίνεται στη δημοσιονομική πειθαρχία από δω και πέρα των χωρών αυτών. Λάθος, τα γουρούνια ήταν μέχρι πριν λίγα χρόνια τα «αναπτυξιακά θαύματα» της ΕΕ. Αυτή τα δημιούργησε δανείζοντάς τα αφειδώς για να καταναλώνουν τα προίόντα του κέντρου. Η κρίση είναι μόνο δική της και του ευρώ. Η πραγματική κρίση των γουρουνιών είναι που βρίσκονται ακόμα στο ευρώ.
- Η επιστροφή στη δραχμή είναι μια καταστροφή. Λάθος, όλοι στο εξωτερικό πλην της ΕΕ μιλούν για αυτή που φαίνεται και η πιο δραστική λύση για την έξοδο από την τελματώδη κατάσταση που βρισκόμαστε σήμερα.
- Η έξοδος από το ευρώ σημαίνει και έξοδος από την ΕΕ. Ναι, αν η ΕΕ επιμείνει στις επιθετικές εναντίον των λαών νεοφιλελεύθερες πολιτικές. Όχι, αν η έξοδος από το ευρώ μαζί και άλλων χωρών σηματοδοτήσει νέες πολιτικές εξελίξεις και στις χώρες του κέντρου αποτέλεσμα των οποίων θα είναι η αλλαγή προς το δημοκρατικότερον του συστήματος λειτουργίας της ΕΕ.
- Η έξοδος από το ευρώ και την ΕΕ αποδυναμώνει τη διεθνοπολιτική θέση της χώρας μας. Ναι, αν αποδυνάμωση σημαίνει ότι σταματάς να είσαι υποχείριο κάθε διεθνή εμπόρου όπλων και αντικείμενο κάθε είδους εκβιαστικών διπλωματικών επιθέσεων που αφορά κάθε σπιθαμή της γης στην οποία έχεις κυριαρχικά δικαιώματα. Όχι, αν ως λαός και ως κυβέρνηση έχεις πείσει για τη βούλησή σου να ασκήσεις πλήρως και δικαιωματικά τα δικαιώματά σου σεβόμενος τα απορρέοντα του διεθνούς δικαίου. Και αν πρώτα έχεις πείσει για άσκηση ανεξάρτητης οικονομικής πολιτικής τότε θα μπορείς πιο εύκολα να πείσεις και για ανεξάρτητη διεθνή πολιτική.
- Η έξοδος από το ευρώ θα αναστατώσει τους συμμάχους μας οι οποίοι θα μας επιτεθούν ποικιλοτρόπως. Καταρχήν θα μας κλείσουν τις κάνουλες του διεθνούς δανεισμού. Κατά δεύτερο θα πάψουν να εισάγουν τα προϊόντα μας σαν εργαλείο οικονομικού αποκλεισμού. Και κατά τρίτο θα μας πολεμήσουν σε διάφορα επίπεδα, διπλωματικό, εμπορικό, διεθνοπολιτικό σε διεθνείς οργανισμούς, Το λάθος είναι να πιστεύει κανείς ότι όλα αυτά δε συμβαίνουν ήδη τώρα. Καταρχήν, σε μια πρώτη φάση δεν έχουμε ανάγκη το διεθνη δανεισμό. Κατά δεύτερο τα προϊόντα μας μετά την εισαγωγή της δραχμής θα είναι πιο φθηνά και ανταγωνιστικά στο εξωτερικό οπότε μάλλον θα αυξηθούν οι εξαγωγές μας δεδομένου ότι η ΕΕ της οποίας θα είμαστε ακόμα μέλη δεν επιτρέπει εσωτερικά εμπόδια στο εμπόριο. Αλλά ακόμα και αν βγούμε απο την ΕΕ πάλι δε θα μπορεί να ασκηθεί απαγορευτική εμπορική πολιτική στη βάση αιτιολόγησης εξόδου μας από το ευρώ. Τέλος, η ανασύσταση της ελληνικής οικονομίας μόνο σε καλύτερη διαπραγματευτική θέση μπορεί να φέρει τη χώρα στις διεθνείς της σχέσεις.
- Η έξοδος από το ευρώ και από την ΕΕ συμπίπτει με επιστροφή σε ένα παλαιοσοσιαλιστικό πρότυπο άσκησης εσωτερικής πολιτικής που έχει ξεπεραστεί. Άλλο ένα μύθευμα που σκοπό έχει να συσκοτίσει την κοινή γνώμη. Η ανεξάρτητη νομισματική πολιτική δεν έχει σχέση με πολιτικές ιδεολογίες. Χρησιμοποιείται παντού και πάντα για να σταθεροποιεί την οικονομία σε περιόδους ύφεσης και πληθωρισμού. Τωρα που πάσχουμε και από τα δύο, τη χρειαζόμαστε όπωσδήποτε διότι μέσα στην ΟΝΕ δεν μπορούμε να την ασκήσουμε.
- Τέλος, η έξοδος από την ΟΝΕ και την ΕΕ θα σημάνει την έκρηξη των εθνικιστικών τάσεων του πληθυσμού που θα οδηγήσουν σε παρόμοιες πράξεις και τους άλλους Ευρωπαίους και συνολικά η Ευρώπη θα ξαναγίνει όπως τη δεκαετία του 1930, μια ήπειρος διασπασμένη, με τις χώρες να ανταγωνίζονται η μια την άλλη και το ρατσισμό να φτάνει σε απάνθρωπα βάθυ. Αν κανείς βλέπει αυτή την στιγμή να γίνεται κάτι άλλο από αυτό που μόλις περιγράφτηκε ας προσπαθήσει να απαντήσει σε αυτό το μήνυμα. Αντίθετα, αν οι λαοί των χωρών συνειδητοποιήσουν μαζικά τα τωρινά δεσμά τους όχι μόνο δε θα ανταγωνίζονται μεταξύ τους αλλά θα συνεργάζονται σε αμοιβαία βάση. Αυτό δεν ισχύει μόνο για τους νότιους αλλά και για τους Γερμανούς και τους Γάλλους.

Το δράμα μας

2011-06-02T03:32:00.003-07:00

Τα παρακάτω τα γράφω όχι επειδή τα υποστηρίζω απαραίτητα (δε ξέρω τι να υποστηρίξω) αλλά για να ξεσπάσω και εγώ με τον τρόπο που ξέρω αλλά και να δω μετά πως νιώθω. Μετά λοιπόν από αυτά που έγραψα ένιωσα άσχημα και όταν δακτυλογράφησα το κείμενο προσπάθησα πολλές φορές να τα λογοκρίνω. Εκείνο όμως που συνειδητοποιώ είναι ότι οι μεγάλες κουβέντες δεν κάνουν καλό γιατί τείνω να τις πιστέψω και να τις υιοθετήσω ενώ δεν τις πιστεύω ακράδαντα. Και εκείνο που με καίει περισσότερο δεν είναι η επανάσταση, είναι να ξέρω τι μου γίνεται, να μιλάω χωρίς να φοβάμαι, να διατηρήσω τη λογική μου μέσα στο παρανάλωμα του παραλόγου που επικρατεί χωρίς να χάσω το συναίσθημα. Νιώθω μπερδεμένος όμως. Γι αυτό γράφω τις σκέψεις μου όπως έρχονται χωρίς καμία παρέμβαση μέχρι να ξεμπερδευτώ.

Μιλάω για μεγάλα νοήματα και κατανόηση των αιτιών της κρίσης και για μια ολόκληρη κοσμοθεωρία που πλήγεται και παίρνει το μελαγχολικό σενάριο «το τραγικό τέλος του κοινωνικού κράτους στην Ευρώπη και την Ελλάδα». Διότι κάτι τραγικό συμβαίνει εδώ με την έννοια που προσδώσανε οι αρχαίοι τραγωδοί στα ανθρώπινα και πολιτικά δρώμενα. Μικρές καθημερινές τραγωδίες για τους ανθρώπους που μέσα στην άγνοια και την έλλειψη συνείδησής για το τι συμβαίνει βγαίνουν στους δρόμους, βουβά πρόβατα όχι για βοσκή αλλά ξέμπαρκα, ένα άναρχο πλήθος πριν ξεσπάσει σε πράξεις αν μη τι άλλο τραγικές. Επειδή και η κωμωδία είναι μέρος της τραγωδίας, είναι κωμικοτραγικό να βλέπεις πλήθη σε μια πλατεία της Βαβέλ να χειροκροτάνε, άλλοι να χορεύουν, άλλοι να φωνάζουν και να θυμώνουν και όλοι στο τέλος να σιωπούνε αναλογιζόμενοι που πάει όλο αυτό το πράγμα. Αυτό είναι μέρος μιας εσωτερικής πλοκής που θα καταλήξει σε τραγικά αποτελέσματα. Ύβρις, άτη, νέμεσις, τίσις για όλους όσοι παίζουν σε αυτό το παιχνίδι, από το ΔΝΤ και τον Πρωθυπουργό έως και τον τελευταίο ελληνάκο που επωφελήθηκε του ελληνικού ευρωπαϊκού θαύματος. Το θαύμα όμως ήταν ένα θέατρο που παίζουν οι ελίτ για να καθησυχάσουν τα πρόβατα και να τα βάλουν στο μαντρί του κέρδους, της κατανάλωσης, του εκσυγχρονισμού. Τώρα που τα μάγια λύθηκαν ο μάγος αποδείχτηκε τσαρλατάνος και μπαγαπόντης και τα σύνεργά του επιβλαβή. Τα πλήθη όμως αρνούνται να ξυπνήσουν και προτιμούν να κοιμούνται στο πλευρό της αναδιάρθρωσης, της ξενοφοβίας, της χριστιανολαγνείας, της μοιρολατρίας στο πεπρωμένο του αδικημένου έλληνα.
Κάθε τραγική ιστορία περιέχει αστάθμητους παράγοντες που μπορούν να οδηγήσουν την πλοκή σε απρόσμενα μονοπάτια. Για κάποια θετικά μυαλά αυτοί οι παράγοντες είναι θετικοί και θα οδηγήσουν σε ευνοϊκές αλλαγές για το μέλλον. Όσοι όμως βλέπουν σε αυτή την ιστορία κάτι που θεμελιακά πάει να εκλείψει, έναν παράγοντα που απειλείται, μια αξία που πολεμάται, φοβούνται το τέλος. Μόνο που για την ακρίβεια με τις πράξεις τους το επιδιώκουν. Υιοθετούν έτσι έναν ηρωϊκό χαρακτήρα και επιδίωξή τους είναι η ηρωϊκή έξοδος από τη μάχη ακόμα και χαμένοι. Έλα μου ντε όμως που δε γνωρίζουν ποια μάχη πρέπει να δώσουν. Εδώ το έργο χωλαίνει, χρειάζεται να δωθεί ένα κίνητρο, μια αφορμή να διαπραχθεί η ύβρις και να ξεχυλήσει η οργή, να βαφτούν οι δρόμοι με αίμα και ο κόσμος ο πολύς (άλλος ένας μύθος) να αποκτήσει νέους ήρωες. Τότε η αδρεναλίση της εκτόνωσης θα έχει εκτοπίσει κάθε λογική και διπλωματική πολιτική έτσι ώστε ο κόσμος δε θα σκέφτεται ελεύθερα αλλά θα εκβιάζεται συναισθηματικά, ή με τους μεν ή με τους δε. Το πρόβλημα του έργου είναι ότι το δίπολο αυτό εξαρχής είναι καταδικασμένο διότι εκλείπει θεμελιακά από την συνειδησιακή καθημερινότητα των πολλών. Η έλλειψή του όμως σε επίπεδο γενικευμένο δε σημαίνει ότι απουσιάζει σε επίπεδο συγκεκριμένων κοινωνικών ομάδων, ίσα ίσα η πρώτη έλλειψη εγγυάται την δευτερη ύπαρξη. Άρα το δράμα το βλέπουμε ήση στα δίπολα έλληνας-μετανάστης, χρυσαυγίτης-συριζαίος, μπάτσοι-αναρχικοί, κ.ο.κ. Αυτό είναι συνεπώς το σύγχρονο δράμα του έλληνα, το θέατρο που παίζει στους καθημερινούς του μικρορόλους και η τραγική του κατάληξη είναι ότι παίρνει τον εαυτό του στα σοβαρά. Ο από μηχανής θεός είναι εναντίον του οπότε δεν ελπίζει ότι ο αγώνας του αποτελεί Έπος με την αρχαιοελληνική έννοια πάλι. Ο έλληνας πάλι είναι κακόμοιρός, πάλι γαμώτο, πάλι.

Βλέπετε ότι κι εγώ δε ξεφεύγω από τον κανόνα, μεγαλόστομος τραγωδός σαν το χορό που προκαταβάλει το μοιραίο για τους ήρωες χωρίς να αγγίζονται οι σύγχρονοι θεοί του χρήματος καθόλου. Ίσα ίσα είναι αυτοί που διασώζονται από τη μάχη. Ας πούμε ότι το έργο δεν τελείωσε ακόμα...

Μια μέρα

2011-05-19T15:42:00.000-07:00

Βράδυ μαγιάτικο και κρύο, ο αέρας μοσχομυρίζει, ο ουρανός κάνει το πιο όμορφο στριπτίζ με τα που και που σύννεφα να κρύβουν τις εναλλαγές των χρωμάτων του μέχρι τη θριαμβεύουσα πτώση του ήλιου. Περιτριγυρίζομαι από ανθρώπους που μιλάνε σε έντονους τόνους διαφωνόντας για το τυπικό μέρος της προετοιμασίας μιας εκλογοαπολογιστικής συνέλευσης και αναρωτιέμαι αν η δημοκρατία είναι κάτι παραπάνω από γραφειοκρατία. Νωρίτερα ο πιτσιρικάς αλβανός που βάφει το σπίτι μου με πάει με το αυτοκινητό του στην τράπεζα για να τον πληρώσω και με ρωτάει πόσα χρήματα βγάζω το μήνα μην πιστεύοντάς με τι του απαντάω. Ο ίδιος ονειρεύεται Ιταλία και πιτσαρία, 80 την ημέρα δεν είναι και άσχημα, έχει δουλειά εκεί. Νομίζω ότι μιλάω με τον πατέρα του παππού μου που ίσως κάπου μετανάστευσε και αυτός για το μεροκάματο αν και χωρίς να κατέχει ήδη αυτοκίνητο. Δε θέλω να μεταναστεύσω για δουλειά, τι αναξιοπρέπεια σκέφτομαι. Είμαι βολεμένος στο σπίτι μου και στα πολλά λίγα που μου έχουν αφήσει. Νιώθω ενοχές ότι υποστηρίζω το σύστημα με το να μην το ταρακουνάω. Κοιτάζω τους συντρόφους, υποτίθεται. Μεγαλοστομίες, ξεκαύλωμα, συσκέψεις από χόμπι, αποφάσεις επί αποφάσεων, δεν ανήκω ούτε εκεί; Που ανήκω; Στη σκέψη μόνο, στη μοναχική αναζήτηση, στην ατομική φαντασίωση ενός κοινωνικού ονείρου από την πραγματοποίηση του οποίου απέχω. Αισθητικές παρεμβάσεις μόνο παρακαλώ, μην χαλάτε την όμορφη εικόνα, γίνετε βίαιοι αλλά παραμείνετε όμορφοι, αυτή την επανάσταση θέλω, μην παραδίνεστε στις εκλογικευμένες σας πλευρές, θα σας οδηγήσουν χωρίς να το καταλάβετε στον αισχρό ηδονισμό. Ομορφιά είναι η παράδοση στο μοιραίο χωρίς μανία, σχεδόν προμελετημένα.

Αυτό που λείπει

2011-05-15T13:23:00.000-07:00

Γράφω και νιώθω, νιώθω και σκέφτομαι, σκέφτομαι και φανταζομαι και γράφω εκείνο που φαντάζομαι, εκείνο που λείπει και με εξιτάρει ή με ρίχνει. Εκείνο που λείπει, που δεν είναι, που δε γίνεται, που μόνο φαντάζομαι. Εκείνο που γεμίζει ενοχές τη λογική όταν φυλακίζει το μυαλό και την δυναμώνει όταν αφήνει το συναίσθημα πηγαίο. Είναι εκείνο που δε λέγεται ούτε γράφεται εύκολα αλλά φαίνεται στα μάτια αν κάποιος μπορεί να το διαβάσει. Μάτια σφιχτά για να το υποτάξει ή μάτια ίσα χαμογελαστά για να το υποθάλψει. Αυτό που λείπει είναι και πάντα παρόν γι’αυτόν που θέλει πολύ να το δει. Κυκλοφορεί στην πόλη δίπλα σε σκουπίδια που τα τρώνε μετανάστες και το βλέπει. Ακούει ειδήσεις για την παρακμή του κόσμου και το καταλαβαίνει. Βλέπει νεκρούς και το νιώθει. Γιατί ξεπερνάει τη γη και τον κόσμο όλο, είναι πνεύμα που καθοδηγεί, έχει ψυχή αθάνατη και σώμα που αλλάζει αέναα. Αυτό που λείπει το βλέπεις τη νύχτα με τα μάτια κλειστά, σου ψιθυρίζει και σου λέει «είμαι εγώ» και εσύ του λες «ποιος είσαι εσύ;» και σου λέει «εγώ» και δεν παύεις να ρωτάς μάταια τη δική σου φωνή για την ταυτότητά της. Εγώ, ένας μυστικιστής τρακαδόρος, ένας νάρκισσος με τίτλο, ένας μισός άνθρωπος που ψάχνω τι μου λείπει.

Σκέψη

2011-05-10T04:51:00.001-07:00

Αφουγκράζομαι πάει να πει βρίσκομαι ένα στάδιο πριν τον τοκετό της σκέψης. Πανικοβάλλομαι πάει να πει δεν αφήνω καν τη σκέψη να γίνει. Τρελλαίνομαι πάει να πει δεν επιτρέπω στον εαυτό μου να σκεφτεί. Πεθαίνω πάει να πει δε σκέφτομαι.

Βέγγος Θεός

2011-05-03T12:05:00.002-07:00

θυμάμαι πριν 14 χρόνια όταν ήμουν στο πρώτο έτος στην Αθήνα τέτοια εποχή νομίζω, είχαμε πάει σε ένα λούνα παρκ στο Μικρολίμανο, στον Πειραιά. Εγώ, ένας φίλος συμφοιτητής με την τότε κοπέλα του, ένας άλλος φίλος από την Πάτρα, και δύο ξένοι τουρίστες που γνωρίσαμε τυχαία και τους πήραμε μαζί μας στο Lada του πατρινού. Με το που παρκάρουμε και βγαίνουμε από το αυτοκίνητο ακούω τον τελευταίο να φωνάζει δυνατά "Θανάση...". Στρέφω το κεφάλι μου και τους βλέπω σφιχτά αγκαλλιασμένους και τον φίλο μου να συνεχίζει "Σε αγαπώ". Ο άλλος με χαμόγελο και με τη γνώριμη ξεκαρδιστική κινησιολογία του να δέχεται την αγάπη. Μα τι άνθρωπος είπαμε όλοι. Ο φίλος μου δάκρυσε...

Τοπίο στο βουνό

2011-04-25T13:47:00.004-07:00

Μπορώ να φέρω στο νου την όμορφη εικόνα του ισόπεδου αγρού του χωριού, με τον ήλιο να έχει μόλις κρυφτεί πίσω από το βουνό που με τη σειρά του κρύβει το χωριό από τη θάλασσα ώστε να σχηματίζεται ένα φωτοστέφανο σε όλη την καμπύλη που σχηματίζουν τα όρια του με τα ξεροχείμωνα ακόμα δέντρα. Τοπία αγιότητας με το φως να φτάνει στον αγρό μπροστά μας αγνό, ώριμο, γλυκό, αποδίδοντας σε κάθε στιγμή του κοντινού ορίζοντα, στα δέντρα, το χορταράκι και τα άνθη πιστή τελειότητα, αυτοτέλεια φυσική, χωρίς καμία επιτήδευση που εμφανίζεται στα ανθρώπινα καλλιτεχνικά τοπία. Μια εικόνα τότε που υπαρχει ήδη μέσα στις αισθήσεις του ανθρώπου με την απλή και παντοτινή αίσθηση της τελείωσης, της ολοκλήρωσης, του προορισμού που ποτέ όμως δεν αποκτά την καταπιεστική και φοβιστική ιδέα του τέλους που μας κληρονόμησε η τελεολογική αντίληψη της θρησκείας μας, αλλά παραμερίζει τις προσδοκίες και παρατηρεί τον έρωτα της φύσης και το τέλος του, το θάνατο σαν ένα πεπερασμένο γεγονός, μια συνεχή επανάληψη που τόσες γενιές ανθρώπων εκούρασε αλλά τόσες άλλες γοήτευσε με την απόδραση από τα κοινά και τον εντοπισμό του νοήματος στο μέσα.
Άπνοια, δροσιά, ημι-υγρή κατάσταση και τα μισά δέντρα στη φάση της αναγέννησής τους. Έτοιμα βοσκοτόπια απλωμένα γύρω από σφιχτόκορμες μπρατσωμένες καρυδιές, ανθισμένες κερασιές σαν χιλιοστόλιστες καλλονές, που και που κανά έλατο και πουρνάρι πυκνό, αγκαθωτό, αγέρωχο σημάδι βουνίσιας τραχύτητας ανάμεσα σε κοφτερούς βράχους. Στάση, ακινησία, μοναξιά και αγκαλιά μαζί, πριν η νύχτα πέσει στο χωριό και το φως της φωτιάς πέρα μακριά στις θάλασσες πέσει και σβήσει. Να μια ιδέα, η νοσταλγία ή καλύτερα η θύμηση κάποιας προϋπάρχουσας αρμόνίας μέσα σε κάθε στιγμή του τοπίου που δεν είναι τίποτε άλλο παρά ο συγχρονισμός με το χρόνο της φύσης, την καθημερινότητά της μέσα στην πορεία του χρόνου, ο εντοπισμός μιας αέναης επανάληψης που τόσο αγαπήθηκε για την ασφάλεια που ενέπνευσε αλλά και μισήθηκε για την βαρεμάρα της.
Ο άνθρωπος που καλείται να σχηματίσει τη φύση με τα λόγια και τις πράξεις, ένας τρελός γι'αυτήν αλλά και αποδεκτός διότι η ομορφιά απορέει από τη φύση και η λατρεία της οδηγεί στον έρωτα και αυτός με τη σειρά του στην τρέλα και το θάνατο. Έχει γι'αυτόν λοιπόν η φύση μπόλικο βουτυρόψωμο να δώσει να αλοίψει πριν τον καταπιεί πάλι στα σωθικά της. Αυτός περπατά, μιλά, φτιάχνει και χαλάει, όλο κινείται. Μέχρι να δει όπως εγώ κείνη την στιγμή το τοπίο αυτό και να σταθώ, να αναλογιστώ την ακινησία, την αιωνιότητα, το πεπερασμένο της ομορφιάς που με ξεπερνάει ακαριαία και με σκοτώνει με τον έρωτα που σπέρνει εντός μου.

Για τη Κίνα και τα λεφτά

2011-04-15T01:31:00.000-07:00

Η διεθνής φρασεολογία έχει μεταβληθεί από την έννοια «οικονομική κρίση» σε «οικονομικές ανισορροπίες». Οι ΗΠΑ ως μοναδική υπερδύναμη ξόφλησαν. Δύσκολα η αμερικάνικη οικονομία θα μπορέσει να ξεπεράσει αυτή τη μεγάλη οικονομική κρίση, όπως έκανε στο παρελθόν. Το μόνο που μπορεί να κάνει η κυβέρνηση είναι να προσπαθεί απλά να διασώσει τους κεφαλαιούχους, τραπεζίτες, πολυεθνικές κλπ. Τώρα που ανεβαίνει η Κίνα πιέζει την κινεζική κυβέρνηση να ανοίξει τις αγορές για να μπορέσουν όλοι αυτοί οι κεφαλαιούχοι να μπουν σε αυτή, στις κινεζικές τράπεζες και τα ταμεία που έχουν πολλά λεφτά. Το ερώτημα είναι τι θα κάνουν οι κινέζοι. Οι δικοί τους μεγαλοκεφαλαιούχοι είναι κρατικοδίαιτοι και αυτό έρχεται σε σύγκρουση με το αίτημα για απελευθέρωση. Παρεμφερής είναι και η σημασία που δίνεται στο αίτημα από πλευράς Κίνας για μεγαλύτερη ευελιξία στις συν/κες ισοτιμίες του γουάν. Μόνο ένα ελεύθερο γουάν συμβαδίζει με ελεύθερες αγορές κεφαλαίου και χρήματος (το παραπάνω αίτημα των ΗΠΑ που έχει βέβαια και στο εσωτερικό της Κίνας μεγάλη απήχηση ιδιαίτερα όσο μεγεθύνεται η οικονομία και συσσωρεύεται χρήμα). Έτσι μπορεί να εξηγηθεί η κόντρα μεταξύ αμερικανών φιλελεύθερων και κινέζων κρατικιστών. Όσο βλέπουμε την ιδιωτική πρωτοβουλία σαν ιδέα και σαν πράξη να κερδίζει έδαφος στην Κίνα τόσο θα βλέπουμε εσωτερικές συγκρούσεις στην Κίνα.

Διάσπαρτες σκέψεις πριν τη χρεοκρατία

2011-04-09T13:32:00.002-07:00

Mου στέλνει mail η αδερφή μου, μου λέει «να δεις το debtocracy, έχει γίνει χαμός». Ανοίγω τη σελίδα που μου επισυνάπτει. Είναι το blog του πιτσιρίκου. Γράφει ο ίδιος λέγοντας ότι μετά από αυτό το ντοκυμαντέρ τίποτα δε θα είναι το ίδιο στην ελληνική δημοσιογραφία, την πολιτική και την κοινωνία. Ότι αν δεν πάρουμε την κατάσταση στα χέρια μας τα πράγματα όλο και θα χειροτερεύουν. Και ότι αυτό καταρχήν θα γίνει αν ξεκινήσει ο λογιστικός έλεγχος του ελληνικού χρέους. Μου κάνει εντύπωση που το χρέος έχει γίνει πεδίο εξειδίκευσης πέρα από τους οικονομολόγους, έχει αποκτήσει όχι μόνο πολιτική βάση συζήτησης κάθε είδους αλλά και ζήτημα ηθικής. Έπειτα σκέφτομαι εκείνο που λέει ο Καζάκης στη συνέντευξή του στο Κρήτη τβ, ότι αν δεν αποτελεί βάση ανατροπής το γεγονός και μόνο ότι δανειζόμαστε για να ξεχρεώνουμε παλαιότερα δάνεια και όχι για να πληρώνουμε μισθούς και συντάξεις, τότε τι άλλο αποτελεί; Πρέπει δλδ να γίνει η ΕΛΕ, να πάρει χρόνια, να επισκιαστεί με όλα τα σκατά του ελληνικού δημοσίου και της γραφειοκρατίας και της διαπλοκής για να πούμε ότι να αυτό το χρέος είναι απεχθές; Μαλακίες, συμφωνώ 100% με τον Καζάκη στο ειδικό ποστ που έκανε στο blog του πάνω σε αυτό το θέμα. Όλα τα άλλα είναι όμορφα λόγια. Το ντοκυμαντέρ βέβαια θα το δώ και είμαι σίγουρος ότι θα είναι καλό. Από την άλλη ρε παιδιά, σκατά δεν ήσαν πάντα τα πολιτικά και τα διεθνόπολιτικά; Γεμάτα κρυφά συμφέροντα, μυστική διπλωματία, προετοιμασμένες εκπλήξεις, υποταγή και εξουσία. Και που ξέρεις, μπορεί όλη η συζήτηση να γίνεται για να επικεντρωθεί το ενδιαφέρον στο χρέος αντί σε άλλα πιο ενδιαφέροντα (βλέπε πετρέλαια στο Αιγαίο και αλλού) ζητήματα.

O πανικός της άνοιξης

2011-04-01T13:32:00.003-07:00

1
Η άνοιξη ακόμα και συννεφιασμένη με αλλάζει, με πανικοβάλλει, με γδύνει για καλό και για κακό. Η αύρα των λουλουδιών ανασύρει αισθήσεις και εικόνες του παρελθόντος ακαθάριστων, αόριστων, που αν έπρεπε να τις αποκαλέσω με μια κουβέντα, αυτή θα ήταν απώλεια ή άπιαστο όνειρο. Απώλεια ποιού πράγματος άραγε; Και ποιο είναι αυτό το όνειρο που δε πιάνεται ενώ μου είναι επιθυμητό; Απώλεια της αθωότητας ή αλλιώς ενός έρωτα που μια παλιά άνοιξη πανικόβαλλε στο παρελθόν και από τότε τον τρόμαξε. Άπιαστο όνειρο για τι άλλο εκτός από την υπέρτατη ελευθερία του νου και του σώματος που έχουν καταπιαστεί με ολοένα και περισσότερα πράγματα της καθημερινότητας. Έτσι γεννιέται μια ποίηση στην προσπάθεια να περιγραφτεί αυτό το κάτι που δε νιώθεται ακριβώς, που δεν υπάγεται σε λεκτικούς σχηματισμούς, δεν συγκρίνεται με άλλες αισθήσεις και δεν εντοπιζεται σε έτοιμες εικόνες. Αυτό το είναι που μοιάζει με έρωτα αλλά και με θάνατο, που τριγυρνάει στο φως αλλά φαίνεται σα σκιά, που το λες μοναξιά αλλά είναι όλη η ζωή σου. Σε φέρνει μπροστά στον εαυτό σου και αυτός είναι πολύ λίγος, σου υπόσχεται ταξίδι μεγάλο μα και βάσανο εξίσου, σου λέει να ζήσεις την τρέλα και εσύ του απαντάς ότι δεν είσαι τρελός. Για άλλη μια φορά σε καλωσορίζει στην άνοιξη της ζωής σου αλλά εσύ αντιστέκεσαι με φοβίες, σκέψεις και αναστολές.

2
Η άνοιξη, μια βαθιά μυρωδιά αν πάρεις, ένας άνθος αν κοιτάξεις καλά, τον ήλιο αν αφήσεις να σε κάψει, τότε όλα αλλάζουν όχι απαραίτητα προς το μελαγχολικότερο όπως παραπάνω. Η φύση, οι γύρω μου, ο εαυτός μου, το σπίτι, το σώμα μου, όλα αλλάζουν αίσθηση. Αυτή την αίσθηση αναζητά το αίμα στον εγκέφαλό μου, αυτή σχηματίζει αλλά δεν έχει ακόμα καλύψει τις περιοχές που βοηθούν στη λειτουργία της λογικής για να σκεφτώ λογικά για το πως νιώθω. Μια μετάβαση λοιπόν, όμορφη και φυσική, ποιο το νόημα να παρέμβω στη λειτουργία της; Μα για να εντοπίσω που κρύβεται η καύλα της πρέπει να αφεθώ στον ερωτισμό της, από τις μυρωδιές των δέντρων έως τα πονηρά ντυσίματα των γυναικών. Ένας πανικός η άνοιξη, μια ζωή που ξυπνάει, δες και κείνους που δεν παίρνουν χαμπάρι από αλλαγές των εποχών. Εσύ όμως είσαι παιδί της φύσης επειδή αγαπάς την ομορφιά και αυτή απορρέει πρώτα από τη φύση. Τι το θες και ζορίζεσαι; Να μαι ο εαυτός μου ολόκληρος για λίγο, εδώ, μόνος να κοιτάζω το χρώμα της εποχής. Να ονειρεύομαι για λίγο.

Για την αριστερά και την εθνική καθαρότητα

2011-03-30T04:47:00.001-07:00

Το κίνημα εναντίον του μνημονίου και της λιτότητας σε ολόκληρη την Ευρώπη δυναμώνει. Όμως παρά την κοινή σε καταγγελτικό επίπεδο αντιμετώπιση των καπιταλιστικών μεθοδεύσεων, αντιμετωπίζει το αδιέξοδο για την επόμενη μέρα. Ωραία, πέφτουν οι τράπεζες, πέφτουν οι καπιταλιστές, πέφτουν τα μονοπώλια, τι γίνεται από κει και πέρα; Ο ανομολόγητος φόβος όλων των αριστερών και εκείνο που τους χωρίζει είναι το πολιτικό σχέδιο που θα ακολουθήσει τη νίκη σε επίπεδο ιδεολογικό. Τι έχει να αντιτάξει η ευρωπαϊκή αριστερά σε αυτή την κρίσιμη στιγμή της ιστορίας του ευρωπαίκού γίγνεσθαι; Πιο συγκεκριμένα, η επιστροφή σε σοσιαλιστικές πολιτικές απο που θα εκπορεύεται αν όχι από τα ξεχωριστά κράτη και αυτή η κρατοκεντρική αντίληψη τι επιπτώσεις θα έχει στις σχέσεις μεταξύ τους; Ο ανομολόγητος φόβος των απανταχού αριστερών διανοούμενων είναι η επιστροφή σε εθνοκρατοκεντρικές καθαρολογίες, τέτοιες που μόνο με φασιστικά καθεστώτα είναι συνδεδεμένες. Ταυτόχρονα, η αποφυγή της εκδήλωσης αυτού του φαινομένου είναι και το κύριο ιδεολογικό όπλο του ευρωπαίκού νεο- και παλαιο-φιλελευθερισμού. Η καταγγελτικότητα περιορίζεται στην εδραίωση της θέσης της αριστεράς ως υπολογίσιμου ιδεολογικού παίχτη και αυτό καλώς γίνεται και πρέπει να είναι το κύριο μέλημά της. Η εδραίωσή της όμως ως ισχυρού πολιτικού συνομιλητή πρέπει να εμπεριέχει προτάσεις και λύσεις για την αποφυγή της εθνικιστικής περιχαράκωσης.
Είναι αλήθεια ότι είναι η όξυνση των καπιταλιστικών αντιθέσεων που οδηγεί στην εθνικιστική ρητορική. Σημαντικό μέλημα λοιπόν της αριστεράς είναι να μεταλλάξει τον ευρωπαίκό πολιτικό χάρτη σε μια ανοιχτή κοινωνία ανεξάρτητα από το τι θα γίνει με την οικονομία και την επιβίωση του ευρώ. Το πόσο δυνατό είναι αυτό δεν αφορά το πόσο ευρωπαϊκή ή όχι είναι η παιδεία μας αλλά το πόσο ανθρωποκεντρική είναι με την ουσιαστική και όχι με την εργαλειακή έννοια της

Η νεότητα πονάει

2010-09-09T22:36:00.004-07:00

Ο άνθρωπος ο ονειροπόλος, αυτός που επιθυμεί, αυτός που αγαπάει το σώμα του και σέβεται το πνεύμα του, που φαντασιώνεται εικόνες γονιμότητας και ερωτικής γιορτής, αυτός που δημιουργεί κάτι πρωτότυπο και μοναδικό και όλη του η ζωή είναι σαν ένα παραμύθι, εκείνος που βρίσκεται κοντά στα συναισθήματά του, που αφήνεται στα βάθυ των στιγμών, που βρίσκεται σε ένα εκλεπτυσμένο επίπεδο βίωσης των συναισθημάτων του, που μαζί με την επιθυμία αγκαλλιάζει όλους τους ανθρώπους, όλα τα άλλα σώματα, ο άνθρωπος που δε φοβάται τα άλλα σώματα, να τα κοιτάξει, να τα αγγίξει, να τα φιλήσει, ο άνθρωπος αυτός,

Πονάει

όταν καλείται να περιορίσει τη φαντασία του για να προσηλωθεί στους σκοπούς της παραγωγικότητας, όταν φιλτράρει τις επιθυμίες του με βάση το χρηματικό τους κόστος, όταν οι "ελεύθεροι άνθρωποι" τον φοβίζουν όσο και οι υποταγμένοι, όταν παύει να νιώθει και μόνο σκέφτεται πως θα βγάλει λεφτά και που θα βρει δουλειά, όταν τρέχει, τρέχει με τη σκέψη αλλά δε φτάνει, δε φτάνει διότι η ταχύτητα του μυαλού είναι μεγαλύτερη από αυτή του χρόνου που διαθέτει, και τότε το σώμα ασφυκτιά, δεν αναπνέει, δεν επικοινωνεί, κλείνεται και αμύνεται. Ντύνεται και περπατά σφιχτά, και παίρνει ύφος σκληρό, κατηφές και ανάξιο εμπιστοσύνης. Πονάει ο άνθρωπος όταν ο δημοκρατικός εξισωτισμός του από ιδεαλιστική αξία μετατρέπεται σε έναν αναπόδραστο ρεαλισμό που καραδοκεί στο νου του και τον πετάει στους δρόμους της βρώμας, στους ανθρώπους τους φτωχούς, την εργασία την εκμεταλλεύτική. Πιο πολύ απ'όλα όμως πονάει όταν το ανελεύθερο πνεύμα υποδεικνύει στο σώμα την περικοπή των επιθυμιών του, το κόψιμο της καύλας, την αντικατάσταση της επιθυμίας με τη συστολή, της πρόκλησης με το φόβο, της τόλμης με την ενοχή, της ικανοποίησης με την ψευδαίσθηση.

1 χρόνος χωρίς τον Κούκι

2010-06-06T15:07:00.007-07:00

Πέρασε ένας χρόνος Κούκι. Ένας χρόνος από τότε που έγραφα εκείνα τα λόγια για σένα και ήθελα να τα διαβάσει όλος ο κόσμος που σε ήξερε για να καταλάβει πόσο πολύ σε αγάπησα. Και ότι εσύ κίνησες τη φαντασία μου και το συναίσθημα έτσι όπως λίγα πλάσματα το έχουν κάνει. Ένας χρόνος που ξεκίνησε με εκείνο το καθαρτήριο ταξίδι στην Ιθάκη αμέσως μετά την αναχώρηση για το δικό σου μεγάλο ταξίδι. Εκείνη την ημέρα κοίταξα τη θάλασσα και αντίκρυσα τον ήλιο με ευγνωμοσύνη και ανακούφιση. Τότε συνειδητοποίησα πόσο πολύ αγαπηθήκαμε και αυτό με έκανε ευτυχισμένο και όχι λυπημένο.
Τώρα σε κοιτάζω στι φωτογραφίες εκείνες και στεναχώρια νιώθω. Όποτε κάνεις να έρθεις στο μυαλό μου πονάει η καρδιά μου, μου λείπεις λέει η καρδιά. Ένας χρόνος που δε σε ξέχασα φίλε όπως φοβόμουν ότι θα το έκανα μετά και από τις δύσκολες στιγμές που περάσαμε μαζί. Είδα όμως ότι αυτές οι στιγμές μας έδεσαν περισσότερο και από τις καλές. Και τώρα μπορώ να πω ότι χαίρομαι γι'άυτό. Να ξέρεις επίσης ότι τώρα που στο σπίτι σου νυχτώνει αργότερα και κοκκινίζεις όλο τον τόπο, τώρα η αγάπη μου δυναμώνει για σένα.
Κάθε τόσο μάλιστα σε αγκαλλιάζω σε άλλα σώματα ομοειδών σου και σε χαίρομαι. Προχτές σε είδα όπως τότε που σε είχαμε πρωτοβρει στην αυλή. Ήσουν όμως καθαρός και ζωηρός. Μια χαρά. άντε, σε αφήνω τώρα, ένα γειά ήθελα να σου πω και να το ακούσουν και εκείνοι που σε ήξεραν αλλά και όλοι οι άλλοι. 6 Ιουνίου πέρυσι πέταγες για τον ήλιο φίλε μου, εύχομαι το ταξίδι σου όλο αυτό το χρόνο να ήταν όμορφο. Το αφεντικό σου...

Ποίημα

2010-05-29T15:02:00.003-07:00

Μια φορά υπήρξε ένα αγόρι
που πέρασε την αγάπη για αδυναμία
και προτίμησε να μείνει δυνατό
ωσπου η δύναμή του έγινε εμμονή
και η εμμονή του φυλακή.
Τότε ένιωσε το σώμα του φυλακισμένο
και το πνεύμα του ανελεύθερο,
θέλησε να απελευθερωθεί
και να πηδήξει στο κενό.
Τελευταία στιγμή είδε τη φυλακή
και την εμμονή
μα ένιωσε τόσο αδύναμο να αποδράσει
που κατάλαβε ότι μόνο η αγάπη θα του δώσει ελευθερία.

Παραλήρημα οργής

2010-05-20T05:14:00.000-07:00

Κοιμήθηκα με την ελπίδα ότι αύριο όλα θα λάμψουν σαν τα παιδιά που παίζουν μπάλα και εσύ τα κοιτάς από έναν άλλο μαγικό κόσμο . Είδα πολλά όνειρα ακαταλαβίστικα και ξύπνησα λέγοντας σήμερα να κάνω εκείνο που πραγματικά θέλω. Και παρά τον ίλιγγο πήγα στην πορεία και φώναξα για να ξυπνήσω. Μόνος, χωρίς σαφές νόημα, κόσμος που βαριέται, νέοι που θα πεινάσουν αλλά χαμογελούσαν, γύρω γύρω να κοιτάνε σα σε καρναβάλι , σα να μη ζουν εδώ και να μη βλέπουν , να μη σκέφτονται. Τα πράγματα γι’αυτούς έχουν πάρει το δρόμο τους και δε γυρίζουν πίσω. Έτσι αποκαλούν τις πορείες, τις απεργίες, την αριστερά, τον κομμουνισμό. Και αν τους ρωτήσεις τι βλέπουν μπροστά σου λένε τίποτα, θα δούμε, θα παλέψουμε. Δε βλέπουν ότι προσπαθούν να τους κάνουν θύματα της αγοράς, να ζητάνε χρήμα για κερδοσκοπία και όχι για συναλλαγές ή προφύλαξη, κατά τη θεωρία του χρήματος της Μακροοικονομίας. Να μας κάνουν ανασφαλή ζώα αλλά εν δυνάμει πλούσια, όπου ο πλούτος είναι μια δυνατότητα, η συσσώρευσή του μια ικανότητα και η διατήρησή του μία αξία.
«Καμία ασφάλεια, οικονομική, κοινωνική, προσωπική, οικογενειακή. Όλα παίζουν κύριε Έλληνα που νόμιζες ότι με τα λεφτά που έχεις στην άκρη θα κάνεις ότι γουστάρεις». Λένε έτσι αλλά δεν καταλαβαίνουν ότι στοχοποιούν την πηγή ρευστότητας πολύ μεγάλου ποσοστού των ελληνικών νοικοκυριών, των χρημάτων δηλαδή για σκοπούς προφύλαξης. Θέλουν να μεταφέρουμε αυτά τα χρήματα στις τράπεζες και σε αυτούς που κερδοσκοπούν. Διασπούν τον οικογενειακό πρώτα οικονομικό προγραμματισμό αλλοιώνοντας τις ενδοοικογενειακές σχέσεις και δημιουργούν κοινωνική έκρηξη που μόνο με καταστολή αντιμετωπίζεται. Κράτος, ο παραδοσιακός του ρόλος άλλωστε. Ζήτω ο Χομπς! Μόνο που αυτός τα έλεγε σε διαφορετικές συνθήκες, όπου το φιλελεύθερο κράτος ήταν κάτι νεό και επαναστατικό. Ενώ το να λένε πάλι το ίδιο μας γυρίζουν αιώνες πίσω.
Σκατά, δεν αξίζει να ασχολείται κανείς άλλο. Όλοι νιώθουμε οργή και θυμό και αντί να καθήσουμε μαζί και να διεκδικήσουμε την έξοδο από αυτή την κατάσταση θα μαχόμαστε σε ατομικιστική βάση για το ποιος έχει αδικηθεί περισσότερο ή λιγότερο. Άλλος ένας ρόλος του σύγχρονου φιλελεύθερου κράτους, το άτομο είναι ελεύθερο να λύσει τα προβλήματά του μόνο. Κατάργηση συλλογικών συμβάσεων. Και για να μην απεργείτε, να πάρτε μια απόλυση στο 4% και βουλώστε το να δείτε ποια είναι τα πραγματικά προβλήματα. Α, τι λέω, εννοώ ότι σας αποδεσμεύουμε, είστε ελεύθεροι να βρείτε αλλού εργασία.
Σας ευχαριστούμε. Δε θα τα βάλουμε μαζί σας. Δε φταίτε εσείς εξάλλου, φταίει το σύστημα και το κράτος. Πάω να βαρέσω μια ένεση για να συνέλθω από το μίσος που κακώς με κυριεύει απέναντί σας. Οργή που βασίζεται σε λανθασμένες δικές μου προσδοκίες για ένα μέλλον γεμάτο χαρά, αγάπη και ομορφιά. Ένα μέλλον που να βασίζεται στην αναπαραγωγή μέσω της κοινωνικής εργασίας και προσφοράς. Που να αγαπά τα παιδιά. Σκατά, ο άνθρωπος είναι μαλακισμένο ζώο, ηλίθιο, εγωιστικό και κακό. Πέφτω στην παγίδα σας, με πείθετε ότι όντως έτσι είναι ο άνθρωπος. Αυτό εξάλλου δεν είπε ο Χομπς και οι όμοιοι του σήμερα;

Χρήστος ο Αλβανός

2010-05-17T05:26:00.001-07:00

Ο Χρήστος ο Αλβανός είναι από τους καλύτερούς μου φίλους. Τον παρακολουθώ πως κάνει τις εργασίες που του αναθέτει ο πατέρας μου και εγώ. Με όρεξη, ενδιαφέρον, ταχύτητα και εντέλλεια. Τον κοιτάζω με συγκαταβατικό χαμόγελο όταν ο θείος μου από χαμηλά του φωνάζει χαϊδευτικά «Παλιοαλβανέ!» ενώ εκείνος χτυπάει τα ελαιόκλαδα το Δεκέβρη. Γελάει κι αυτός γιατί ξέρει ότι και ο θείος τον έχει ανάγκη πολύ. Να σου χτίσει, να σε συμβουλέψει, να πάρει πρωτοβουλίες. Καμιά φορά όταν έχουν τα δικά τους ενώ αυτός αυτοσχεδιάζει στο σκάψιμο, το χτίσιμο, το βάψιμο και αλλού τον μαλώνουν. Αυτός τότε να δείτε πως στεναχωριέται, χαμηλώνει το κεφάλι και δε μιλιέται. Σε λίγο βέβαια, όλα έχουν ξεχαστεί. Και καθόμαστε όλοι μαζί να φάμε το κολατσιό με ελιές και τυρί και εκεί να δεις γέλιο. Μου αρέσει που τα ελληνικά του δεν είναι καλά αλλά ξέρει ονομασίες που εγώ δεν έχω ακούσει ποτέ, για υλικά πράγματα περισσότερο π.χ. το όνομα ενός κατασκευαστικού υλικού.
Κοιτάζει τον δικό μας πλούτο και δε φθονεί αν και θα ήθελε να έχει και αυτός το δικό του σπίτι, έστω ένα διαμέρισμα. Εγώ μερικές φορές σκέφτομαι ότι αν είναι να αφήσεις κληρονομιά σε κάποιον ε, αυτός θα έπρεπε να είναι και εκείνος που έχει δουλέψει περισσότερο για τη ίσα μέχρι τώρα διατήρηση αυτού του πλούτου. Δεν αναφέρομαι μόνο στο δικό μου σπίτι αλλά σε όλη τη χώρα που την έχουν χτίσει μετανάστες. Το ίδιο έχει πει και ο πατέρας μου σαν σε απειλή εναντίον μου που δε βοηθάω στις δουλειές του χωραφιού και παρόλο που χαίρομαι που δε θα πιάσει η απειλή, κατανοώ την ορθότητα του επιχειρήματος. Ο Χρήστος, βλέπετε, είναι ο καλύτερος φίλος του πατέρα μου, ενός νοσταλγού της τίμιας εργατικότητας και της παλαιάς καλής αγροτιάς, αν και εξαναγκαστικά -λόγω επαγγέλματος -αστού. Οι παλαιοί και μετανοημένοι κομμουνιστές (αν ποτέ υπήρξε τέτοιος ο Χρήστος, που από τον τρόπο που μιλάει για τον κομμουνισμό μάλλον δεν υπήρξε) μας μαθαίνουν τον κομμουνισμό ως μετανάστες.
Βλέπω όμως και την αγωνία του μόχθου, την αβεβαιότητα των δουλειών όταν αλλάζει κάθε μήνα αφεντικό και τον κίνδυνο να τον κοροϊδέψουν. Και τη τσιγκουνιά του που μερικές φορές νομίζει ότι είναι ο μόνος άνθρωπος στον κόσμο που δουλεύει. Ούτε μηχανάκι δεν παίρνει παρά τη τόση δουλειά που έχει ρίξει. Και δεν είναι ότι δεν έχει στην άκρη.
Το πιο ωραίο και γλυκό όπως σημειώνει η Α. είναι ότι προσπαθεί να βρει νύφη για το γιο ενός από τα περιστασιακά του αφεντικά, ενός γιατρού που έχει ένα γιο με λεφτά και σπίτι στην Ιταλία και με ρωτάει αν η Κ. είναι διαθέσιμη και τον ρωτάω σε μια βαθμίδα από το 1 έως το 10 πόσο μαλάκας είναι ο υποψήφιος γαμπρός και μου απαντά ότι όχι, ντάξει, καλό παιδί, λίγο δειλός κλπ και του λέω δηλαδή μαλάκας και εκεί να δεις γέλια. Ενώ αυτός ξεχορταριάζει και εγώ κουβαλώ τα χόρτα στην πυρά. Ή πάλι όταν μιλάμε για την εκκλησία που χτίζει και με ύφος που δεν ξέρεις αν είναι ειρωνικό ή απλά περιγραφικό αλλά σίγουρα αστείο, μας περιγράφει πόσο τρώνε οι παπάδες. Ο ίδιος λέει ότι είναι χριστιανός στην ψυχή αλλά το καραγκιοζιλίκι ενός ομοεθνούς του με το να πάει να βαφτιστεί στα 60 του δε θα το έκανε. Πόσο μάλλον όταν πρόκειται για ιδιοτελείς σκοπούς.
Τέτοια και πολλά περισσότερα μόνο κατά τη διάρκεια χειρωνακτικής εργασίας γίνονται. Τότε σκέφτομαι, τι τα θέλω τα βιβλία και την επιστήμη, λες και βγάζω τίποτα. Κοίτα πόσο ζωντανός νιώθω με την σωματική εργασία. Κοίτα πόσο υπομονή μαθαίνεις να κάνεις βάφοντας σειρά με τη σειρά ένα ολόκληρο σπίτι, ξεχορταριάζοντας λίγο λίγο ένα χωράφι, μαζεύοντας μια μ ια τις ελιές… Ίσως να σκέφτομαι έτσι γιατί η υπομονή είναι αυτό που έχω περισσότερη ανάγκη καθώς μεγαλώνω.
Ο Χρήστος ο Αλβανός δε ξέρει από ίντερνετ και υπολογιστές, διαβάζει αλλά δε γράφει ελληνικά και κοιτάζει αν η δουλειά που κάνει ανταμοίβεται άμεσα και σε χρήμα. Η γυναίκα του τον αποπαίρνει και το παιδί του μεγαλώνει στην Ελλάδα του 21ου αιώνα, αιώνες ολόκληρους απόσταση από τότε που ήταν αυτός παιδί στην Αλβανία της δεκαετίας του 70. Τρώει πολύ αλλά είναι αδύνατος, δουλεύει ασταμάτητα αλλά δεν παραπονιέται, ξέρει πολλούς ανθρώπους οι περισσότεροι από τους οποίους είναι αφεντικά αλλά με την υπομονή και το χαρακτήρα του έχει κερδίσει την εμπιστοσύνη τους. Ονειρεύεται πολύ να πάει στην Αμερική να δουλέψει ή στην Μύκονο όπου και θα βγάλει εύκολα λεφτά. Όμως δεν έχει στασό και κάνει τα διπλάσια από αυτά που θα του ζητήσεις. Είναι εντέλλει ένας ζωντανός άνθρωπος, ένας εργάτης με τα όλα του και κυρίως με πραγματικά και όχι φανταστικά προβλήματα. Από εκεί προκύπτει και η αλήθεια του, μια αλήθεια που με διδάσκει ήθος και με κάνει να ζηλεύω ώρες ώρες.

Αριστερή συσπείρωση

2010-05-12T15:00:00.005-07:00

Διαβάζω για την είσοδο διαδηλωτών στο κοινοβούλιο της Ιρλανδίας και ενθυμούμαι ότι την 5η Μαΐου που συνέβαιναν παρόμοια και στας καθημάς, εντός της βουλής το ΚΚΕ υπεραμυνόταν των κατηγοριών ότι υπέθαλπτε αυτούς που προσπαθούσαν να μπουν/ανέβουν στη βουλή. Αναρωτιέμαι λοιπόν πιο πολιτικό κόμμα θα μπορέσει να σηκώσει στην πλάτη του αυτή την κοινωνική δυναμική, αν η ίδια η αριστερά αμύνεται τόσο έντονα (για στρατηγικούς και πραγματικούς βέβαια λόγους αν και κανείς δεν πιστεύει ότι το ΚΚΕ μπορεί να παίξει ένα επαναστατικό πολιτικό ρόλο τώρα, αν το έκανε και ποτέ). Θα αναρωτιόταν κανείς τι το θέλουμε τότε? Και εγώ αυτό αναρωτιέμαι όχι μόνο για το ΚΚΕ αλλά και για το Συριζα που κάνει τα ίδια και χειρότερα με το να βρίσκεται διαρκώς σε εμφύλιο αντί να συσπειρώσει τις απογοητευμένες κοινωνικές μάζες. Τόση οργή από τόσες χιλιάδες κόσμο και κανείς δε μιλάει για ριζοσπαστικοποίηση (Συριζα) ή επανάσταση (ΚΚΕ). Αν το δεύτερο είναι αφελές το πρώτο δεν είναι καθόλου και το ξέρει ο Αλαβάνος και άλλοι εκεί.
Γνώμη μου ότι αυτή η ριζοσπαστικοποίηση έχει δυναμικότητα που πρέπει να εκφραστεί πανευρωπαϊκά. Χρειάζεται να οργανωθεί μια νέα πρωτομαγιά, όχι βέβαια με γιορταστικούς ή συμβολικούς όρους αλλά με ριζοσπαστικούς. Έτσι θα ξυπνήσουμε και θα αναλαβουμε δράση με στόχο της συσπέίρωση της αριστεράς, μιας αριστεράς που θα δημιουργήσει αρχικά μια κρίσιμη μάζα, ένα 15 -20 % που πολύ γρήγορα θα πάρει την εξουσία (όπως το ΠΑΣΟΚ τότε). Αυτή η αριστερά βρίσκεται μέσα στο ΚΚΕ, το Σύριζα και κυρίως το ΠΑΣΟΚ. Εξυπακούεται ότι αυτό που λέγεται σήμερα ΠΑΣΟΚ δε θα υπάρξει ποτέ ξανά υπό αυτή τη μορφή. Η αρχή του τέλους του έχει γίνει εδώ και καιρό αλλά τώρα έρχεται η σκληρή συνειδητοποίηση που θα σπρώξει τον κόσμο προς νέες εναλλακτικές και τολμηρές προτάσεις.
Ουφ, είχα ανάγκη από λίγη ελπίδα....

9 Mαΐου

2010-05-09T11:10:00.000-07:00

Αυτή η υπνηλία δεν έχει τελειωμό και μπορεί να οφείλεται καθαρώς στην άσχημη διάθεσή μου όπως επίσης και στο εντατικό κλίμα των ημερών. Δεν απόφυγα το προχθεσινό ξενύχτι για το διάβασμα των τελευταίων κειμένων των μπλόγκερς που παρακολουθώ. Μέχρι που η πολλή πληροφόρηση κάνει το κεφάλι μου πρωί πρωί να βουίζει. Πιάνω τον εαυτό μου να κάθομαι πριν ή και κατά τη διάρκεια του ύπνου να σκέφτομαι ομόλογα, τράπεζες, θεωρίες, ιδεολογίες, όνειρα. Μετά τα όνειρα όμως, τίποτα, απελπισία, επιστροφή στην άσχημη πραγματικότητα. Μα είναι τόσο άσχημη? Μοιάζει με τους κουκουλοφόρους και τους μπάτσους, με τους πρετεντέρηδες και τους αυτιάδες, τους νεοφιλελεύθερους και τους κομμουνισταράδες, τους ομιλούντες και τους διαφωνούντες, τους αιτιοκράτες και τους ονειροκράτες, αυτούς που ξέρουν και όλοι ξέρουν. Ξέρουν ότι τα spread του βερμπαλισμού τους πιάνουν ρεκόρ, τα επιτόκια των υποσχέσεών τους είναι εκτός ελέγχου και οι τράπεζες των γνωμών τους χωρίς ρευστή και πάγια γνώση. Ξέρουν ότι παίζεται ένα έργο, μια περιπέτεια, ένα δράμα, μία κωμωδία. Καθένας στο είδος του. Σε κάθε περίπτωση το Happy End δε φαίνεται στο σενάριο και το έργο μοιάζει όλο και περισσότερο με ένα Lost με χαμένα πρόσωπα που προσπαθούν να αναλάβουν κάποιο ρόλο στο νησί της μοναχικής παγκοσμιοποίησής τους.
Το κεφάλι πόναγε βασανιστικά όχι από τον πόνο αλλά από τη αγωνία. Μέχρι που βρήκε λίγο απάγκιο στη στοργή της Α. Σήμερα ο ήλιος ήταν παραδόξως ζεστός και κρύος μαζί. Πήγαμε στη μεγάλη προβλήτα του λιμανιού, εκεί που η πόλη μένει πίσω και ο ορίζοντας απλώνεται μπροστά. Στη μέση το λαμπιρίζων νερό να παίζει με τα μάτια μου και δίπλα το τεράστιο καράβι. Νιώθω άβολα για λίγο με την προοπτική του μεγέθους των πραγμάτων που επισκιάζουν την σκέψη για αυτά. Σκέψη για το πώς θα ήταν αυτά ιδεατά, σκέψη που υπάρχει σα φίλος στην άμυνα και σαν εχθρός στη δημιουργία. Οι μεγάλες ιδέες εγκλωβίζουν. Και το συναίσθημα; Αυτό κάπου υπάρχει στον ορίζοντα και αγωνιώ να το εντοπίσω. Κοιτάζω το καράβι μπρ, γέρνω προς την πόλη και παραπατώ, ο ίλιγγος είναι κοντά, τέλος στρέφω τη ματιά στο νερό και ηρεμώ. Νιώθω καλά εκεί, με το νερό μοναχικό μου σύντροφο. Κατακλύζει το μυαλό και ξεδιψά τη σκέψη από την απορία, ξεγελά την ψυχή με το λαμπύρισμα, καθαρίζει τη βρώμα του πολιτισμού. Στο νερό, στο νερό, μπουγέλο θέλουν οι παλιάτσοι που μιλούν.
Σιωπή τώρα, στην πλατεία τη μεγάλη έχει συγκέντρωση σιωπής. Αλήθεια!

7 Μαΐου

2010-05-07T15:44:00.002-07:00

Ξύπνησα πρωί σήμερα με τις σκέψεις των ομολόγων να στριφογυρίζουν στο κεφάλι μου. Είναι η μέρα που δε πίνω καφέ στο σπίτι για να επωφεληθώ λίγο παραπάνω ύπνο μετά από τα τελευταία ιντερνετικά ξενύχτια, αφιερωμένα στην πληροφόρηση για το θέμα της εποχής. Πως θα τους πω σε ένα τρίωρο ότι έχει συμβεί, σκέφτομαι. Το πρώτο δίωρο κυλάει αρχικά ομαλά αλλά τελικά μέσα στο μπέρδεμα, δύσκολο πράγμα να καταλάβεις την κερδοσκοπία με θεωρητικούς όρους. Την Τρίτη ώρα αρπάζομαι και εγώ και τους εξηγώ πάνω στη θεωρία το τι συμβαίνει αυτή την στιγμή εδώ με τα ομόλογα. Καταλάβανε? Εδώ δεν έχω καταλάβει εγώ πλήρως, θα καταλαβαίνουν εκείνοι με το πρώτο μάθημα; Εξεπλάγην πάντως και εγώ με το κατόρθωμά μου να τους αναπαραστήσω την αλυσίδα των γεγονότων, έστω και με μπακάλικο τρόπο. Τέλος πάντων, η αδρεναλίνη με εγκατέλειψε γρήγορα για να έλθει το συναίσθημα της θολούρας και ημιαπελπισίας που με κατατρέχει τελευταία.

Πάμε για τις γραφειοκρατικές δουλειές της μέρας και σημειώνω ότι για πρώτη φορά σκέφτηκα να βάλω τα λεφτά μου στις κάλτσες προτού μπω στην τράπεζα γιατί οι ληστές σύντομα θα επιτίθενται και στους πελάτες και όχι μόνο στους ταμίες. Τι σκέψεις ρε παιδί μου, και ύστερα κατηγορώ τη θεία μου για τρομοπληξία. Και όχι, δεν έχω τηλεόραση καν. Απλά όταν τύχει κάτι σε κάποιον διπλανό μου, νιώθω να έρχεται πιο κοντά και σε μένα. Όπως ένα ατύχημα πχ. Τελικά βγήκα όχι μόνο ακέραιος από τη μπάνκα αλλά και πιο πλούσιος. Χάρηκα για λίγο αλλά τέτοια χαρά υπάρχει για να σου θυμίζει τους λόγους για τους οποίους αγχώνεσαι και στεναχωριέσαι. Που δεν έχεις βρει μόνιμη δουλειά ακόμα, που ενώ έχεις μια ευκαιρία για καριέρα δεν την ακολουθείς με ενάργεια, που ενώ σου πρότεινε η Χ. να μιλήσεις με τον τάδε εσύ αρνήθηκες, που δεν έχεις μακρινούς στόχους, που νιώθεις όπως νιώθεις, που αυτοκατηγορείσαι, που δεν λες ένα πανηγυρικό όχι στις κωλοεπιλογές σου, που επίσης λες ναι στις επιλογές σου, που είναι να μεγαλώσεις κάποτε αλλά το παρατείνεις, που βιάζεσαι να μεγαλώσεις ταυτόχρονα παραδόξως.

Κάθομαι για καφέ και παρακολουθώ τα παιδιά του ΤΕΙ να σνομπάρουν μια συμφοιτήτριά τους, να πετάνε τις κοιλιές τους από τα συνεχόμενα μπεκροξενύχτια και να κρυφογελάνε για τις παρτούζες που πετύχαν τελευταία. Και εγώ να συνεχίζω να μιλάω για την κρίση, συγχυσμένος, αβέβαιος για το τι πράγματι γίνεται γιατί τίποτα πράγματι δε γίνεται ή μάλλον γίνεται αυτό που πάντα γινόταν και φοβάμαι το τίποτα ή αυτό που πάντα γινόταν, όπως φοβάμαι να πω who cares man…. Είναι ο ρόλος μου αυτός, η παρούσα επαγγελματική ιδιότητά μου, το προσωπείο, το βόλεμά μου. Γυρνάω από τα ψώνια που ήταν απολαυστικά και ακούω το κομματάκι αυτό του Pete Seeger με τίτλο which side are you on για να συγκινηθώ. Ακολουθούν τα I hate the white man, gates of eden και άλλα ώσπου καταφθάνω σε έναν ηλιόλουστο απελευθερωτικό θόρυβο, αναρωτώμενος για πόσο καιρό θα σπαταλιέμαι και δε θα ακολουθώ το όνειρό μου. Γυρνάω στο διάβασμα και στον ύπνο μου.

Απόγευμα πάμε με την Α. σε μια πλατεία όπως μας αρέσει και παρακολουθούμε τα παιδιά να παίζουν. Τι θύμησες, τι παιδικά αρώματα, τι ανεμελιά, κάποια πράγματα δεν αλλάζουν ποτέ, όπως ένα παιδί 5 χρονών που παίζει με άλλα παιδάκια. Λέω στην Α. ότι αυτοί οι άνθρωποι αν δεν είχαν τα παιδιά τους θα ήταν πεθαμένοι ψυχικά. Τι μεγάλο πράγμα, αλλά και πάλι πώς να μεγαλώνεις παιδια σήμερα? Όπως και χτες θα μου πεις. Κοιτάζω γύρω μου να δω αν πραγματικά βρίσκομαι στο σώμα μου, αν αυτό που βλέπω προέρχεται από τα μάτια μου, αν τα κτίρια γύρω μου είναι αληθινά. Είναι, πως είναι δυνατόν να είναι τόσο άσχημα? Σαν εμένα, πρέπει να το ξεπεράσω αυτό. Καθόμαστε για φαγητό και η σερβιτόρα με αποκαλεί χαϊδευτικά σκυθρωπό μα δεν το εννοούσε όπως αληθινά το ξέρω εγώ. Η Λ. πριν πάει γυμναστήριο με καλεί στο τηλέφωνο και με ρωτά τι σημαίνει όταν ο Ιάπωνας ανώτατος άρχοντας δημόσια δηλώνει ότι πρέπει να προστατευθεί η οικονομία μας (τους) και ο Ομπάμα εσπευσμένα συναντιέται με τη Μέρκελ για το θέμα της Ελλάδας. Της απαντώ ότι σύντομα θα γίνει κάτι πολύ μεγάλο. Μέχρι τότε εκφράζω την επιθυμία να πάω στη θάλασσα για μπάνιο, αγνάντεμα, κλείσιμο ματιών, χάσιμο. Γυρίζουμε πίσω και σα θύμα πιάνω το λαπτοπ, τη νέα τβ που θα κάνει πολλαπλάσιο κακό στις νέες γενιές. Κάνω τον ακτιβισμό του καναπέ, αναρωτιέμαι για άλλη μια φορά αν χαίρομαι ή λυπάμαι με όλα αυτά, βρίζω τον εαυτό μου που δεν αιωρούμαι από πάνω τους αντί να χάνομαι ανάμεσά τους και ετοιμάζομαι να δυναμώσω τα ακουστικά.

Ημερολόγιο πορείας Νο.1

2010-05-05T15:29:00.001-07:00

Με την ελπίδα ότι θα έχω πιο ενδιαφέροντα πράγματα να πω μετά από μια άλλη πορεία.

Ξύπνησα αργά, προλαβαίνω? Καταρχήν, θέλω να πάω? Να παίρνεις αμάξι χωρίς καφέ, να παρκάρεις τέρμα θεού, για να πας και εσύ εκεί. Και τι θα βγεί άραγε? Σηκώνομαι και πάω, προλαβαίνω μάλλον. Μόνος μου, παίρνω τηλέφωνο τη Λ. Θα έρθεις? Δε ξέρω, έχω ένα ραντεβού, μετά μπορεί, ξέρω και εγώ, καταλαβαίνω μήπως τι γίνεται? Πάω και τη βρίσκω τυχαία στην πρώτη πορεία στη μεγάλη πλατεία. Μιλάει με μια φίλη της, όμορφη, αστραφτερή, ευγενική κομμουνίστρια. Τη ρωτάω αν θα έρθει μαζί μου στην άλλη πορεία. Η φίλη της πιάνεται από την «άλλη πορεία» όπως το περίμενα. Την απογοήτευσα τελικά όχι με την επιχειρηματολογία μου αλλά με το ύφος, λίγο απότομο, δεν την ήξερα και καλά. Της είπα ‘βγάζουμε πανό στην άλλη πλατεία» Με ρωτάει «Ποιοι είστε εσείς?». «Οι ωρομίσθιοι», της λέω. Και για να μην πιάσουμε μακροσκελή διάλογο , βλέποντάς την έτοιμη να μας προσφέρει περισσότερη ασφάλεια από την άλλη πλατεία, διαφεύγω λέγοντας «όλοι οι φίλοι μου είναι εκεί». Εξόχως πολιτική θέση αλλά τέτοια ώρα τέτοια λόγια. Εσείς, λέω από μέσα μου, τα ξέρετε όλα, δεν έχετε ανάγκη. Κρίμα, ίσως την απογοήτευσα και δε θα το θελα. Είμαι και λίγο αντιδραστικός από τη φύση μου αλλά το καταλαβαίνω αμέσως.
Στην άλλη πλατεία χαμός, ξεκινά η πομπή και είναι πράγματι μεγάλη. Ψάχνουμε για τους δικούς μας, ποιους δικούς μας δηλαδή, 5-6 γνωστοί και συνάδελφοι που κρατάνε πανό για τους αναπληρωτές και ωρομισθίους. Δεν μπορώ να φωνάξω λόγω λαιμού αλλά και οι περισσότεροι το ίδιο. Στις πορείες με πιάνει άλλοτε νοσταλγία για τα αγωνιστικά χρόνια του Τεμπονέρα, άλλοτε οργή σκεφτόμενος τις αιτίες των πολέμων όπως την αντιπολεμική για το Ιράκ και τώρα θλίψη για το πόσο μπερδεμένος είμαι. Όχι ακριβώς αφηρημένος αλλά σκεπτικός, προβληματισμένος, ολίγον τι απόμακρος και αντιδραστικός, χωρίς εμπιστοσύνη σε κανέναν, ειδικά τους συνδικαλισταράδες ούτε όμως και τους ανερχόμενους από δαύτους που γενικά τους θεωρώ ημιμαθείς, όπως τον εαυτό μου βέβαια. Έχοντας πρώτα αναγάγει την άγνοια σε ύψιστο έγκλημα και άγνοια σημαίνει να μην ξέρεις στην εντέλεια τι συμβαίνει. Μα αυτό δεν είναι δυνατόν και στο κάτω κάτω λίγη λιγότερη αυστηρότητα δε βλάπτει. Μη νομίσετε ότι είμαι υπερορθολογιστής, μάλλον εξαναγκαστικά έχω γίνει για να επιζήσω εργαζόμενος. Κατά βάθος είμαι διαισθητικός και οι αισθήσεις μου λένε ότι καλά κάνω και είμαι εκεί που είμαι. Έπειτα σκάνε κάποια δακρυγόνα και η πορεία τελειώνει με τα οργισμένα νιάτα κλαμένα και έτοιμα για αντιπαράθεση. Η Λ. βγάζει με το κινητό της κάποια επουσιώδη γεγονότα βίας και αποσυρόμαστε.
Σπίτι των γονιών μας δεν λέμε πολλά. Οι γονείς μαθαίνω είναι σε κατάθλιψη (σικ) γιατί δεν πιστεύουν αυτά που κάνει ο Γεωργάκης. Επειδή είναι και αυτοί σούπερ ιδεαλιστές και το αγαπώ αυτό δεν τους λέω πολλά σήμερα. Για τον εφησυχασμό, το βόλεμα, τις ιδεοληψίες και φαντασιώσεις τους. Παλαιοί πασόκοι, πάντα πιστοί. Φεύγω, πάω σπίτι μου αλλά πρώτα περνάω από ένα σούπερ μάη μα δεν κάνω να σταματήσω γιατί βλέπω κοσμάκη στην είσοδο. Μαθαίνω ότι οι απεργοί το κλείνουν το μαγαζί. Κλείστε το το μπουρδέλο, λέω από μέσα μου. Πάω στο δίπλα και ίσα που προλαβαίνω να ψωνίσω το κωλόπραμα, πριν με αναγκάσουν οι απεργοί, όπως μαθαίνω από τους υπαλλήλους, να τα αφήσω και να φύγω. Καλή φάση.
Απόγευμα μαθαίνω για τους νεκρούς αλλά δε λυπάμαι. Σκέφτομαι, μπροστά σε αυτά που έχουμε να δούμε, αυτό δεν είναι τίποτα. Δε θέλω να σκέφτομαι καν τι λέει η τβ. Η Α. έχει κουραστεί από τα ιδιαίτερα και έχει στεναχωρηθεί με τα γεγονότα. Θέλει να δει κόσμο και πάμε στον ξάδελφο της που έχει μωρό. Ένα πραγματικά συμπαθητικό αγοράκι που ο μαγιάτικος αέρας με τις μοσκοβολιές του, το παιχνιδιάρικο τοπίο του δωματίου και η αίσθηση φροντίδας την κάνει να ξεχαστεί. Και μένα μαζί και να μελαγχολήσω για το πόσο αντικειμενική ανάγκη έχω από ένα μωρό που όμως με τα παρόντα μέσα δεν μπορούμε να αναθρέψουμε. Ναι, υπάρχει πολύς χρόνος ακόμα αλλά βλέπεις και ακούς τι γίνεται. Έρχεται και η γιαγιά και μας λέει να βγάλουμε τα λεφτά μας από τις τράπεζες. Ότι θέλει ο καθένας λέει, αλλά ο κίνδυνος είναι πάντα υπαρκτός, ίσως όχι τώρα αλλά μετά από μια διολίσθηση του ευρώ που θα το διαλύσει. Άντε πάλι οι κωλοορθολογιστικές σκέψεις για την οικονομία. Αυστηρότης, μεθοδικότης, γνώση! Και στο τέλος, δεν ξέρουμε τίποτα. Κοιτάζω το παιδάκι, αισθάνομαι το αστικό φως του δωματίου, βλέπω την αγάπη των λοιπών απέναντί του και χαϊδεύω την Α. διαισθανόμενος την ευθύνη της ευτυχίας μου/μας. Και την οδύνη που μου δημιουργεί η παρούσα ανασφάλειά μας.
Γυρνάμε τέσσερα ‘άτομα στο σπίτι και συναντούμε τους απέναντι, συγγενείς κι αυτού, σκεπτικοί από αυτά που θα είδαν στη τβ και μόνο σε αυτή. Τους ρίχνω το αντιδραστικό, «τα πυροσβεστικά είχαν χρόνο» και μου επιτίθενται. Σταματώ, δεν ξέρω τίποτα παραπάνω. Έπειτα βλέπω τα ΜΑΤ να σπάνε ένα μαγαζί στη Στουρνάρη και τον Κακλαμάνη χεσμένο, μοναχό, έρμαιο ενός κινητού, και τα ΜΑΤ να τον βγάζουν από την τουαλέτα. Μοιράζομαι ανοιχτά το όνειρό μου της πλήρους αναρχίας και της κατάληψης όλων των δημόσιων διοικητικών πόστων από τους διαδηλωτές. Αναγνωρίζω ότι πάλι αντιδρώ στον ορθολογισμό μου (ή αυτό της εξουσίας) και το αφήνω. Αποσύρομαι εις το καθημερινό μου διάβασμα για την κρίση μήπως και σώσω την πατρίδα αλλά έχω πολλά ακόμα να μάθω. Καληνύχτα!

Ιδέες

2010-05-01T13:58:00.001-07:00

Ο κόσμος των ιδεών είναι ένας πολύ τακτοποιημένος κόσμος. Ιδιαίτερα αν δομείται με κανόνα τη λογική και μάλιστα την ορθή λογική. Χρόνια στα θρανία, τις έδρες και τους υπολογιστές του γραφείου, σε σεμινάρια και συνέδρια, έρευνες και συνεργασίες. Όλα για την πιο ορθή επιστημονικά ιδέα. Ο Πλάτωνας με επισκέπτεται «Οι ιδέες είναι εικόνες πραγμάτων που προϋπήρξαν της γέννησης του κόσμου» Πού των ρωτάω «Στη φαντασία» μου απαντάει. Τίνος ανταπαντάω. « Του Θεού» μου λέει. Οι ιδέες ενώνουν το ιδεατό με το πραγματικό, το υποθετικό με το εφαρμόσιμο, το θεϊκό με το ανθρώπινο, το αθάνατο με το θνητό. Η καλλιέργειά τους ανυψώνει τον άνθρωπο από υλικό σε πνευματικό ον. Όλους τους ανθρώπους Πλάτωνα; «Όχι όλους, εκείνους που καλλιεργούν τις ιδέες. Όσο οι άνθρωποι δεν τις καλλιεργούν και επιδίδονται στις υλικές απολαύσεις τόσο χάνουν την πίστη τους στην ένωση που περιέγραψα προηγουμένως. Η ένωση αυτή είναι μια υπαρξιακή ανάγκη του ανθρώπου, η ανάγκη να δει σαν Ένα το άσπρο με το μαύρο, τη νύχτα με τη μέρα, τη ζωή με το θάνατο. Η ανάγκη του αυτή τον έκανε να φανταστεί ήρωες που δρουν βάσει μεγάλων ιδεών και καταφέρνουν αδύνατα πράγματα. Οι ήρωες αυτοί ονομάστηκαν άγιοι, οι μεγάλες τους ιδέες δόγματα και τα πράγματα αυτά θαύματα. Η μαζική αποδοχή των ιστοριών αυτών από τους ανθρώπους δημιούργησε κινήματα που ονομάστηκαν θρησκείες.

Ανά κατηγορίες ανθρώπων, γεωγραφιών, πολιτισμών και άλλων καταστάσεων που διαφοροποιούν τους ανθρώπους δημιουργήθηκαν πολλές θρησκείες. Οι θρησκείες αυτές συχνά έρχονταν σε σύγκρουση για το ποια περιγράφει καλύτερα την ιδέα της ενότητας του Θεού με τον άνθρωπο. Πολλοί πόλεμοι έγιναν και πολλοί άνθρωποι σκοτώθηκαν κατά τη μάχη αυτή των θρησκειών. Κάποια εποχή οι άνθρωποι άρχισαν να αναπτύσσουν νέο εξελιγμένο υλικό πολιτισμό, καράβια, μηχανές, όπλα, ηλεκτρισμό, ραδιοκύματα, ασύρματα δίκτυα. Τότε θεώρησαν ότι οι ιδέες που περιέγραφαν την πραγματικότητα στο παρελθόν δεν τους είναι χρήσιμη πια γιατί ερχόταν από το υπερπέραν. Τις ονόμασαν δεισιδαιμονίες και προλήψεις και αφιερώθηκαν στη δημιουργία νέων ιδεών με στόχο όχι την ένωση με το Θεό αλλά την τεχνολογική ανακάλυψη, την εφεύρεση και την εξέλιξη. Αυτοί οι άνθρωποι πίστευαν στην επιστήμη, όπως την ονόμασαν και όχι τη θρησκεία. Άρχισαν να δίνουν παράξενα ονόματα και αριθμούς σε οτιδήποτε υπήρχε γύρω τους και να ψάχνουν τη σχέση αυτών των πραγμάτων μεταξύ τους. Από την αέναη ένωση με το Θεό άλλαξαν τελείως πορεία και κατευθύνθηκαν προς την συγκεκριμένη διατύπωση νόμων και κανόνων του φυσικού κόσμου. Πολλοί άνθρωποι αποδέχτηκαν τη λογική των πραγμάτων όπως την περιέγραψαν οι επιστήμονες. Κάποιοι άλλοι αντέδρασαν στην υλιστικότητά της θεωρώντας ότι η επιστήμη βλάπτει το πνεύμα καλλιεργώντας ιδέες που αφορούν την ύλη και όχι το ιδεατό.

Κατά την περίοδο αυτή πολλά νέα υλικά αντικείμενα φτιάχτηκαν όπως και πολλές νέες ανθρώπινες κοινωνίες που ονομάστηκαν κράτη. Τα κράτη αυτά έκαναν πόλεμο μεταξύ τους για το ποιο έχει τα περισσότερα υλικά αντικείμενα, όπλα, έδαφος, κάστρα και εργοστάσια. Τότε εμφανίστηκε δυναμικά μια νέα επιστήμη που ονομάστηκε πολιτική. Η πολιτική αφιερώθηκε στο να εξηγήσει πως θα γίνονται οι πόλεμοι μεταξύ των κρατών με όσο το δυνατόν λιγότερες απώλειες σε υλικά αντικείμενα. Οι αντίπαλοι της επιστήμης δεν αποδέχτηκαν την πολιτική γιατί αυτή όπως και όλες οι άλλες επιστήμες επικεντρώνονται στην ύλη και όχι στο ιδεατό. Η ύλη είναι η εξυπηρέτηση ενός σκοπού που λέγεται «ολιγόστευση απωλειών» ενώ το ιδεατό είναι ένας ανώτερος σκοπός που λέγεται Ειρήνη. Θεώρησαν ότι η πολιτική επικεντρώνεται σε ένα πολύ μικρό τμήμα του μεγέθους που λέγεται πόλεμος και διασπά την συνολική έννοια της πραγματικότητάς του κατά την οποία ο πόλεμος θα πρέπει να εξαλείφεται από το αντίθετό του βάσει μιας ιδέας που ονομάζεται ηθική. Η πολιτική , συνεπώς, ήταν ανήθικη γι’ αυτούς.

Πόλεμοι και πολιτική συνυπήρχαν όμως για πολλά χρόνια. Στο μεταξύ τα κράτη έφτιαχναν υλικά αντικείμενα και το ανάποδο, αυτοί που είχαν υλικά αντικείμενα έφτιαχναν κράτη. Τούτο το αλληλοφτιάξιμο ονομάστηκε καπιταλισμός και το κοινό ανάμεσα σε διαφορετικού είδους κράτη ήταν το χρήμα. Η διαχείριση αυτού του συστήματος πληρωμών σε χρήμα από κράτος σε κράτος και εντός αυτών, δηλαδή σε εκείνους που έφτιαχναν τα υλικά αντικείμενα , τους καπιταλιστές και τους εργάτες, οδήγησε στη δημιουργία μιας νέας επιστήμης, της οικονομικής. Η οικονομική επιστήμη ασχολήθηκε με το πώς το χρήμα θα παράγεται και θα μοιράζεται μεταξύ αυτών των ανθρώπων. Γρήγορα έγινε αντιληπτό ότι το χρήμα επηρεάζει και το τι υλικά αντικείμενα φτιάχνονται , σε τι ποσότητες και το ποιος τα κατέχει. Αυτός που έχει πολύ χρήμα έχει και πολλά υλικά αγαθά, ενώ εκείνος που έχει λίγο χρήμα έχει και λίγα αγαθά. Με το πέρασμα του καιρού, λίγα αντικείμενα μπορούσες να αποκτήσεις χωρίς χρήμα, ακόμα και αυτά όμως προϋπέθεταν να έχεις ένα σπίτι να μείνεις και ένα πιάτο φαγητό να φας, τα οποία δίχως χρήμα δεν μπορούσες να τα έχεις.

Στο μεταξύ, οι πόλεμοι για το ποιος θα έχει τα περισσότερα χρήματα συνεχίζονταν όχι μόνο μεταξύ των κρατών αλλά και εντός αυτών , μεταξύ των προσώπων που παρήγαν και κατείχαν χρήμα, τους καπιταλιστές και τους εργάτες. Οι πόλεμοι είχαν πολλές μορφές βίας, κλοπής, συγκρούσεων μαζικών με λοστούς και πέτρες. Οι πολιτικοί και οι οικονομολόγοι ανησύχησαν μήπως οι πόλεμοι αυτοί ξεπερνούσαν τις επιστημονικές ανακαλύψεις τους και βάλθηκαν να ανακαλύψουν νέες ιδέες για τον καπιταλισμό. Οι πρώτοι δημιούργησαν τα συντάγματα, τη δημοκρατία και τα δικαιώματα του πολίτη καθώς και τις υποχρεώσεις τους απέναντι στο κράτος. Έτσι θα μειώνονταν οι απώλειες των κοινωνικών πια πολέμων. Οι δεύτεροι έφτιαξαν κανόνες για το πώς το χρήμα θα μοιράζεται πιο ομοιόμορφα ανάμεσα στους ανθρώπους. Υπήρξαν όμως και κάποιοι απότοκοι των αντιπάλων της επιστήμης που εναντιώθηκαν στις αξιώσεις αυτές της πολιτικής και της οικονομίας. Κατηγόρησαν τους πολιτικούς ότι αφού πρώτα στέρησαν τους ανθρώπους από την πίστη τους στην Ειρήνη, τους αποζημιώνουν με λιγοστή πολιτική εξουσία. Στους οικονομολόγους είπαν ότι αφού στέρησαν από τους ανθρώπους την πνευματική ένωση μεταξύ πνεύματος και ύλης, τους αποζημιώνουν με λίγα παραπάνω χρήματα.

Τα κράτη αυξάνονταν όπως και οι πόλεμοι μεταξύ τους, οι άνθρωποι και αυτοί αυξάνονταν όπως και τα υλικά τους αντικείμενα και η εποχή της υλικής προόδου και ανόδου ήταν μονόδρομος για την ανθρωπότητα. Ήταν τότε που οι εχθροί της πολιτικής και της οικονομίας αντεπιτέθηκαν και κήρυξαν επανάσταση εγκαθιδρύοντας ένα καθεστώς που δεν απένειμε πολιτική εξουσία ούτε οικονομική αυταξία στα άτομα ξεχωριστά, αλλά στην κοινωνία συνολικά. Το σύστημα αυτό πήρε το όνομα κομμουνισμός και στόχος του ήταν να αποκαταστήσει την την ενότητα της φύσης του ανθρώπου, να επανενώσει όλα τα ξεκομμένα από τον καπιταλισμό κομμάτια του.

Για να κλείσει το χάσμα μεταξύ ύλης και πνεύματος, έπλασε μια ιδέα που αντί να ενώνει την ύλη με το πνεύμα απάλειφε εντελώς τη νοητή αλλά υπαρκτή μεταξύ τους απόσταση και ένωνε αυτά τα δύο σε ένα αξεδιάλυτο Ένα. Αυτό το Ένα ονομάστηκε ιδεολογία και η διαδικασία της πλάσης της ιδέας αυτής προπαγάνδα. Στο εξής, η ενότητα δεν ήταν μια υπαρξιακή ανάγκη του ανθρώπου όπως εκφραζόταν μέσα από τη θρησκεία, αλλά μια διανοητική ανάγκη που επέτασσε η ιδεολογία. Αυτή την ενωτική δύναμη του κομμουνισμού φοβήθηκε ο καπιταλισμός και ξεκίνησε ένας μεγάλος πόλεμος ιδεολογιών. Όπλο του κομμουνισμού, η ηθική που απορρέει από την εξάλειψη της πραγματικής αιτίας που οδηγεί στον πόλεμο, της φτώχειας. Όπλο του καπιταλισμού, το χρήμα και η εξάπλωσή του παγκοσμίως.

Ο σκοπός του κομμουνισμού ήταν η επίτευξη της παγκόσμιας ειρήνης ως η ένωση του ιδεατού της ειρήνης με την πραγματικότητα ως ειρήνη. Προς την επίτευξη αυτού του σκοπού χρησιμοποίησε κάθε είδους μέσο που χρησιμοποιούσε και ο καπιταλισμός και κυρίως όπλα που σκοτώνουν. Κύριο του όπλο όμως ήταν η προπαγάνδα. Η προπαγάνδα ήταν η οργάνωση κάποιων πράξεων που παρίσταναν την υλική πραγματικότητα ως εκείνη που δημιουργεί και μέσα στα δικά της πλαίσια κινείται το ιδεατό που έπλαθε ο άνθρωπος κατά τη διάρκεια της ιστορίας (το το αξεδιάλυτο Ένα). Συνεπώς, για τον κομμουνισμό οι ιδέες δεν προϋπήρχαν της ύπαρξης αυτού του κόσμου αλλά φτιάχτηκαν από αυτόν. Ο άνθρωπος είναι καταρχήν ύλη και έπειτα πνεύμα.

Η ιδέα της ειρήνης συνεπώς θα γίνει πραγματικότητα όταν η υλική πραγματικότητα το επιτρέψει . Πρώτα με όλα τα μέσα θα ηττηθεί ο καπιταλισμός που γεννά τη φτώχεια και έπειτα η ειρήνη θα προκύψει από μόνη της. Η ιδέα της κοινωνικής ισότητας θα γίνει πραγματικότητα αφού έλθει πρώτα η υλική ισότητα όπου όλοι θα έχουν τα ίδια υλικά αντικείμενα. Η ιδέα της ελευθερίας θα γίνει πραγματικότητα αφού οι άνθρωποι απελευθερωθούνε από τη φυλακή του καπιταλισμού. Ως τότε λοιπόν, ο κομμουνισμός θα έκανε πόλεμο, θα μεταχειριζόταν τους ανθρώπους άνισα και θα τους φυλάκιζε. Στο όνομα της υπεράσπισης αυτής της ιδεολογίας έγιναν πολλοί ενδιάμεσοι πόλεμοι μεταξύ και εντός των κρατών ανάμεσα στους καπιταλιστές και τους κομμουνιστές.

Έτσι λοιπόν ο κομμουνισμός επέτρεψε να χρησιμοποιηθούν όλα τα μέσα για να επιτευχθεί ο ηθικός του σκοπός. Τότε κάποιοι από τους κομμουνιστές διατύπωσαν την απορία πώς είναι δυνατόν να θεωρείται ηθικός ένας σκοπός όταν τα μέσα που τον επιτυγχάνουν είναι ανήθικα. Σημείωσαν ότι η διάσταση αυτή διασπούσε την ενότητα του αξεδιάλυτου Ενός που η προπαγάνδα είχε διατυπώσει. Η ιδέα της ηθικής είχε καταπατηθεί για την επίτευξη ενός ιδεατού υλικής πραγματικότητας και γι’αυτό έπρεπε να επανακτήσει την καθαρά ιδεαλιστική της βάση. Οι αντιδρώντες του κομμουνισμού τότε άνοιξαν διάλογο με τους απογόνους της πολιτικής και της οικονομίας για το πώς θα γίνει αυτό. Οι κομμουνιστές θεώρησαν προδοσία αυτή την πράξη των συντρόφων τους και τους ονόμασαν οπορτουνιστές.

Στο μεταξύ, ο καπιταλισμός είχε αρχίσει να χρησιμοποιεί επιτυχώς τα μέσα του κομμουνισμού, την προπαγάνδα και την ιδεολογία για να πείσει τους ανθρώπους ότι είναι προτιμότερο σύστημα. Για την προπαγάνδα χρησιμοποίησε το κράτος μέσα από τις υπηρεσίες εκπαίδευσης που μπορούσαν να πείσουν τους πολίτες να αγοράζουν τα προϊόντα του καπιταλισμού. Για την ιδεολογία χρησιμοποίησε την αγορά που προμήνυε την απελευθέρωση του ανθρώπου από τις απαρχαιωμένες ιδέες του έθνους και της θρησκείας και την αναζήτηση ολόκληρου του εγώ του στην ιδέα του ατομισμού. Αυτή η ιδέα σήμαινε ότι ο άνθρωπος ξαναβρίσκει την υπαρξιακή ανάγκη της ενότητας μόνο στο άτομό του. Όλα ξεκινούν από και καταλήγουν στο Εγώ. Για να μην διασαλευτεί αυτή η ενότητα του Εγώ, τα άτομα χρειάζεται να βλέπουν χωριστά τη δική τους ολοκλήρωση από εκείνην των άλλων και μάλιστα σε σχέση αντίστροφης αναλογίας. Όσο περισσότερο αποδοτικός, ταχύς και αποτελεσματικός ήταν ο διπλανός σου, τόσο λιγότερο ήσουν εσύ. Αυτή η σχέση ονομάστηκε ανταγωνισμός και ήταν μαζί με τον ατομισμό οι δύο νέες αξίες τις οποίες οι άνθρωποι άρχισαν να ακολουθούν.

Ο καπιταλισμός, επίσης, είχε καταφέρει να δημιουργήσει νέες μορφές επεξεργασίας της υλικής πραγματικότητας που πήραν το όνομα νέες τεχνολογίες. Για τους πρώην κομμουν ιστές όσο και για τους πολιτικούς και τους οικονομολόγους, αυτή η νέα πραγματικότητα, η εικονική πραγματικότητα, θα μπορούσε να τερματίσει την προαιώνια πάλη του ανθρώπου να ενώσει το ιδεατό με την ύλη που τον περιτριγυρίζει. Μια πάλη που τον έθετε μονίμως στη δοκιμασία της συνείδησης της ηθικότητας η μη των πράξεών του. Στο χώρο της εικονικής πραγματικότητας, ο άνθρωπος θα φτιάξει μια εικόνα για τον εαυτό του που θα πάρει τη θέση του ιδεατού. Στη νέα ύλη θα αναζητάει το ιδεατό και θα μπορεί να το κάνει ελεύθερα και οποιαδήποτε στιγμή αρκεί να ξέρει να χειρίζεται τις νέες τεχνολογίες τόσο παραγωγικά όσο και καταναλωτικά.

Το ιδεατό είναι μια ατομική υπόθεση και δεν έχει σχέση με το Θεό. Οι ιδέες της ηθικής, της ειρήνης, της ελευθερίας και της ισότητας δεν υπήρξαν στη φαντασία του Θεού αλλά κατασκευάζονται στη νέα ύλη του ανθρώπου. Η φαντασία παύει να είναι μια διάσταση υπερβατική όπου υπαγορεύει τις ιδέες του ανθρώπου για τα πράγματα που τον περιτριγυρίζουν, αλλά γίνεται και αυτή μια αίσθηση του σώματος διακριτή σαν την αφή και αναγνωρίσιμη σαν την οσμή. Το φαινόμενο αυτό σωρευτικά πήρε το όνομα μεταμοντερνισμός. Η ελευθεριότητα του μεταμοντερνισμού υποστηρίχθηκε από τους πολιτικούς ως προς τη χειραφέτηση του ατόμου από την καταπίεση της μάζας. Υποστηρίχθηκε και από τους οικονομολόγους ως προς τη δυνατότητα ευρείας παραγωγής (λόγω των νέων ευέλικτων τεχνολογιών έρευνας αγοράς, επεξεργασίας και μορφοποίησης υλικού, εμπορίου και λιανικής πώλησης) και κατανάλωσης (λόγω της αισθητικοποίησης των υλικών αναγκών) πλούτου και χρήματος. Στους πρώην κομμουνιστές φάνηκε σαν η μοναδική οδός μέσω της οποίας το άτομο θα αλλάξει τον εαυτό του πρώτα αντί να προσπαθήσει μάταια και με κάθε μέσο να αλλάξει την κοινωνία.

Όλοι αυτοί οι άνθρωποι στις συζητήσεις τους ανέφεραν λέξεις όπως αποδοτικότητα, ανταγωνιστικότητα, αποδοτικότητα και κερδοφορία. Το πρότυπο του ανθρώπου έγινε εκείνο που τρέχει να επιτύχει το καλύτερο και να αμειφθεί γι’αυτό χρηματικά. Όλοι τότε οι άνθρωποι έτρεξαν να φτιάξουν την καλύτερη εικόνα για τον εαυτό τους με σκοπό να αξιολογηθούν γι’αυτό και ίσως να αποκομίσουν κάποιο κέρδος. Χρησιμοποιώντας τα νέα μέσα επικοινωνίας και τεχνολογίας καθένας κατασκεύαζε τη δική του εικόνα, τον ιδεατό εαυτό. Επειδή οι περισσότεροι άνθρωποι έμοιαζαν μεταξύ τους, νέα μέσα και τεχνολογίες φτιάχτηκαν για να κάνουν κάποιους να ξεχωρίσουν περισσότερο από άλλους. Αυτοί που τα κατάφερναν γίνονταν οι νέοι Θεοί. Μπορούσαν να γίνουν καλλιτέχνες αλλά και αθλητές, πολιτικοί και τηλεπαρουσιαστές ταυτόχρονα, επιχειρηματίες και διασκεδαστές μαζί και οτιδήποτε άλλο προσυπέγραφε τη δύναμή τους. Οι υπόλοιποι έμεναν να τους θαυμάζουν και να προσπαθούν να τους μοιάσουν ακόμα και αν ήταν φτωχοί, άρρωστοι και άσχημοι. Κάποιοι τότε είδαν την οδυνηρή αλήθεια μέσα από αυτή την αφύσικη έλξη που ασκούσε το πρότυπο του δυνατού στις μάζες. Η δύναμη του δεν προερχόταν ούτε από την ηρωϊκότητά του όπως στην θρησκεία, ούτε από την ορθολογικότητά του όπως στις επιστήμες, ούτε από την αποτελεσματικότητα του όπως στον καπιταλισμό, την πολιτική και την οικονομία αλλά ούτε και από την προπαγάνδα όπως στον κομμουνισμό. Η δύναμη αυτή αν κατέρρεε θα παράσερνε μαζί της όλο το οικοδόμημα που την στηρίζει, τα μέσα, την τεχνολογία, το εμπόριο καθώς και τους ανθρώπους που την παράγουν και την καταναλώνουν.

Ταυτόχρονα , η δυσπιστία μεταξύ των ανθρώπων μεγάλωνε. Ακόμα και οι οικονομολόγοι και οι πολιτικοί διαφωνούσαν μεταξύ τους για το πώς η δύναμη της μεταμοντέρνας κοινωνίας θα διατηρηθεί. Στο μεταξύ, οι θρησκευτικοί, οι διακρατικοί και οι εσωτερικοί πόλεμοι συνεχίζονταν αλλά όλους αυτούς τους επισκίαζε ένας μεγαλύτερος, ο χρηματιστηριακός πόλεμος. Αυτός ο πόλεμος είχε την εξής διαφορά από έναν κλασικό οικονομικό πόλεμο του παλαιότερου καπιταλισμού: σε αυτόν νικητής δεν ήταν εκείνος που είχε τα πιο πολλά χρήματα αλλά εκείνος που έπειθε ότι τα έχει. Η εικόνα δηλαδή του χρηματικού πλούτου υπερίσχυε της πραγματικής του ποσότητας. Μέσο για τη διεξαγωγή αυτού του πολέμου ήταν τα εξελιγμένα πληροφοριακά συστήματα, αρένα του τα χρηματιστήρια που βρίσκονταν στις μεγάλες πόλεις του καπιταλισμού που στο μεταξύ είχε γίνει παγκόσμιος. Τα χρηματιστήρια έκαναν πόλεμο μεταξύ τους και εντός τους. Ακούστηκαν πολλά τότε όπως «το τέλος της ιστορίας», «η νίκη των αγορών», «η παρακμή των κρατών» και άλλα τέτοια.

Τα κράτη στα οποία ανήκαν αυτές οι πόλεις του καπιταλισμού φοβήθηκαν μην χάσουν το μονοπώλιό τους στην διεξαγωγή του πολέμου. Οι πολιτικοί φοβήθηκαν και υπεραμύνθηκαν του κράτους. Άλλοι δέχτηκαν με αισιοδοξία τη νέα εποχή των αγορών ως ένδειξη υπερπήδησης του κράτους ως καταπιεστικού φορέα εξουσίας. Οι οικονομολόγοι επίσης διαφώνησαν μεταξύ τους. Οι μεν είδαν στις ελεύθερες παγκόσμιες αγορές τη δυνατότητα ευρείας διασποράς πλούτου, οι δε παρατήρησαν ότι το εικονικό χρήμα δημιουργείται εις βάρος του πραγματικού πλούτου. Οι άνθρωποι δεν ήξεραν και δεν μπορούσαν να μάθουν ποια ήταν η αλήθεια. Τότε ξέσπασε και μια οικονομική κρίση για την οποία οι οικονομολόγοι πολλά είπαν αλλά οι άνθρωποι έμειναν πάλι με την απορία. Οι περισσότεροι έπαψαν να ρωτάνε και συμβιβάστηκαν. Οι οικονομολόγοι έδιναν εξηγήσεις εκ του ασφαλούς και οι πολιτικοί δεν αναλάμβαναν ευθύνη για παρέμβαση. Είχαν όλοι τους ξεπεραστεί από εικόνες τραγουδιστάδων και διασκεδαστών, τηλεπαρουσιαστών και διαφημιστών, ειδησεογράφων και δημοσιοσχετίστων. Η αλήθεια η ίδια δεν υπήρχε παρά μόνο η εικόνα της και στην τελευταία δινόταν όλη η σημασία. Ήταν ο θρίαμβος της εικόνας. Η εικόνα βρισκόταν παντού απέναντι από την πραγματικότητα, σαν ένας καθρέφτης πάνω στον οποίο η φαντασία ξεψύχησε. Κάποιος έπρεπε να δώσει πνοή στη φαντασία. Κάποιος να δώσει συνέχεια στην ιστορία. Κάποιος να σπάσει τον καθρέφτη για να δει την πραγματικότητα μόνη.

O Alex Jones για την κρίση: Παραλήρημα που επισκιάζει την αλήθεια;

2010-03-18T23:30:00.004-07:00

Αυτός εδώ ο κύριος όμως το παρακάνει.

Πέρα από λαικίζων και φοβίζων είναι και απληροφόρητος. Ο Joseph Stiglitz, ο νομπελίστας οικονομολόγος τον οποίο ο ομιλών αναφέρει (και σωστά) ως μέγα κατήγορο της παγκοσμιοποίησης, είναι υπερ της δημιουργίας ενός παγκόσμιου νομίσματος. Απλά ο ομιλών έχει ταυτίσει αυτή την προοπτική με μια παγκόσμια συνομωσία εναντίον μας. Μπορεί να είναι και έτσι, αλλά πρώτα χρειάζεται να σκεφτούμε πως ένα παγκόσμιο νόμισμα θα λειτουργούσε για το καλό των οικονομιών. Αυτό κάνει ο Stiglitz και άλλοι οικονομολόγοι αναρωτόμενοι κατά πόσο μπορεί να ξεπεραστεί το δολάριο, το οποίο είναι το κέντρο του παρόντος συστήματος που γέννησε την πιστωτική κρίση. Αν είναι αυτό που φοβάται ο Alex Jones τότε άθελά του συντάσσεται με την κυβέρνηση της χώρας του στο αγώνα/πόλεμο για τη διάσωση της αυτοκρατορίας. Το ίδιο κάνουμε κι εμείς που ανασύρουμε όλα τα φοβικά μας σύνδρομα και άθελά μας καλούμε την κυβέρνηση να πάρει μέτρα υπερ του κράτους. Κρύβεται ένας λανθάνον εθνικισμός σε αυτή τη συμπεριφορά όπου η ελεύθερη κρίση και ο ορθολογισμός θυσιάζονται στην οργή και το φόβο.

Το αν ένα παγκόσμιο νόμισμα χειραγωγηθεί για ηγεμονικούς λόγους, είναι ένα ερώτημα και όχι κάτι δεδομένο. Αν το μάθει αυτό ο δημοσιογράφος μας τότε πιθανόν να υποστηρίξει πάλι ότι οι θεωρίες αυτές αποτελούν συγκάλυψη της πραγματικότητας και συνιστούν συνομωσία των επιστημόνων για τη διάσωση του καπιταλισμού;

Δείτε παρακάτω ένα άλλο βιντεάκι στο οποίο ο ίδιος δημοσιογράφος αντιπαρατίθεται με τον Peter Joseph, εμπνευστή του γνωστού ντοκυμαντέρ Zeitgeist. Δείτε τα υπόλοιπα μέρη της συζήτησης, διαβάστε τα σχόλια και κρίνετε μόνοι σας.

Αναλυτές, δημοσιογράφοι και καθηγητές λένε τα πράγματα με το όνομά τους. Η κυβέρνησή μας γιατί κοιμάται όρθια;

2010-03-16T12:35:00.003-07:00

Κοιμόμαστε όρθιοι και αφήνουμε τα λαμόγια να μας ξεφτιλίζουν.

Ακούστε τι έχουν να σας πουν οι ελληναράδες και τι οι ξένοι αναλυτές. Μας λυπάμαι πραγματικά.

Και εδώ μια φινετσάτη γαλλική οικονομική φιγούρα

Πάγωμα καταθέσεων; Μάλλον εκτός ΟΝΕ θα συμβεί.

2010-03-15T06:18:00.003-07:00

To κείμενο που ακολουθεί το έστειλα ως απάντηση σε e-mail γνωστού που στο κείμενό του μιλάει για τις αναλογίες της ελληνικής κρίσης με εκείνη της Αργεντινής το 2001 και καλεί για έξοδο της Ελλάδας από την ΟΝΕ.

"Υπάρχουν βέβαια αναλογίες και ομοιότητες της δικής μας κρίσης με την περίπτωση της Αργεντινής αφού πρόκειται για μια κερδοσκοπική κρίση. Ωστόσο, το πάγωμα των καταθέσεων που πυροδότησε την εξέγερση στην Αργεντινή δεν είναι μεν αδύνατο αλλά φαντάζει ως απομακρυσμένη λύση στη δική μας περιπτωση. Η έξοδος κεφαλαίων που προηγήθηκε δεν οδηγεί αναγκαστικά σε αυτή τη λύση του παγώματος ή της δέσμευσης. Εκδηλώθηκε απλά ταυτόχρονα με τις κερδοσκοπικές επιθέσεις όχι σα σχέδιο αλλά σα μια φυσική αντίδραση των αγορών.

Εξάλλου σε μια τέτοια περίπτωση θα πλήγεί το γόητρο της ΕΕ που βασικό της πρόταγμα είναι η ελευθερία κυκλοφορίας του κεφαλαίου και η εξασφάλιση των επενδυτών και αποταμιευτών. Βέβαια, αυτό μπορεί να συμβεί αν μεσολαβήσουν άλλα γεγονότα που θα αποδυναμώνουν την ΕΕ. Αυτό προσπαθούν να αποφύγουν οι ηγέτες των κρατών της ΕΕ με τις συνεχείς διαπραγματεύσεις μεταξύ τους αλλά και με το ΔΝΤ (που παίζει το ρόλο του εντολοδόχου των ΗΠΑ) και της Μεγάλης Βρετανία. Το ζητούμενο δεν αφορά μόνο τη διάσωση της Ελλάδας αλλά την οικονομική διακυβέρνηση όλου του πλανήτη. Διεθνής πολιτική με δυό κουβέντες.

Συνεπώς, μια αποδυνάμωση της ΕΕ και οι απορρέουσες διασπαστικές πολιτικές των κρατών που μπορεί να οδηγήσουν σε οικονομικό εθνικισμό έχει περισσότερες πιθανότητες να οδηγήσει στο σενάριο της δέσμευσης των καταθέσεων των τραπεζών που πυροδότησε την εξέγερση στην Αργεντινή. Σε αυτή την περίπτωση είναι άτοπο να υποστηρίζουμε την έξοδο από την ΟΝΕ. Εκτός και αν θέλουμε να σταθούμε στα δικά μας πόδια και μόνο, κάτι το οποίο θα μπορούσαμε να το έχουμε ήδη κάνει (ή τουλάχιστον να το διεκδικούμε) και στα πλαίσια της ΟΝΕ. Εμείς όμως αράξαμε στην ΟΝΕ, τις επιδοτήσεις, τις μη αποδοτικές κρατικές και ιδιωτικές επενδύσεις και το φθηνό χρήμα για κατανάλωση. Χωρίς σχέδιο και στρατηγική. Θα το αποκτήσουμε άραγε έξω απο την ΟΝΕ; Δε νομίζω. Το ερώτημα αν θα πρέπει να είμαστε στην ΟΝΕ ή όχι είναι συνεπώς περιττό."

Έπειτα από την αποστολή της απάντησής μου αναλογίζομαι για την ορθότητα όχι της λογικής μου αλλά για την ηθική της αξία. Αναρωτιέμαι αν είναι δυνατόν να αυτοπροσδιορίζομαι αριστερός και ταυτόχρονα να θεωρώ την έξοδο από την ΟΝΕ ως κίνδυνο. Επίσης, αν πράγματι μια κατάσταση εθνικής ελευθερίας στην οικονομική πολιτική βοηθά σε ένα εναλλακτικό σχέδιο με οράματα, άλλα από τον ανταγωνισμό και την κερδοφορία. Τέλος φαντάζομαι εικόνες κοινωνικής ειρήνης (βλέπω ανθρώπους χαμογελαστούς και ευγενικούς), ελεύθερης δημιουργίας (βλέπω το πανεπιστήμιο όπως μου λένε οι άλλοι πως ήταν στο παρελθόν, στα 60s), παραγωγικής εργασίας (εκεί που ο κόπος ανταμείβεται ηθικά και κοινωνικά). Και αναρωτιέμαι αν όντως μας φταίει η ΟΝΕ, ο καπιταλισμός και ο ίδιος ο βιομηχανικός πολιτισμός μας. Γιατί δικός μας είναι κι αυτός, είναι μέσα μας. Η μήπως φταίει μια τάση προς το ρομαντισμό που κουβαλώ από μικρός και η οποία μετριάζεται και ενίοτε εξαφανίζεται από την ορθολογιστική εκπαιδευση που έλαβα;

Ανάπτυξη παραλήρημα

2010-03-10T23:59:00.001-08:00

ανάπτυξη, δάνεια, δανείζω κι εγώ γιατί προσδοκώ μεγάλη ανάπτυξη, το προϊόν μου αυξάνεται, πουλάω σε χαμηλή τιμή μάλιστα λόγω εισαγωγής ή λόγω ανταγωνιστικής πίεσης, οι καταναλωτές αγοράζουν πολλά, δανείζονται κι αυτοί και έχουν, άντε να δανειστώ κι άλλο, αφού μου τα δίνουν. Ο θρίαμβος του ανατροφοδοτούμενου δανεισμού. Βασισμένος σε ένα όραμα αόριστης ανάπτυξης. Μιας ανάπτυξης αισθησιακής, βασισμένης στα παθη και όχι τις πραγματικές ανάγκες, στις αισθήσεις και όχι στην ύλη. Και αυτό το είπαν ελευθερία επιλογής, το ονόμασαν αυτοπροσδιορισμό, το διαφήμισαν οι εταιρείες ως branding.Γίναμε όλοι brands και πλασα΄ρουμε τον εαυτό μας. Με τα μαρκαρισμένα ρούχα, αυτοκίνητα, κινητά, τηλεοράσεις και όλα αυτά. Είμαστε κενοί και αναζητούμε περισσότερη κατανάλωση για να καλύπτουμε τη γύμνια μας. Δανείστε μας, εσείς που όποτε μας βολεύει σας κατηγορούμε για τα κέρδη σας. Μα δε μπορεί να μας λέτε τώρα ότι τελείωσε το πανηγύρι, δε γίνεται αυτό, υπάρχει μόνο ανοδική πορεία, αυτό διδάσκουν στα πανεπιστήμια οι καθηγητάδες των οικονομικών, ότι ο καπταλισμός είναι καταδικασμένος να αναπτύσσεται.Μας λέτε να περιμένουμε, μα μέχρι πότε?

Μπα, σκάσε επιτέλους, φάε το χαστουκάκι σου, δε θα σκέφτεσαι έτσι απο δω και πέρα. Τώρα φτωχαίνεις, πάρτο χαμπάρι. Κομμένα τα δάνεια, κομμένο το πάρτυ, κομμένες οι προσδοκίες, τώρα θα δίνεις εσύ, τώρα θα μειωθείς φίλε, για νιώσε λίγο πως είναι αυτό. θυμήσου πως είναι να προσδοκάς χειρότερες μέρες. Ωραία δεν είναι να ψιλοκλαίγεσαι και να ζητάς συμπόνοια? Από το κράτος κυρίως? Αυτό θέλουμε κι εμείς, στις πορείες σου αυτό βλέπουμε και δε μας απειλείς. Ισα ίσα σε χρησιμοποιούμε για να μας δίνει το κράτος και η ΕΕ και ΕΚΤ μερικές εγγυήσεις. Βάζουμε και την υποσημείωση ότι κάτι παίρνεις κι εσύ και το βουλώνεις.
Ψιτ, χρειάζεται πρόγραμμα, και εσύ δεν ξέρεις από αυτά. Επειδή πρόγραμμα ανάπτυξης δεν παίζει να υπάρξει με τέτοια πτωση, βάζουμε πρόγραμμα υπανάπτυξης. Πως δηλαδή θα μειωθούμε χωρίς να εξαφανιστούμε όμως. Δε μας νοιάζει για εσένα αλλά για να επιζήσουμε εμείς. Να ξερες πόσο ανταγωνισμός υπάρχει μεταξύ μας.. Που να σκεφτουμε εσένα. Λίγοι θα μείνουμε και ας φαινόμαστε πολλοί, οι περισσότεροι δεν έχουμε υπόσταση υπαρκτή, είμαστε εικόνες ή εργαλεία που εξαγοράζονται στο πι και φι στην παγκόσμια αγορά. Εσύ τουλάχιστον θα την παλέψεις, με στερήσεις, με φτώχεια, με ψυχολογικά, με ενδοοικογενειακή βία, με απάτη και φοροδιαφυγή, με αδιαφορία για τα παιδιά σου, με το να ξεχάσεις ότι έχεις μέλλον. Εμείς αν ξεχάσουμε το μέλλον μας καταστρεφόμαστε. Εμείς κοιτάμε μπροστά, εμείς αναπτυσσόμαστε, εμείς ξέρουμε τι χρειάζεσαι, πουλάμε αυτό που θέλεις, αίσθηση, πάθος, εικόνα, εξουσία. Σε χειριζόμαστε και εσύ νομίζεις ότι είσαι ελεύθερος. Είσαι ηλίθιος, μπράβο σου!

Τα νούμερα μας νοιάζουν τώρα...

2010-03-05T03:37:00.003-08:00

Aναρωτιέμαι, γιατί η ΕΣΥ και η EUROSTAT δε τα βρίσκουν με "ανταλλαγή τεχνογνωσίας" ώστε να παρουσιάσουν πτώση του ελλείμματός μας; Αυτό θέλουν οι ευρωπαίοι να γίνει, αυτό θέλει να ακούσει και η αγορά. Ποιος θα τους πάρει χαμπάρι? Έτσι κι αλλιώς όλα τα στατιστικά νούμερα είναι μαγειρεμένα προς κάποιο σκοπό. Ας τον ακολουθήσουμε λοιπόν, τι περιμένουμε/νουν? Κάηκε τώρα η EUROSTAT για την ορθότητα των υπολογισμών μας, όταν διακυβεύεται ολόκληρο ευρώ? Σώστε το μωρέ, έλα που δε μπορείτε.
Οι μεταρρυθμίσεις που μας βάζουν ως προαπαιτούμενο για βοήθεια που δε ξέρουμε πως θα εκφραστεί είναι μόνο νομικό και πολιτικό τρικ. Στην πράξη ξέρουμε ότι δε θα έχουν κάποιο πρακτικό και μετρήσιμο αποτέλεσμα (πέρα από την θεωρητικά συνεπαγόμενη ύφεση της οικονομίας). Θα έχουν μόνο πολιτικό και αυτό συνίσταται στην δήλωση υπακοής μας στις θελήσεις των ηγεμόνων μας. Απλά δεν έχει ξεκαθαριστεί σαφώς ποιοί είναι αυτοί διότι είναι και εκείνοι στα μαχαίρια. Παγκόσμιες ανακατατάξεις του κεφαλαίου το λένε αυτό.
Κάπου διάβασα ότι η γερμανία ήθελε την κρίση μας για να πέσει η ισοτιμία ευρώ/δολαρίου και να αυξηθούν οι εξαγωγές της. Αλλά την ήθελε μέχρι ένα βαθμό. Το πράγμα ξέφυγε γι΄αυτό ξεσπάνε τώρα.

3oς Παγκόσμιος (μία εισαγωγή)

2010-03-04T06:59:00.001-08:00

Zούμε την εποχή των πιο σκληρών οικονομικών πολέμων. Ας ευχηθούμε να μείνουν μόνο τέτοιοι.Αν και οι διπλωματικοί πόλεμοι μεταξύ Κινέζων και Αμερικανών δε με αφήνουν σε ησυχία. Μένει μόνο να υψωθούν οι παράλογες φωνές και ....μπουμ! Μπορεί και όχι, αλλά καλό είναι να είμαστε προετοιμασμένοι να συμπαραταχθούμε με τις φιλελεύθερες δυνάμεις της Δύσης εναντίον του άξονα της Ανατολής. Βλέπετε τόσα κοινά υπάρχουν με την περίοδο πριν το 2ο ΠΠ που δε με αφήνουν σε ησυχία. Μια κεφαλαιοκρατική δημοκρατική υπερδύναμη σε παρακμή, μια δικτατορική κοινωνία σε οικονομική άνοδο, μεγάλη παγκοσμιοποίηση του κεφαλαίου. Κάτι ίσως λείπει και σίγουρα ο πόλεμος δε θα γίνει με τα ίδια μέσα.
Μπροστά σε αυτούς τους κινδύνους το έλλειμμα της χώρας μου είναι μόνο μία σελίδα του τόμου 3ος παγκόσμιος πόλεμος

Η Ατελείωτη Ζήτηση: Λύση ή Πρόβλημα;

2009-12-21T12:24:00.000-08:00

Μερικά χρόνια τώρα μελετάω τον καπιταλισμό και μπορώ να πω ότι είναι πολύ μπερδεμένος. Θεωρία, σου λέει, τη μαθαίνεις. Μετά κοιτάς στην πράξη και όλα είναι διαφορετικά. Αλλά αυτοί οι καθηγητάδες συνεχίζουν το χαβά τους. Βασίζονται πάλι στη θεωρία για να μας βγάλουν από την κρίση όταν αποδεικνύεται ότι οι περιορισμοί αυτής είναι απεριόριστες. Τώρα, για να καταλάβετε, μιλάνε για αύξηση της εγχώριας ζήτησης στην Κίνα και μείωση των εξαγωγών της προς τις ΗΠΑ ώστε οι τελευταίες να μην καταναλώνουν τόσο φθηνά. Αυτό με τη σειρά του θα μειώσει τόσο τα εμπορικά πλεονάσματα της Κίνας όσο και τα ελλείμματα των ΗΠΑ στα οποία χρεώνεται ο απερίσκεπτος δανεισμός των τελευταίων.
Μα καλά ρε παιδιά, διανοείστε τι επίπτωση θα έχει μια ακόμα μεγαλύτερη αύξηση της κατανάλωσης και της επένδυσης στην Κίνα; Καταρχήν, τι περιβαλλοντικές επιπτώσεις θα έχει;
Δεύτερο στη σειρά έρχεται το παραμύθι της ευμάρειας. Πολύ εύκολα μιλάτε περί αύξησης της ζήτησης στα δυτικά της χώρας όπου τα εισοδήματα είναι χαμηλά. Δηλαδή, έγιναν που έγιναν πλούσιοι στις ανατολικές ακτές της χώρας, πρέπει να γίνουν και στα δυτικά. Η λύση δηλαδή στην οικονομική κρίση είναι η περαιτέρω αύξηση του πλούτου. Κάποιοι θα πουν ότι δεν πρόκειται περί αύξησης του πλούτου αλλά περί ανακατανομής του και μάλιστα περισσότερο δίκαιης. Α, μάλιστα, όπως υποτίθεται ότι έγινε και σε όλες τις χώρες και ιδίως στις ΗΠΑ (και την Ελλάδα) μετά την πτώση του υπαρκτού σοσιαλισμού όπου οι αγορές θα εξασφάλιζαν πλούτο για όλους. Δημοκρατία και στα κέρδη. Έτσι ο δανεισμός για κατανάλωση πήγε σύννεφο, για να έχει βίλα και η θείτσα μου. Έτσι έβαλαν στο παιχνίδι της κερδοσκοπίας τον κοσμάκη λέγοντάς το «λαϊκό καπιταλισμό». Παίξε κι εσύ, είναι εύκολο, αγόρασε μετοχές. Τώρα οι πιο πολλοί κλαίνε.
Το ίδιο θα πουν αύριο και στους φτωχούς κινέζους και όλους τους ομοίους τους. Αρχικά θα έρθει μια πραγματική ανάπτυξη (ήδη έχει έρθει), δηλαδή επενδύσεις σε πάγιο κεφάλαιο (δρόμους και άλλες υποδομές) και βιομηχανία. Έπειτα όμως αναγκαστικά θα αναπτυχθεί η χρηματαγορά και η ανάπτυξη θα λέγεται χρηματοοικονομική. Και πάλι δάνεια και πάλι κατανάλωση χωρίς παραγωγή. Θα σας πουν ότι η Κίνα προστατεύει τις κεφαλαιαγορές της και μια τέτοια έκρυθμη κατάσταση θα αποφευχθεί. Σωστά, το ερώτημα όμως είναι για πόσο καιρό θα γίνεται αυτό; Όσο οι κυβερνήσεις δεν αφήνουν το κεφάλαιο απόλυτα ελεύθερο η Κίνα δεν απειλείται από μεγάλη κρίση. Υπάρχουν όμως και οι δυνάμεις που εξαρτούν την ισχυρή θέση της χώρας με την εκ μέρους της κυκλοφορίας ενός ισχυρού διεθνούς νομίσματος. Τέτοια προοπτική δε συνάδει με τους ελέγχους στην κίνηση κεφαλαίων.
Αυτά τα διδάγματα πολλοί επιχειρηματίες και πολιτικοί δεν τα ξέρουν καν και όσοι τα γνωρίζουν δεν τα λένε ανοιχτά. Οι οικονομολόγοι πάλι τα γνωρίζουν αλλά συνεχίζουν να πιστεύουν ότι πάντα κάπου θα βρεθεί ζήτηση για να απορροφήσει την τεράστια προσφορά. Αυτό όμως λέγεται problem-solving (επικεντρωμένη στη λύση του προβλήματος) και όχι problem-prevention (επικεντρωμένη στην πρόληψη του προβλήματος) επιστήμη.
Όταν η Κίνα φτάσει να έχει εξαντλήσει τους πόρους της, περιβαλλοντικούς και ανθρώπινους, τότε θα έχει γίνει η Αμερική του 2050. Μέχρι τότε πρέπει να βρεθεί ζήτηση για τα δάνεια των Κινέζων κάπου αλλού στον πλανήτη. Αν δεν υπάρχει ζήτηση πρέπει να τη δημιουργήσουμε εμείς. Μέχρι να το κάνουμε αυτό θα υποφέρουμε από κρίσεις. Και οι κρίσεις θα συνεχίζονται και η ιστορία θα κινείται από μόνη της με βάση τους νόμους της προσφοράς και της ζήτησης.
Και εμείς οι ανειδίκευτοι, εκτός από χαμηλόμισθο εργατικό κόστος, νομίζουμε ότι δεν παίζουμε κανένα ρόλο σε όλη αυτή τη διαδικασία. Έτσι ακούμε χωρίς να κρίνουμε, κρίνουμε χωρίς να ξέρουμε και ξέρουμε χωρίς να έχουμε ακούσει. Μόνο περιμένουμε να δούμε ποιο καινούργιο φρούτο θα μας πλασάρουν για να πάμε να το ζητήσουμε.

Ένα σχόλιο για την αγορά κρατικών ομολόγων

2009-12-18T02:22:00.003-08:00

Πριν από κανά χρόνο έγραψα αυτό το σχόλιο για την αγορά ομολόγων της ημεδαπής και όχι μόνο. Το βρίσκω και σήμερα επίκαιρο και θα ήθελα να το διαβάσετε. Διαπνέεται μεν απο έναν θεωρητισμό (δλδ προσπαθεί να καλύψει κάποια κενά γνώσης της πράξης με έτοιμες γνώσης της θεωρίας) αλλά αυτή είναι και η δουλειά ενός επιστήμονα, να διατυπώνει υποθέσεις και να τις ερευνά. Πείτε μου τις απόψεις σας.

Να κάνουμε τα πράγματα λίγο απλά όσον αφορά την παρούσα φάση της οικονομικής κρίσης που διανύουμε; Στην παρούσα φάση λοιπόν, οι οικονομίες που πλήγονται απο την κρίση, έχουν ανάγκη από χρήματα, από ρευστότητα όπως το λένε. Για να αποκτήσουν οι οικονομίες αυτές ρευστό χρήμα και να κινηθεί η αγορά, ως συνήθως, επέλεγαν τον εύκολο και φθηνό δανεισμό από τις διεθνείς τραπεζικές αγορές. Τώρα, οι τράπεζες πάσχουν από έλλειψη ρευστότητας (λένε..) και πρέπει να βρεθεί άλλος τρόπος ενδυνάμωσης της οικονομίας. Και αυτός είναι η κρατική χρηματοδότηση (αυτό που ονομάζουν government bailout) μέσω χρηματικών πακέτων στήριξης των τραπεζών και συνεπώς (;) της πραγματικής οικονομίας μέσω των απαραίτητων δανείων.

Ωραία έως εδώ, το κράτος θα παρέμβει για να διασώσει την αμερικανική οικονομία με $ 700.000.000.000, το ίδιο θα γίνει για την Ε.Ε. με € 200.000.000.000 καθώς και για την Ελλάδα με τα διαβόητα € 28.000.000.000 της κυβέρνησης (που και καλά οι τράπεζες αρνούνται να πάρουν). Το ερώτημα που ευλόγως γεννιέται είναι: που θα βρεθούν αυτά τα χρήματα; Απάντηση: Τα χρήματα αυτά δεν υπάρχουν προς το παρόν οπότε θα βρεθούν μέσω δανεισμού. Ο πιο πρόσφορος τρόπος δημόσιου δανεισμού (δλδ δανεισμού που κάνουν φορείς του δημοσίου όπως π.χ. η κυβέρνηση) είναι η έκδοση κρατικών ομολόγων. Αυτό σημαίνει ότι, η ελληνική κυβέρνηση θα εκδώσει ομόλογα του ελληνικού δημοσίου αξίας 28 δις Ευρώ και θα τα πουλήσει στις διεθνείς και/ή εσωτερικές χρηματαγορές με αντάλλαγμα χρήμα ίσης αξίας, δλδ 28 δις Ευρώ. Αυτό σημαίνει αυτομάτως, ότι , ανεξάρτητα από το αν θα πιάσουν τόπο αυτά τα χρήματα (και μεταξύ μας, οικονομολόγοι και μη ξέρουν ότι δε θα πιάσουν τον επιθυμητό κοινωνικά τόπο), το ελληνικό κράτος θα χρωστάει στους δανειστές του 28 δις Ευρώ. Αυτό αμέσως αμέσως σημαίνει ότι αυξάνεται το δημόσιο χρέος του κράτους και ότι οι φορολογούμενοι θα επιφορτιστούν με την αποπληρωμή αυτού του χρέους. Το μέλλον λοιπόν μας επιφυλάσσει δυσβάσταχτους φόρους και ασφαλιστικές περικοπές ούτως ώστε να αποπληρωθεί το διογκωμένο δημόσιο χρέος. Γι’αυτό η δημοσιονομική εξυγίανση είναι από τους πρωταρχικούς σκοπούς κάθε κυβέρνησης μη αναπτυγμένων κρατών (ενώ τα αναπτυγμένα δανείζονται και δαπανούν ακραιφνώς), για να μπορεί να είναι αξιόπιστος δανειζόμενος στις παγκόσμιες αγορές ομολόγων.

Το ένα ερώτημα που προκύπτει είναι το καλοπροαίρετο: σαν καλός έλληνας πολίτης, είμαι διατεθειμένος να πληρώσω αυτή την αύξηση των φόρων εφόσον προσδοκώ ότι η οικονομία θα σωθεί και η ανάπτυξη θα επιστρέψει σε υψηλούς ρυθμούς; Ποιος μου εγγυάται ότι το τελευταίο θα γίνει όταν η κρίση αφορά τόσο το χρέος όσο και την ανταγωνιστικότητα αλλά και την επιδείνωση του ισοζυγίου εξωτερικών συναλλαγών κ.ο.κ. και μάλιστα σε περίοδο παγκόσμιας κρίσης με υποψίες ύφεσης;

Μπράβο μας που το ρωτάμε αυτό. Το άλλο ερώτημα όμως είναι πιο υποψιασμένο: μα ποιος θα δανείσει το ελληνικό κράτος, με τι χρήματα και από πού τα βρήκε αυτά τα χρήματα; Εδώ το ζήτημα παίρνει λίγο παραπάνω ανάλυση. Βρισκόμαστε σε μια φάση του παγκόσμιου καπιταλισμού όπου πιάσαμε μια χρηματιστηριακή κορυφή (ή αλλιώς φούσκα για όποιον σκέφτεται με κύκλους και όχι με γραμμές) με υψηλές τιμές παγκοσμίως (και στην Ελλάδα). Οι τιμές αυξάνονται γιατί μόνο έτσι θα πραγματοποιηθούν κέρδη από τις αγοραπωλησίες χρηματιστηριακών μετοχών. Αγοράζω φθηνά, πουλάω ακριβά κ.ο.κ. και η τιμή της μετοχής θα ανεβαίνει. Αυτή η διαδικασία θα συνεχίζεται έως ότου οι τιμές θα έχουν γίνει τόσο υψηλές ώστε θα αρχίσουν να γεννιούνται φόβοι στην αγορά για την πτώση τους. Όποιος λοιπόν έχει μετοχές και προσδοκά πτώση της τιμής τους, αρχίζει να πουλάει τώρα που οι τιμές είναι ακόμα υψηλές. Αυτή η συμπεριφορά όμως δημιουργεί ένα τσουνάμι αντιδράσεων σε όσους κατέχουν χρηματιστηριακά προϊόντα των οποίων η τιμή αναμένεται να πέσει. Παρατηρείται τότε άνοδος της προσφοράς μετοχών και συνεπώς πτώση της τιμής τους που μπορεί να εξαπλωθεί ταχύτατα. Αυτό το φαινόμενο που παρότι αμφισβητήθηκε έντονα από κάποιους σύγχρονους οικονομολόγους, υποστηρικτές της θεωρίας της διασποράς κινδύνου (ότι δλδ η επένδυση σε πολλές μετοχές και χρηματιστηριακά προϊόντα σε πολλά μέρη της γης, ή αλλιώς ο παράδεισος της παγκοσμιοποίησης, μειώνει στο ελάχιστο τον κίνδυνο ενός χρηματοπιστωτικού κραχ) βλέπουμε να εκτυλίσσεται και σήμερα με εντυπωσιακά εκτεταμένο τρόπο. Αιτία (ή αφορμή για άλλους), το μπουμ στα αμερικανικά στεγαστικά δάνεια.

Τι σχέση έχουν τώρα τα αμερικάνικά στεγαστικά δάνεια με τα 28 δις που θα πρέπει να πληρώσουμε τα επόμενα χρόνια για να σώσουμε τη χώρα απο την ύφεση; Έχουν και παραέχουν. Ας κάνουμε αρχικά τον απλό και λογικό παραλληλισμό μεταξύ των αμερικανικών και των ελληνικών στεγαστικών δανείων. Και τα δύο γνώρισαν τεράστια αύξηση την τελευταία δεκαετία λόγω της υψηλής ρευστότητας που προσέφεραν οι ιδιωτικές τράπεζες των δύο χωρών σε πελάτες που ήθελαν να επενδύσουν ή να αγοράσουν κατοικία. Και τα δύο προήλθαν κυρίως από χρήμα που παράχθηκε στο εξωτερικό και μάλιστα από βιομηχανικούς και χρηματιστηριακούς παράγοντες των ίδιων χωρών που επένδυσαν στο «φθηνότερο» από άποψη κόστους (φόροι, εργασία, έλεγχοι, ενοίκια) εξωτερικό (παγκοσμίως για τις ΗΠΑ, Ινδία για την Αγγλία, Βαλκάνια και ανατολική Ευρώπη για την Ελλάδα).Και τα δύο περνάνε κρίση αυτή τη στιγμή λόγω της περικοπής τους και της αδυναμίας εξόφλησης από τους δανειζόμενους.

Ας σταθούμε λιγάκι σε αυτή τη περικοπή. Γιατί άραγε αυτές οι ιδιωτικές τράπεζες σταματάνε να χρηματοδοτούν τα δάνεια αυτά; Μα γιατί δεν τους συμφέρει πια, η εμπιστοσύνη στην διατραπεζική αγορά με την παρείσφρηση τόσων πολλών πολύπλοκών χρηματιστηριακών εργαλείων έχει μειωθεί στο ελάχιστο. Έχουν τα χρήματα (έπειτα και από την πώληση των μετοχών) αλλά φοβούνται να τα δανείσουν. Τα κρατάνε ως ρευστά διαθέσιμα λοιπόν όπως σοφά έδειξε ο Κέυνς για την κρίση του 1929. Και περιμένουν.. Τι άραγε περιμένουν; Μα μια πιο ασφαλή και προσοδοφόρα ευκαιρία δανεισμού. Και ποια είναι αυτή; Τα θυμάστε τα κρατικά ομόλογα που λέγαμε πριν με τα οποία η ελληνική και μια οποιαδήποτε κυβέρνηση θα δανειστεί για να χρηματοδοτήσει το bailout; Αυτό βέβαια δεν είναι κάτι καινούργιο. Τα τελευταία χρόνια το δημόσιο δανείζεται από ισχυρούς έλληνες αποταμιευτές του εσωτερικού και εξωτερικού. Οι οποίοι έχουν κάθε συμφέρον από αυτή τη συναλλαγή σε αντίθεση με εκείνους που πληρώνουν φόρους για την εξυπηρέτηση του χρέους. Αυτή είναι η Μόρντορ των ημετέρων του νέο-ελληνικού καπιταλισμού. (Το βιβλίο του Κώστα Βεργόπουλου «Η αρπαγή του πλούτου» είναι ο καλύτερος οικονομικός οδηγός).

Να λοιπόν από πού προέρχεται ο ανταγωνισμός στην παγκόσμια αγορά κρατικών ομολόγων, από ποια θα είναι η καλύτερη προσφορά για την επένδυση των παγκόσμιων αργούντων ρευστών διαθεσίμων. Ως γνωστόν, η Ελλάδα είναι σε δεινή θέση, θα πρέπει να δανειστεί με πολύ υψηλό επιτόκιο, άσε που οι επενδυτικοί οίκοι την κατατάσσουν στις χώρες με αδύναμη κυβέρνηση (όπως είναι π.χ. η Ταϋλάνδη). Αυτό μπορεί να οδηγήσει στις πόρτες του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου, το οποίο έχει αποδείξει πόσο χαλαρά(…)μεταχειρίζεται τις χώρες με τις οποίες συνάπτει δάνεια. Γι αυτό το λόγο προτάθηκε αυτές τις μέρες στην βουλή από τον Ανδρουλάκη η δημιουργία κοινού ευρωομολόγου ούτως ώστε να μπορούν όλες οι χώρες, ακόμα και οι αδύναμες δημοσιονομικά μεσογειακές, να δανείζονται με ίσους όρους. Σε κάθε περίπτωση πάντως (ακόμα δλδ και αν όλες αυτές οι εξελίξεις είναι κατευθυνόμενες για την εξυπηρέτηση άλλων σκοπών π.χ. απενοχοποίηση της κυβέρνησης και ρίξιμο όλων των ευθυνών στο ΔΝΤ), εκείνο που έχει σημασία είναι ότι συστημικά, ο τρόπος διάσωσης των πραγματικών οικονομιών είναι κομμένος και ραμμένος στα μέτρα των διεθνών ιδιωτικών επενδυτικών (τραπεζικών και χρηματιστηριακών) οίκων. Αυτών δλδ που τόσα χρόνια μας φλόμωσαν στα δάνεια και δημιούργησαν την πιστωτική κρίση. Αυτό που προσπαθούν να μας επιβάλλουν ως μελλοντική λύση είναι η πηγή των μελλοντικών μας προβλημάτων.

Το ερώτημα που μένει να απαντηθεί είναι το πόσο θα διαρκέσει αυτό το αλισβερίσι χωρίς να έχουμε σοβαρές κοινωνικές διαταραχές μιας και γίνεται κατανοητό ότι η δημοσιονομική λιτότητα για την εξυπηρέτηση του δημόσιου χρέους γίνεται μόνιμη (και όχι βραχυχρόνια) παράμετρος της οικονομικής πολιτικής. Και ακόμη βαθύτερα, στα άδυτα του παγκόσμιου καπιταλισμού, ποιος πόλεμος άραγε να διεξάγεται;

H αντεπανάσταση του κεφαλαίου στην Ελλάδα

2009-12-15T08:01:00.002-08:00

Tο παρακάτω κείμενο δημοσιεύτηκε στην πατρινή εφημερίδα "Τα Γεγονότα" το Σάββατο 20/12

Αυτές τις μέρες συντελείται μία επίθεση στις συνειδήσεις μας. Είναι κάτι παρόμοιο με τον Δεκέμβρη του 2008 αλλά από την απέναντι πλευρά. Πρόκειται για μια αντεπανάσταση. Μια αντεπανάσταση από την πλευρά του κεφαλαίου κυριολεκτικά. Του εγχώριου και διεθνούς κεφαλαίου που τεστάρει αν η Ελλαδίτσα μπορεί να κρατήσει στους ώμους της την Ευρωπαϊκή οικονομία. Που μας πετάει τόσες ευθύνες και εμείς οι ανίδεοι τις αποδεχόμαστε. Φταίμε εμείς λοιπόν, όπως διαβάζω σε διάφορες εφημερίδες σήμερα. Εμείς οι απλοί εργαζόμενοι φταίμε, ενώ τα τέρατα που έτρωγαν από τον κρατικό κορβανά τόσα χρόνια κρατάνε το στόμα τους κλειστό αδυνατώντας να πάρουν το μέρος μας. Καλύτερα κοιτάνε να βρουν τρόπο να τη βγάλουν καθαρή από την κρίση. Βγάζουν λοιπόν το συμπέρασμα ότι το δημόσιο και οι εργαζόμενοι φταίνε.

Είδαμε πως τα κατάφεραν με τη μείωση των κοινωνικών δαπανών και τη λιτότητα δύο δεκαετίες τώρα. Υπερδιόγκωσαν το δανεισμό από τους ισχυρούς εγχώριους αποταμιευτές και τους ξένους συμμάχους/επενδυτές για να κάνουν τι; Σίγουρα όχι για να τα δώσουν στην παιδεία, την υγεία, την πρόνοια και σε παραγωγικές επενδύσεις. Σίγουρα ναι για να ευνοήσουν τους δανειστές αυτούς και για να φάνε τίποτα αυτοί και οι πολιτικοί αντιπρόσωποί τους καθώς και οι ενδιάμεσοι έμποροι της πολιτικής. Α, και τις ευρωπαϊκές επιδοτήσεις καλύτερα να μην τις εισπράττουμε άλλο γιατί έτσι όπως τις δαπανούμε χειρότερο κακό κάνουμε. Βολευτήκανε σε αυτές οι άρχοντες του κεφαλαίου και γίναμε όλοι εξαρτώμενοι από την Ευρώπη ενώ τα βιβλία τα ωραία λένε ότι πρέπει και εμείς να δίνουμε κάτι πίσω.

Η φτώχεια μεγαλώνει, η ανεργία επίσης, η ανασφάλεια για πολλούς και η αβεβαιότητα για όσους δουλεύουν περιστασιακά περισσεύουν. Η κατάθλιψη υπάρχει παντού, για αισιοδοξία μιλάνε μόνο κάποιοι φαντασμένοι πλούσιοι και οι κοινωνικές σχέσεις έχουν πάει περίπατο. Όπου να ναι και οι ανθρώπινες. Αυτό θέλουν όμως, να μας κάνουν να χάσουμε την εμπιστοσύνη στην αλληλεγγύη και να τους αντιμετωπίσουμε μεμονωμένα. Έτσι όμως μας έχουν στο χέρι και άσε τον Παπανδρέου να λέει και να θυμίζει άλλες ηρωικές εποχές. Τότε όμως υπήρχε μεγαλύτερη αισιοδοξία και πίστη και κριτική. Τώρα ο πρωθυπουργός μιλάει σα να παίζει θέατρο.

Μια ολόκληρη κοινωνία αμύνεται απέναντι σε αλλαγές που θα έχουν αμφίβολο αν όχι ξεκάθαρα αντιλαϊκό στίγμα. Τη φοβίζουν και την τρομοκρατούν.
Δύο λύσεις υπάρχουν για εμάς τους απλούς πολίτες. Είτε να καταπιούμε το παραμυθάκι και να πούμε σηκώνοντας τα χέρια ψηλά «Φταίμε, πάρτε τα μας», είτε να συσπειρωθούμε και να τους πούμε «Στοπ, έως εδώ, πάρτε τα από εκείνους που τα έχουν». Το λογικό είναι το δεύτερο γιατί απλά το πρώτο προϋποθέτει να τα έχουμε. Ε, τότε γιατί επιμένουν στο πρώτο; Γιατί θέλουν να τσεπώσουν όσα προλάβουν. Όταν φανεί ότι δε φταίνε ούτε τα ταμεία, ούτε οι μισθοί των δημοσίων υπαλλήλων, ούτε οι δημόσιες δαπάνες, τότε θα έχουμε φτάσει στον πάτο.

Οι δανειστές το έχουν καταλάβει αυτό και έως τότε θα έχουν φροντίσει να μη τους χρωστάμε, να έχουμε αποπληρώσει. Ετοιμάζονται λοιπόν από τώρα, ιδίως τώρα που κινδυνεύουν λόγω κρίσης. Αυτό αποτελεί και ένα εκβιασμό. Τουτέστιν, μας λένε, «αν θέλετε να συνεχίζουμε να σας δανείζουμε και να μην πτωχεύσετε, κάντε τις μεταρρυθμίσεις. Μα εγώ μένω με τον απορία, τις μεταρρυθμίσεις θα τις κάνουμε για να παράγουμε περισσότερα ή για να δανειζόμαστε περισσότερα; Καλοπροαίρετα απαντώ, πρώτα για να παράγουμε και ως συνέπεια για να δανειζόμαστε. Για να παράγουμε όμως χρειάζεται ώθηση στην οικονομία και μάλιστα στον παραγωγικό τομέα. Χρειάζεται επεκτατική δημοσιονομική και νομισματική πολιτική, τέτοιες που η οικονομική ορθοδοξία σήμερα συνεχίζει να απορρίπτει. Αντίθετα, συνεχίζει να ακολουθεί το νομισματικό κανόνα του αντιπληθωρισμού που θεωρητικά ευνοεί το δανεισμό αλλά να που στην πράξη σήμερα δεν ικανοποιείται ούτε αυτός λόγω περιορισμού της ρευστότητας. Συμπέρασμα, μεταρρυθμίσεις και αλλαγές για να μπορούμε να δανειστούμε και όχι να παράγουμε είναι ενάντια στην κοινή λογική.

Είναι το κεφάλαιο που φοβάται τις απώλειές του εκείνο που οφείλει να βρει τα χαμένα λεφτά που δάνεισε και δανείστηκε. Θέλει όμως να πετάξει σε εμάς το φόβο αυτό για να πληρώσουμε εμείς. Όχι κύριοι, εμείς δεν κοιτάζουμε τα βραχυχρόνια κέρδη σας, κοιτάζουμε την μακροπρόθεσμη ισορροπία της οικονομίας. Ντροπή σας που μας ζητάτε τέτοιο πράγμα. Εσείς θα έπρεπε να δίνετε το παράδειγμα αλλά τελικά η κοινωνία και οι εργαζόμενοι είναι αυτοί που παράγουν τον πλούτο και ενδιαφέρονται για την ευημερία της κοινωνίας. Γι’αυτό οφείλουμε όλοι να παραβλέψουμε τους αντιοικονομικούς νεοφιλελεύθερους εκβιασμούς και να πάρουμε στα χέρια μας την οικονομία. Να επιστρέψει η πολιτική στην οικονομία επιτέλους!

2009-08-16T14:24:00.003-07:00

Στα βάθυ του Zeitgeist

2009-07-21T22:47:00.004-07:00

Στην Art Uber Alles του διαδικτυακού καναλιού tvxs γίνεται μια συζήτηση για το γνωστό ντοκυμαντέρ Zeitgeist και τον ρόλο της τεχνολογίας σε μια Resource Based Economy. Συμμετέχω ενεργά στη συζήτηση και παραθέτω δύο σχόλια που έκανα αυτές τις μέρες.

1ο σχόλιο

Καλή προσπάθεια παιδιά τόσο από την εκπομπή όσο και από τα μέλη του Zeigeist Movement που ανοιχτά λένε την άποψή τους. Προσωπικά, για κάθε θετική σκέψη όσον αφορά την resource based economy μου έρχεται και μια αρνητική. Θα ήθελα λοιπόν να ρωτήσω τα παιδιά που ασχολούνται με αυτό το πράγμα τα εξής:

1) Αναφέρετε αρκετά ότι στο παρόν στάδιο ανάπτυξης των νέων τεχνολογιών, η δυνατότητα για παγκόσμια κάλυψη σε προσφορά αγαθών και υπηρεσιών είναι εφικτή. Ερωτώ, δεν είναι το καπιταλιστικό σύστημα που ώθησε την τεχνολογική ανάπτυξη και την εξέλιξε σε τέτοιο βαθμό; Αν αυτό ισχύει, τότε δεν είναι και το παρόν σύστημα που εγγυάται την περαιτέρω επεξεργασία της (ανεξάρτητα από την ισότιμη διανομή της) και καινοτομία της;

2) Πως γνωρίζουμε ότι η εφαρμογή μιας νέας μεθόδου παραγωγής πλούτου, που φέρνει αναγκαστικά στο τραπέζι τα ζητήματα της διαχείρισης, διανομής, παραγωγής, αυτών δλδ που απαιτούν ένα σύστημα συντονισμού και ελέγχου, δεν θα επαναφέρει στο προσκήνιο ήδη υπάρχουσες σχέσεις εξουσίας; Ή αν αλλάξει τις παρούσες ότι δε θα δημιουργήσει νέες, ίσως και περισσότερο ολοκληρωτικές (αν θεωρήσουμε ότι το καπιταλιστικό σύστημα ιστορικά τουλάχιστον συνδέεται άμεσα με τον φιλελευθερισμό και ότι η κατάλυση του πρώτου θα επιφέρει κλυδωνισμούς και στον 2ο);

3) Τελικά, τι καινούργιο προσφέρει η θεωρία της resource based economy στην παράδοση των ολιστικών θεωριών πέρα από το να εφαρμόζει την ακρίβεια των φυσικών επιστημών στην κοινωνία (όπως ο επιστημονικός θετικισμός χρησιμοποιήθηκε αποτυχημένα από τον κομμουνισμό);

4) Κατά πόσο πιστεύετε ότι διαφέρει η θέαση των πραγμάτων ανάμεσα σε εσάς και εκείνους που υπεραμύνονται του νέο-φιλελευθερισμού, όταν και οι δύο προσβλέπετε σε μια τεχνοκρατούμενη μεταμοντέρνα κοινωνία; Αν διαφέρει στον ανθρωποκεντρικό της χαρακτήρα από πού αποδεικνύεται τούτο πρακτικά (θεωρητικά και ο καπιταλισμός ανθρωποκεντρικό χαρακτήρα έχει αλλά πρακτικά δημιουργεί ανισότητες); Και επίσης, με ποιο κριτήριο μετριέται αυτός ο χαρακτήρας ενός οικονομικού συστήματος;
Πολλά άλλα ερωτήματα έρχονται στο μέλλον. Καλή προσπάθεια, ελπιδοφόρες κινήσεις, ελεύθερες χωρίς φόβο απόψεις από ομάδες ανθρώπων που συνεχίζουν να πιστεύουν είναι πάντα ευπρόσδεκτες.

2ο σχόλιο

Γιατί τόσος εγωισμός βρε παιδιά? Φαίνεται τελικά ότι τα μεγάλα κοινά σχέδια φέρνουν και μεγάλους ατομικούς εγωισμούς. Αυτά έχει η ανθρώπινη φύση...(μην πυροβολείτε τον οραματιστή).

Ενδιαφέρουσες οι απαντήσεις που δώθηκαν σε κάποιες ερωτήσεις που έκανα νωρίτερα.
Χαίρομαι που ο Δημήτρης Βλάχος παραδέχεται τον ολιστικό χαρακτηρισμό που απέδωσα στη γενικότερη θεωρία του RBE. Είναι πάγια τακτική του φιλοσοφικού μυαλού να προσπαθεί να ξεφύγει απο το μερικό και το κατακερματισμένο για να εντοπίσει το όλον, το ένα. Είναι ,όπως διάβασα σε ένα βιβλίο αισθητικής και καλλιτεχνικών πρόσφατα, υπαρξιακή ανάγκη του ανθρώπου. Μια ανάγκη που σε καιρούς αποσπασματικότητας της γνώσης και της αντίληψης για τον ζώντα εαυτό είναι όλο και πιο επιτακτική. Ενδιαφέρομαι να ρωτήσω:

Είναι αυτή μια ανάγκη που γεννάει το σύστημα (το κοινωνικό περιβάλλον δλδ) ή υπήρχε και θα υπάρχει για πάντα στον άνθρωπο (απο τη φύση του δλδ)?

Αν ισχύει το 1ο, πως θα συμβιβαστεί η ανάγκη για ενότητα με την όλο και περισσότερη ειδικευμένη τεχνολογική γνώση (που ο Κώστας Μ. υπερασπίζεται ως τη βασική συνιστώσα του νέου συστήματος)? Με την κοινωνικοποίησή της δε νομίζω γιατί η γλώσσα της επιστήμης και της τεχνολογίας είναι απρόσιτη στους πολλούς. Για την ακρίβεια, έχει κατασκευαστεί έτσι ώστε να απηχεί σε λίγους, σε εκείνους που την εφαρμόζουν. Αν τώρα η κατασκευή αυτή οφείλεται στο καπιταλιστικό σύστημα, τότε αναγκαστικά το ξεπέρασμα σε ένα νέο σύστημα θα σημάνει την επιστροφή σε πρωτόγονες και πιο εξατομικευμένες μεθόδους επιστήμης και τεχνολογίας. Κώστα Μ. νομίζω οτι η πρόσβαση στις τεχνολογίες είναι και τώρα εφικτή για τον πολύ κόσμο αν και για καταναλωτικούς σκοπούς. Νομίζω επίσης οτι το venus project με τη συγκεντρωτική του λογική, απο-ατομικεύει παρά εξατομικεύει τη χρήση της τεχνολογίας.

Αν ισχύει το 2ο, απόρροια της ανάγκης αυτής είναι η "πίστη" στο Ένα (και όχι η γνώση ότι αυτό όντως υπάρχει) που επίσης είναι μια φυσική κλίση του ανθρώπου. Πως, τότε, συμβιβάζεται η φυσική και απόλυτα υποκειμενική τάση για την πίστη με την κοινωνικά επιβαλλόμενη (απο μια RBE) τεχνοκρατική τάση για αντικειμενική γνώση? Αντιστρέφοντας τον συλλογισμό του, ένα φιλοσοφημένο μυαλό αναρωτιέται πως απο το ολικό θα πάμε στο ειδικό. Πως δλδ η ψυχρή λογική των μηχανών (η 'αντικειμενική" γνώση) θα εφαρμοστεί σε επιμέρους κοινωνίες και ανθρώπους ( με υποκειμενικές απόψεις για αυτή τη γνώση)?

Αυτά τα ερωτήματα ήδη αφορούν το τεχνολογικά προηγμένο καπιταλιστικό σύστημα και τη σχέση του με τον άνθρωπο. Εκείνο που δεν μπορώ να διακρίνω είναι πως θα καλυφθεί απο μια RBE η απόσταση μεταξύ του μερικού και ολικού, φυσικού και κοινωνικού, ανθρώπινου και τεχνοκρατικού.
Εντέλλει, μήπως και η RBE είναι απλά μια αναπαράσταση μιας ιδεατής κατάστασης που έχει κατασκευαστεί ακριβώς για να καλύψει αυτή την απόσταση? Μήπως πρόκειται απλά για μια πίστη αποκομμένη απο τα γνωστικά της χαρακτηριστικά? Μήπως η συμπερίληψη αυτών των χαρακτηριστικών μας φέρνει πάλι στην υπάρχουσα κατάσταση, όπου μόνο μέσα απο το παρόν σύστημα θα ευωδοθούν οι επιδιωκόμενες αλλαγές (πιθανότατα όταν ξεπεραστεί η παρούσα κρίση)? Και μήπως , τέλος, αυτό είναι και το επιθυμητό?

Μια εβδομάδα μετά

2009-06-14T13:22:00.000-07:00

Σε βλέπω τώρα στις σελίδες της ζωής μου στο διαδίκτυο,
και στα φωτογραφικά άλμπουμ τα γεμάτα αναμνήσεις
Και σε βάζω καθημερινά στο μυαλό μου για να δω
Τι μένει από σένα.

Μα τίποτα δεν ακούω τώρα πια
και η θύμησή σου ψιλοξεθωριάζει
μόνο η καρδιά μου κάπως σκιρτά καθώς σε σκέφτομαι
μα ο νους μου λέει να κοιτάξω το παρόν.

Μερικές φορές σα να θελα να μείνω για πάντα σε εκείνες τις τελευταίες σου στιγμές , τον πόνο του τέλους και την ανακούφιση αυτού μαζί.
Την αλήθεια που με έκανες να νιώσω χωρίς να μπορώ να την εκφράσω,
Μα τώρα η πραγματικότητα με καλεί πίσω αγοράκι μου.

Είναι ψέμα αυτό το πίσω ή ο δρόμος του δράματος πριν την απελευθέρωση από τα δεσμά μας… Αχ, τι μου έκανες πάλι.

Φεύγω για τον Ήλιο

2009-06-05T13:59:00.002-07:00

Το αφεντικό μου σήμερα μου υποσχέθηκε ότι σε λίγες ώρες θα βρίσκομαι στον ήλιο. Κάθε πρωί όταν ανοίγει η μέρα μου αρέσει να πηγαίνω κοντά του και να λιάζομαι. Εκεί ψηλά στον ήλιο θα μπορώ να ταξιδέψω σε ολόκληρο το σύμπαν, σε όλο τον ουρανό, θα κοιτάζω τα σύννεφα και θα πετάω. Από εκεί θα βλέπω και τα αφεντικά μου και όλους εσάς που με κοιτάζετε όλο απορία και έκσταση τα δειλινά. Θα σας στέλνω αεράκι με το κύμα του νερού, να το παίρνετε μαζί σας και να γεμίζετε νοσταλγία. Και αν δε γνωρίζετε γιατί νιώθετε αυτή τη νοσταλγία είναι γιατί τότε θα έχω εισχωρήσει μέσα σας σαν άγνωστο συναίσθημα. Μην ανησυχείτε όμως, θα σας κάνω να χαμογελάτε και που και που θα θυμάστε αυτά που περάσαμε μαζί. Ουουου και τι δε περάσαμε μαζί, παιχνίδια στα πάρκα του Παγκρατίου με την συγκλονιστικότερη σκυλοπαρέα που υπήρξε ποτέ, αλητείες με γκομενίτσες στη θάλασσα της Κάτω Αχαΐας και μπόλικο φαί στο διαμέρισμα (κλαψ..) της Αγίου Νικολάου. Αν ποτέ σα στεναχώρησα όπως τότε που έλειπα για μέρες με την σκυλοπαρέα στη θάλασσα σας ζητάω συγγνώμη. Και εσείς, μην στεναχωριέστε που δεν προλάβατε να με σώσετε από εκείνο που κανείς δε σώζεται.

Περιμένω λοιπόν να πάω εκεί ψηλά, στον ήλιο τον κόκκινο, όλο χρώμα, ζωντάνια και μυστήριο. Ελπίζω να τα πούμε κάποτε εκεί απάνω. Έως τότε να περνάτε καλά, να κοιτάζετε τους άλλους στα μάτια, να μην αρνείστε τα χάδια και βέβαια ποτέ το φαγητό. Να ζητάτε την ελευθερία σας ακόμα και αν επίμονα σας την αρνούνται και να μην το βάζετε κάτω ποτέ.

Είμαι ο Κούκυ, ο Γρούτσου, ο γρουστουκτούλου ή αλλιώς γρούλου ή γρούφτου, αυτός που εκείνο το πρωινό του Αυγούστου πριν 11 φορές η γη περιστραφεί γύρω από τον ήλιο έπεσε απότομα στο χωράφι σας μόνος και έρημος αλλά εσείς τον σώσατε. Εσάς θα έχω και για τελευταία παρέα εδώ. Γου γουβ (=Σας Αγαπάω)!!!

Τι φταίει για την ύφεση; Οι μετανάστες

2009-06-03T00:51:00.005-07:00

Χτες στο μάθημα των "Οικονομικων Διακυμάνσεων" ρώτησα "Πως θα βγει η οικονομία απο την ενδεχόμενη ύφεση;" Οι δύο καλύτεροι φοιτητές απάντησαν "Να δώσουμε τις δουλειές των μεταναστών στους Έλληνες". Τι να απαντήσεις εκεί; Μόνο και μόνο που είχαν το ακούσιο θράσος να πουν κάτι τέτοιο με προβλημάτισε ιδιαίτερα, πέρα απο το ανορθολογικό του επιχειρήματος. Ήμουν έτοιμος να τους πω οτι δε θα ήταν τόσο εύκολο να το λένε αυτό αν είχαν για συμφοιτητές παιδιά μεταναστών. Η σιγουριά τους οτι δεν είχαν, με πείραξε. Είναι όμως θέμα χρόνου να υπάρξουν και αυτοί οι αποκλεισμένοι πιθανώς απο τους γονείς τέτοιων ελληναράδων φοιτητών. Ο Πέτρος Παπακωνσταντίνου τα λέει καλά για το μεταναστευτικό στο τvxs. Να προσθέσω οτι όχι μόνο είναι κοινωνικά δίκαιο και πολιτικά αποτελεσματικό να υπάρξει μια διαφανής, ισότιμη και δίκαιη ΄μεταχείριση των μεταναστών αλλά και οικονομικά αποτελεσματικό. Οι φόροι απο την επίσημη εργασία για το κράτος και τα εισοδήματα που αποταμιεύονται απο αυτή την κοινωνική κατηγορία εξυπηρετούν τά κρατικά έσοδα και τις ιδιωτικές επενδύσεις αντίστοιχα. Όσον δε αφορά τις μεταβιβάσεις εισοδήματος σε άλλες χώρες και κυρίως την Αλβανία, αυτό μόνο κακό δεν είναι για την εγχώρια οικονομία. Ίσα ίσα μπορεί να οδηγήσει σε αυξημένη καταναλωτική ζήτηση για εγχώρια ελληνικά προιόντα που εξάγονται στις γειτονικές χώρες. Άσε που χωρίς τις μεταβιβάσεις αυτές ο πληθυσμός που παραμένει στη χώρα καταγωγής του λόγω των εισοδηματικών αυτών ενισχύσεων, θα αναγκαζόταν να πάρει κι αυτός το δρόμο της ξενιτιάς και της μετανάστευσης.

Ο χρόνος στο δρόμο μου

2009-05-27T14:27:00.001-07:00

Στο μαγαζί στο δρόμο, εκεί ο φίλος μου ο χρόνος μου θυμίζει ότι θα είναι παρέα μου θέλω δε θέλω να πατήσω στο μέλλον και να ξεχάσω ποιος ήμουν.
Δε μπορεί άλλο να συγκρατηθεί, ασφυκτιά στο μπουντρούμι των σκέψεων.
Όπως η κοινωνία αναθέτει μηχανικούς ρόλους, έτσι κι εγώ τον κλείνω στην σκέψη,
Είτε με τη λογική, με ψέμα και εξαναγκασμό.
Τότε χάνει τον αέρα του, όταν κόβεται η ανάσα μου και όταν ακούγεται της καρδιάς μου ο χτύπος δυνατά τον ακούω να μου φωνάζει «άγχος, άγχος»,
Και ο ήλιος δεν τον βλέπει πια όταν το χρώμα του προσώπου σκουραίνει.

Κάθομαι τότε να αφουγκραστώ τη βουή του δρόμου και αυτός χαλαρώνει κάπως,
Σηκώνομαι και πηγαίνω κάπου χωρίς σκοπό και εκείνος ανοίγει την πόρτα του κελιού χωρίς αντίσταση καμία.
Χάνομαι χωρίς να ξέρω που βρίσκομαι και πριν ξαναέρθει ο πανικός εμφανίζεται αυτός,
Με πιάνει από το χέρι πριν πέσω
Εμφυσά αέρα στα πνευμόνια
Χρωματίζει το χαμόγελό μου
Και μου δίνει φωνή γραπτή για να συνομιλήσω μαζί του.

Επιτέλους, γινόμαστε φίλοι, τον γνωρίζω και νιώθω σα να τον ήξερα ανέκαθεν.
- «Φυσικά και με γνωρίζεις, είμαι ο χρόνος, αυτός που σου κρατάει παρέα για πάντα», μου λέει και συνεχίζει, «Σε ευχαριστώ που με απελευθέρωσες, εσύ πως νιώθεις;»
- «Νιώθω ωραία, ανάλαφρα, ελεύθερος από δεσμά», του λέω
- «Ωραία, έτσι είναι στην αρχή και έτσι πρέπει να είναι», ανταπαντά
- «Γιατί, στη συνέχεια πως είναι;», ρωτάω
- «Στη συνέχεια εγώ μπορεί να εξαφανιστώ και να ξανανιώσεις μόνος και βαρύς»
- «Ω, ναι το υποψιάζομαι αυτό»
- «Έτσι είμαι εγώ ο χρόνος, κάνω την εμφάνιση μου λίγο και μετά αποσύρομαι»
- «Να σε ρωτήσω κάτι, που πηγαίνεις μετά;»
- «Πηγαίνω σε άλλους που με έχουν ανάγκη»
- «Έχεις τότε πολλή δουλειά, ε;»
- «Όσο έχω χρόνο έχω και δουλειά…»
- Ξέρεις κάτι, φοβάμαι.
- Ναι, τι φοβάσαι;
- Τη μοναξιά.
- Όπως όλοι τη φοβούνται.
- Τι να κάνω για να νιώθω λιγότερο μόνος;
- Χμ, έχω μια απλή ιδέα.
- Τι ιδέα;
- Να πεις σε κάποιον την ιστορία της συνάντησής μας.
- Α, πολύ ωραία ιδέα, θα το κάνω, θα γράψω μια μικρή ιστοριούλα.
- Έτσι, κάνε το και θα νιώσεις λιγότερο μόνος.
- Σε ευχαριστώ Χρόνε αθάνατε.
- Κι εγώ σε ευχαριστώ που με κάλεσες, γειά σου τώρα.
- Έχε γειά και δε θα σε ξεχάσω, θα γράψω τη μικρή ιστοριούλα μας.

Πιάνω τον εαυτό μου να κάθεται σε ένα πεζούλι αδύναμος να κουνηθεί, διψασμένος, πεινασμένος και νυσταγμένος, με ένα φύλλο χαρτί στο χέρι, μόλις γραμμένο με λέξεις.
Θυμάμαι τη συμβουλή του Χρόνου και γι’αυτό τις μοιράζομαι μαζί σας. Πείτε μου κι εσείς τις δικές σας ιστοριούλες από τη συνομιλία με τον Χρόνο. Θέλω να τις ακούσω!

Διανοητική και λάϊκή κουλτούρα

2009-04-28T04:45:00.001-07:00

Ζούμε σε μια εικονική πραγματικότητα, άλλη από την πραγματική. Για να κάνουμε έναν χονδροειδή μεθοδολογικό διαχωρισμό, η πρώτη αντιστοιχεί περισσότερο στο τι έχουμε στο μυαλό μας για το τι είναι πραγματικό και η δεύτερη στο τι νιώθουμε πραγματικά. Η διαφορά ανάμεσα στις δύο αυτές κατηγορίες συνίσταται στο ότι η 1η δίνει σημασία στην εντύπωση ενώ η 2η στην αίσθηση. Η 1η περισσότερο φαντάζεται ενώ η 2ή περισσότερο πιάνει, νιώθει, βλέπει, γεύεται, μυρίζει. Γι’αυτό και θα μπορούσαμε να μιλήσουμε για τη διανοητική κουλτούρα που κουβαλά η εικονική πραγματικότητα (πιο εξελιγμένη από την κλασική κουλτούρα της παιδείας και την μοντέρνα κουλτούρα της βιομηχανικής προόδου) σε αντιδιαστολή με τη λαϊκή κουλτούρα των αισθήσεων. Αν κάναμε αυτό τον δυϊσμό, θα μπορούσαμε παραπέρα να θεωρήσουμε τη διανοητική κουλτούρα σαν προνόμιο της αστικής τάξης ή της ανώτερης τάξης και τη λαϊκή κουλτούρα σαν χώρο των πιο χαμηλών κοινωνικών τάξεων. Η μόρφωση που απαιτεί η 1η έχει φτάσει στις φαντασιακές μεταμοντέρνες ιδεαλιστικές προσεγγίσεις περί διεθνισμού, κοσμοπολιτισμού και πολυφωνίας. Η χειροπιαστή ρεαλιστικότητα που ζητάει η 2η χάνεται ακριβώς μέσα στις ιδεαλιστικές ερμηνείες της πραγματικότητας της 1ης.
Λαοί, κουλτούρες, ήθη έθιμα και παραδόσεις, από παράγοντες διαμόρφωσης λαϊκής κουλτούρας ή αλλιώς παράγοντες διαμόρφωσης της ιστορικής πραγματικότητας, γίνονται brands και trademarks με προστασία γεωγραφικής προέλευσης για λόγους μαρκετοποίησης αυτής της πραγματικότητας. Το τρικ της αγοράς που αποτελεί και το δέλεαρ της διανοητικής κουλτούρας των σύγχρονων ελίτ είναι η ωραία ιδέα πίσω από αυτή την πώληση. Ποιος αγοράζει όμως; Οι χαμηλές τάξεις στην πορεία αλλοτρίωσης τους, στο 2ο στάδιο αυτής δλδ μετά το βιομηχανικό τώρα το μετα-βιομηχανικό ή μεταμοντέρνο. Γι’αυτό και η κάθε ψωροκώσταινα παρουσιάζεται με τη δική της προσωπική ψήφο να επιλέξει τους σημαντικότερους Έλληνες και κάθε Έλληνες μη γνωρίζοντας τίποτα πραγματικά γι’αυτούς. Για να προβάλλει τη δήθεν διανοητική της κουλτούρα ως δείγμα προοδευτισμού. Κάθε φορά που το κάνει αυτό, χάνει κάτι από τη λαϊκή της καταγωγή, αυτή που άφηνε πίσω στο γρασίδι το δροσερό, τα λασπωμένα πόδια, τα κοκκινωπά μάγουλα και τη θέα των Ελάτων. Ρομαντισμοί με αστικές αποχρώσεις και αυτές οι εικόνες, αλλά τι να κάνουμε, δεν μπορούμε να ξεφύγουμε από την καταγωγή μας.
Τώρα που το ξανασκέφτομαι, πίσω από κάθε μεθοδολογία ακόμα και την ολιστική ή μαρξιστική που αρέσκομαι να χρησιμοποιώ για να διαρθρώσω την σκέψη μου υπάρχει μια φιλοσοφική προκατάληψη ή αλλιώς εντύπωση για το πώς λειτουργεί η πραγματικότητα. Μια εντύπωση που κανείς δεν μπορεί να πει αν είναι σωστή ή λάθος γιατί θα έπρεπε να γνωρίζει και εκείνος τον κόσμο, κάτι που είναι αδύνατο. Όποιος λοιπόν ισχυρίζεται ότι γνωρίζει την πραγματικότητα (όπως έκανα και εγώ πριν) είναι απλά δημαγωγός, ψεύτης στη χειρότερη και στην καλύτερη φανατικός και ημιμαθής. Η ορθότητα της γνώσης δεν έγκειται στη φιλοσοφική και κοσμοθεωρητική προδιάθεση του καθενός αλλά στη μεθοδολογία που χρησιμοποιεί για να δικαιολογήσει αυτή του τη διάθεση. Ο δυϊσμός σε διανοητική και λαϊκή κουλτούρα ειπώθηκε στα ψιλά από τον Chomsky σε μια ιντερνετική του συνέντευξη. Μου άρεσε και τον συνέχισα.

Παλαιά να ταν όλα αυτά

2009-04-11T05:54:00.001-07:00

Αθηναϊκές μοναχικές στιγμές, πριν τη βραδινή έξοδο σε βαρετά ελληνάδικα, πριν το σαββατοκυριακάτικο μηνάρισμα με τον παιδικό φίλο και τα κωλόμπαρά του, πριν μου την πέσει καμία και τη φοβηθώ, πριν την πέσω σε κάποια και δεν ξέρω αν θα ζήσω μετά, πριν τη μεγάλη ευτυχία και την προσδοκία τη μεγάλη. Μουσικές ηλιόλουστων μεσημεριών χωρίς παρέα, με πικρά όνειρα μυθιστορηματικής εμπνεύσεως, μετά την άνυδρη έξοδο, μετά τις ενοχές της μοναξιάς, το κροταφιαίο πυροβόλο, εκείνη που θα με απελευθερώσει και θα σκοτώσει τη μοναξιά μου δίνοντας τη θέση της στον φόβο. Καλύτερα ανασφάλεια και δειλία παρά φόβος για τη συνέχεια. Οι άνθρωποι των βιβλίων, οι γυναίκες οι ευαίσθητες, οι άντρες οι γλυκοί και απροσδιόριστοι, τα χαμόγελα μιας γερασμένης νιότης στη λαμπερή αύρα του ήλιου, να μυρίζουν καλοκαιρινό θάνατο, λίγο πριν το ηλιοβασίλεμα όπου γίνονται βασιλικές αλήθειες. Η ίδια μας η θλίψη έσωσε τον κόσμο και τον κρατά στα τεντωμένα δάκτυλά της ως να ήταν αυτά το σχοινάκι της ζωής.

New Blog

2009-02-25T00:59:00.005-08:00

Dear all,
visit my new music blog where you can read about live concerts, album reviews and anything related to pop and rock music that has an impact on me and I hope on you too. I will occassionaly upload my radio station programmes at Mythos fm, so you may listen to it anytime you want.

Here is the link,

musiccomma.blogspot.com

Hope everybody will enjoy it!

Οι ιδέες της ιστορίας Παρτ 1,2,3,4,....

2009-02-09T04:56:00.004-08:00

Μια «προκλητική» σύνοψη της παρούσας φάσης του παγκόσμιου οικονομικού κύκλου

2009-01-05T02:24:00.003-08:00

Να κάνουμε τα πράγματα λίγο απλά όσον αφορά την παρούσα φάση της οικονομικής κρίσης που διανύουμε; Στην παρούσα φάση λοιπόν, οι οικονομίες που πλήγονται απο την κρίση, έχουν ανάγκη από χρήματα, από ρευστότητα όπως το λένε. Για να αποκτήσουν οι οικονομίες αυτές ρευστό χρήμα και να κινηθεί η αγορά, ως συνήθως, επέλεγαν τον εύκολο και φθηνό δανεισμό από τις διεθνείς τραπεζικές αγορές. Τώρα, οι τράπεζες πάσχουν από έλλειψη ρευστότητας (λένε..) και πρέπει να βρεθεί άλλος τρόπος ενδυνάμωσης της οικονομίας. Και αυτός είναι η κρατική χρηματοδότηση (αυτό που ονομάζουν government bailout) μέσω χρηματικών πακέτων στήριξης των τραπεζών και συνεπώς (;) της πραγματικής οικονομίας μέσω των απαραίτητων δανείων.

Ωραία έως εδώ, το κράτος θα παρέμβει για να διασώσει την αμερικανική οικονομία με $ 700.000.000.000, το ίδιο θα γίνει για την Ε.Ε. με € 200.000.000.000 καθώς και για την Ελλάδα με τα διαβόητα € 28.000.000.000 της κυβέρνησης (που και καλά οι τράπεζες αρνούνται να πάρουν). Το ερώτημα που ευλόγως γεννιέται είναι: που θα βρεθούν αυτά τα χρήματα; Απάντηση: Τα χρήματα αυτά δεν υπάρχουν προς το παρόν οπότε θα βρεθούν μέσω δανεισμού. Ο πιο πρόσφορος τρόπος δημόσιου δανεισμού (δλδ δανεισμού που κάνουν φορείς του δημοσίου όπως π.χ. η κυβέρνηση) είναι η έκδοση κρατικών ομολόγων. Αυτό σημαίνει ότι, η ελληνική κυβέρνηση θα εκδώσει ομόλογα του ελληνικού δημοσίου αξίας 28 δις Ευρώ και θα τα πουλήσει στις διεθνείς και/ή εσωτερικές χρηματαγορές με αντάλλαγμα χρήμα ίσης αξίας, δλδ 28 δις Ευρώ. Αυτό σημαίνει αυτομάτως, ότι , ανεξάρτητα από το αν θα πιάσουν τόπο αυτά τα χρήματα (και μεταξύ μας, οικονομολόγοι και μη ξέρουν ότι δε θα πιάσουν τον επιθυμητό κοινωνικά τόπο), το ελληνικό κράτος θα χρωστάει στους δανειστές του 28 δις Ευρώ. Αυτό αμέσως αμέσως σημαίνει ότι αυξάνεται το δημόσιο χρέος του κράτους και ότι οι φορολογούμενοι θα επιφορτιστούν με την αποπληρωμή αυτού του χρέους. Το μέλλον λοιπόν μας επιφυλάσσει δυσβάσταχτους φόρους και ασφαλιστικές περικοπές ούτως ώστε να αποπληρωθεί το διογκωμένο δημόσιο χρέος. Γι’αυτό η δημοσιονομική εξυγίανση είναι από τους πρωταρχικούς σκοπούς κάθε κυβέρνησης μη αναπτυγμένων κρατών (ενώ τα αναπτυγμένα δανείζονται και δαπανούν ακραιφνώς), για να μπορεί να είναι αξιόπιστος δανειζόμενος στις παγκόσμιες αγορές ομολόγων.

Το ένα ερώτημα που προκύπτει είναι το καλοπροαίρετο: σαν καλός έλληνας πολίτης, είμαι διατεθειμένος να πληρώσω αυτή την αύξηση των φόρων εφόσον προσδοκώ ότι η οικονομία θα σωθεί και η ανάπτυξη θα επιστρέψει σε υψηλούς ρυθμούς; Ποιος μου εγγυάται ότι το τελευταίο θα γίνει όταν η κρίση αφορά τόσο το χρέος όσο και την ανταγωνιστικότητα αλλά και την επιδείνωση του ισοζυγίου εξωτερικών συναλλαγών κ.ο.κ. και μάλιστα σε περίοδο παγκόσμιας κρίσης με υποψίες ύφεσης;

Μπράβο μας που το ρωτάμε αυτό. Το άλλο ερώτημα όμως είναι πιο υποψιασμένο: μα ποιος θα δανείσει το ελληνικό κράτος, με τι χρήματα και από πού τα βρήκε αυτά τα χρήματα; Εδώ το ζήτημα παίρνει λίγο παραπάνω ανάλυση. Βρισκόμαστε σε μια φάση του παγκόσμιου καπιταλισμού όπου πιάσαμε μια χρηματιστηριακή κορυφή (ή αλλιώς φούσκα για όποιον σκέφτεται με κύκλους και όχι με γραμμές) με υψηλές τιμές παγκοσμίως (και στην Ελλάδα). Οι τιμές αυξάνονται γιατί μόνο έτσι θα πραγματοποιηθούν κέρδη από τις αγοραπωλησίες χρηματιστηριακών μετοχών. Αγοράζω φθηνά, πουλάω ακριβά κ.ο.κ. και η τιμή της μετοχής θα ανεβαίνει. Αυτή η διαδικασία θα συνεχίζεται έως ότου οι τιμές θα έχουν γίνει τόσο υψηλές ώστε θα αρχίσουν να γεννιούνται φόβοι στην αγορά για την πτώση τους. Όποιος λοιπόν έχει μετοχές και προσδοκά πτώση της τιμής τους, αρχίζει να πουλάει τώρα που οι τιμές είναι ακόμα υψηλές. Αυτή η συμπεριφορά όμως δημιουργεί ένα τσουνάμι αντιδράσεων σε όσους κατέχουν χρηματιστηριακά προϊόντα των οποίων η τιμή αναμένεται να πέσει. Παρατηρείται τότε άνοδος της προσφοράς μετοχών και συνεπώς πτώση της τιμής τους που μπορεί να εξαπλωθεί ταχύτατα. Αυτό το φαινόμενο που παρότι αμφισβητήθηκε έντονα από κάποιους σύγχρονους οικονομολόγους, υποστηρικτές της θεωρίας της διασποράς κινδύνου (ότι δλδ η επένδυση σε πολλές μετοχές και χρηματιστηριακά προϊόντα σε πολλά μέρη της γης, ή αλλιώς ο παράδεισος της παγκοσμιοποίησης, μειώνει στο ελάχιστο τον κίνδυνο ενός χρηματοπιστωτικού κραχ) βλέπουμε να εκτυλίσσεται και σήμερα με εντυπωσιακά εκτεταμένο τρόπο. Αιτία (ή αφορμή για άλλους), το μπουμ στα αμερικανικά στεγαστικά δάνεια.

Τι σχέση έχουν τώρα τα αμερικάνικά στεγαστικά δάνεια με τα 28 δις που θα πρέπει να πληρώσουμε τα επόμενα χρόνια για να σώσουμε τη χώρα απο την ύφεση; Έχουν και παραέχουν. Ας κάνουμε αρχικά τον απλό και λογικό παραλληλισμό μεταξύ των αμερικανικών και των ελληνικών στεγαστικών δανείων. Και τα δύο γνώρισαν τεράστια αύξηση την τελευταία δεκαετία λόγω της υψηλής ρευστότητας που προσέφεραν οι ιδιωτικές τράπεζες των δύο χωρών σε πελάτες που ήθελαν να επενδύσουν ή να αγοράσουν κατοικία. Και τα δύο προήλθαν κυρίως από χρήμα που παράχθηκε στο εξωτερικό και μάλιστα από βιομηχανικούς και χρηματιστηριακούς παράγοντες των ίδιων χωρών που επένδυσαν στο «φθηνότερο» από άποψη κόστους (φόροι, εργασία, έλεγχοι, ενοίκια) εξωτερικό (παγκοσμίως για τις ΗΠΑ, Ινδία για την Αγγλία, Βαλκάνια και ανατολική Ευρώπη για την Ελλάδα).Και τα δύο περνάνε κρίση αυτή τη στιγμή λόγω της περικοπής τους και της αδυναμίας εξόφλησης από τους δανειζόμενους.

Ας σταθούμε λιγάκι σε αυτή τη περικοπή. Γιατί άραγε αυτές οι ιδιωτικές τράπεζες σταματάνε να χρηματοδοτούν τα δάνεια αυτά; Μα γιατί δεν τους συμφέρει πια, η εμπιστοσύνη στην διατραπεζική αγορά με την παρείσφρηση τόσων πολλών πολύπλοκών χρηματιστηριακών εργαλείων έχει μειωθεί στο ελάχιστο. Έχουν τα χρήματα (έπειτα και από την πώληση των μετοχών) αλλά φοβούνται να τα δανείσουν. Τα κρατάνε ως ρευστά διαθέσιμα λοιπόν όπως σοφά έδειξε ο Κέυνς για την κρίση του 1929. Και περιμένουν.. Τι άραγε περιμένουν; Μα μια πιο ασφαλή και προσοδοφόρα ευκαιρία δανεισμού. Και ποια είναι αυτή; Τα θυμάστε τα κρατικά ομόλογα που λέγαμε πριν με τα οποία η ελληνική και μια οποιαδήποτε κυβέρνηση θα δανειστεί για να χρηματοδοτήσει το bailout; Αυτό βέβαια δεν είναι κάτι καινούργιο. Τα τελευταία χρόνια το δημόσιο δανείζεται από ισχυρούς έλληνες αποταμιευτές του εσωτερικού και εξωτερικού. Οι οποίοι έχουν κάθε συμφέρον από αυτή τη συναλλαγή σε αντίθεση με εκείνους που πληρώνουν φόρους για την εξυπηρέτηση του χρέους. Αυτή είναι η Μόρντορ των ημετέρων του νέο-ελληνικού καπιταλισμού. (Το βιβλίο του Κώστα Βεργόπουλου «Η αρπαγή του πλούτου» είναι ο καλύτερος οικονομικός οδηγός).

Να λοιπόν από πού προέρχεται ο ανταγωνισμός στην παγκόσμια αγορά κρατικών ομολόγων, από ποια θα είναι η καλύτερη προσφορά για την επένδυση των παγκόσμιων αργούντων ρευστών διαθεσίμων. Ως γνωστόν, η Ελλάδα είναι σε δεινή θέση, θα πρέπει να δανειστεί με πολύ υψηλό επιτόκιο, άσε που οι επενδυτικοί οίκοι την κατατάσσουν στις χώρες με αδύναμη κυβέρνηση (όπως είναι π.χ. η Ταϋλάνδη). Αυτό μπορεί να οδηγήσει στις πόρτες του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου, το οποίο έχει αποδείξει πόσο χαλαρά(…)μεταχειρίζεται τις χώρες με τις οποίες συνάπτει δάνεια. Γι αυτό το λόγο προτάθηκε αυτές τις μέρες στην βουλή από τον Ανδρουλάκη η δημιουργία κοινού ευρωομολόγου ούτως ώστε να μπορούν όλες οι χώρες, ακόμα και οι αδύναμες δημοσιονομικά μεσογειακές, να δανείζονται με ίσους όρους. Σε κάθε περίπτωση πάντως (ακόμα δλδ και αν όλες αυτές οι εξελίξεις είναι κατευθυνόμενες για την εξυπηρέτηση άλλων σκοπών π.χ. απενοχοποίηση της κυβέρνησης και ρίξιμο όλων των ευθυνών στο ΔΝΤ), εκείνο που έχει σημασία είναι ότι συστημικά, ο τρόπος διάσωσης των πραγματικών οικονομιών είναι κομμένος και ραμμένος στα μέτρα των διεθνών ιδιωτικών επενδυτικών (τραπεζικών και χρηματιστηριακών) οίκων. Αυτών δλδ που τόσα χρόνια μας φλόμωσαν στα δάνεια και δημιούργησαν την πιστωτική κρίση. Αυτό που προσπαθούν να μας επιβάλλουν ως μελλοντική λύση είναι η πηγή των μελλοντικών μας προβλημάτων.

Το ερώτημα που μένει να απαντηθεί είναι το πόσο θα διαρκέσει αυτό το αλισβερίσι χωρίς να έχουμε σοβαρές κοινωνικές διαταραχές μιας και γίνεται κατανοητό ότι η δημοσιονομική λιτότητα για την εξυπηρέτηση του δημόσιου χρέους γίνεται μόνιμη (και όχι βραχυχρόνια) παράμετρος της οικονομικής πολιτικής. Και ακόμη βαθύτερα, στα άδυτα του παγκόσμιου καπιταλισμού, ποιος πόλεμος άραγε να διεξάγεται;

Best songs of the year at Mythos Fm 90,6

2008-12-25T09:49:00.014-08:00

Vasilis & Amalia wish you a merry merry Christmas and call you to join them in the studio of Mythos Fm 90,6 TOMORROW 26th of December at 6.00 p.m., to play out favourite songs for 2008. For the lovely ones that are far away in other places, countries, planets or spaces, keep us company on line at http://www.mythosfm.gr/.

Here are the lists of the songs we loved this year:

20 songs by Amalia in random order:

Ready For The Floor - Hot Chip
Crying - Tv On The Radio
I'm Not Gonna Teach Your Boyfriend How To Dance With You- Black Kids
Homecoming - The Teenagers
Two Doors Down - Mystery Jets
Time To Pretend - MGMT
Big Ideas - LCD Soundsystem
With Everery Heartbeat - Robyn
Oh My Heart - James
Flowers and Football Tops - Glasvegas
42 - Coldplay
Closer - Kings Of Leon
Meeting Place - Last Shadow Puppets
Walls - Beck
Ragged Wood- Fleet Foxes
Sober Driver - Dengue Fever
Baby Blue - Martina Topley
Green Grass - Cibelle
Over The Hill - Monika
Waving Flags - British Sea Power

20 songs by Me in random order:

Big Ideas - LCD Soundsystem
42 - Coldplay
I Heard Wonders - David Holmes
Little Kids - Deerhunter
Ragged Wood - Fleet Foxes
Ready For The Floor - Hot Chip
Never Miss A Beat - Kaiser Chiefs
Sex On Fire - Kings Of Leon
Suffering Jukebox - Silver Jews
Up - M83
Chemtrails - Beck
The Youth - MGMT
The Rip - Portishead
Rooks - Shearwater
Standing Next To Me - Last Shadow Puppets
Art Naive - Modrec
The Kids Don't Stand A Chance - Vampire Weekend
I Like What You Say - Nada Surf
Carlos, Walter, Wendy, Stanley - The Chap
Balland Of A Thin Man - Stephen Malkmus And The Million Dollar Bashers

Η παθογενής αντίδραση των κομμάτων στην εξέγερση

2008-12-22T04:23:00.004-08:00

Αν αυτές τις μέρες η ελληνική κοινωνία (ξανά)ζει ένα νέο Μάη του 68, τότε θα πρέπει να αναμένουμε ότι κάποια στοιχεία πολιτικής ανασύνθεσης μεταξύ των πολιτικών παρατάξεων θα λάβουν χώρα. Δυστυχώς όμως, οι συζητήσεις στη βουλή αποδεικνύουν ότι το πολιτικό σύστημα υπολειτουργεί και διασώζεται με αμυντικό τρόπο από την ύπαρξη του κοινοβουλευτισμού. Πιο συγκεκριμένα, αυτή η εξέγερση φανερώνει το αδιέξοδο της γραφειοκρατικοποίησης των κοινωνικών σχηματισμών στην Ελλάδα, είτε μιλάμε για πολιτικά κόμματα, συνδικάτα, ΜΚΟ, επιχειρήσεις. Οι καταλήψεις και τα μηνύματα που την συνοδεύουν καθώς και οι αμήχανες αντιδράσεις από τα κόμματα, φανερώνουν ότι τα τελευταία δεν μπορούν να γίνουν εκφραστές των νέων κοινωνικών διεκδικήσεων. Θα αναμέναμε λοιπόν, να εμφανιστούν νέοι συλλογικοί κοινωνικοί δρώντες ή να ανασυντεθούν οι ήδη υπάρχοντες, ούτως ώστε τα αιτήματα της εξέγερσης να βρουν πρόσφορο πολιτικό έδαφος για συζήτηση, διάλογο και αποφάσεις. Με λίγα λόγια η εξέγερση θα πρέπει να αποκτήσει πολιτικό χαρακτήρα. Τι κάνουν όμως τα πολιτικά κόμματα προς αυτό?

Τα κόμματα της αριστεράς είναι φανερό ότι ανταγωνίζονται μεταξύ τους για να αποσπάσουν όσο το δυνατόν μεγαλύτερο ιδεολογικό κεφάλαιο από τη μάζα της νεολαίας και των εργαζομένων που συμμετέχουν ενεργά ή όχι στις κινητοποιήσεις. Αυτή η διαδικασία αποτελεί ενδογενή κανόνα του κοινοβουλευτισμού και ο ανταγωνισμός δεν είναι αθέμιτος. Πλην όμως, αυτό που δε φαίνεται να εξηγούν τα κόμματα αυτά είναι τι θα κάνουν για να προωθήσουν σε πολιτικό επίπεδο τα αιτήματα της κοινωνίας? Το ΚΚΕ από νωρίς έδειξε τις προθέσεις του με το να ξεκαθαρίσει τη θέση του, αποδοκιμάζοντας όχι μόνο τις πράξεις βίας αλλά και τις ακτιβιστικές ενέργειες και ρίχνοντας όλο του το βάρος στις (ξοφλημένες εδώ και χρόνια) πορείες διαμαρτυρίας. Σε στιγμές εξέγερσης το ΚΚΕ δείχνει συνεπώς τον βαθύ συντηρητικό χαρακτήρα που έχει αποκτήσει διαχρονικά με τον έλεγχο ενός μέρους της κρατικής γραφειοκρατίας (κυρίως συνδικαλισμό). Προφανώς περιμένει πρώτα να έρθει ο παγκόσμιος κομμουνισμός και μετά όλα να αλλάξουν απότομα. Το πόσο αυτό αποτελεί φόβητρο για την κυβέρνηση Καραμανλή και εν γένει για το δεξιό κράτος στην Ελλάδα, είναι ένα ρητορικό ερώτημα.

Ο ΣΥΝ από την άλλη βρίσκεται στην απέναντι όχθη της αναζήτησης του ιδεολογικού στόχου και περιεχομένου της εγκόλπωσης αυτής της κοινωνικής εξέγερσης. Ανέχεται τις πράξεις βίας μιας και τις θεωρεί κοινωνικά προαπαιτούμενο για τον σοσιαλιστικό μετασχηματισμό της κοινωνίας και υποστηρίζει σθεναρά τον ακτιβισμό των νέων ως μια νέα μορφή διαμαρτυρίας. Ωστόσο, γνωρίζοντάς το μάλιστα, αγκαλιάζει δραστηριότητες χωρίς εμφανή και διακριτή οργάνωση και στόχο, κάτι που προσδίδει έναν απολίτικο και συνεπώς καιροσκοπικό χαρακτήρα στις πολιτικές του αξιώσεις. Ο ΣΥΝ πάγια καλεί το ΚΚΕ για διάλογο αλλά το τελευταίο αρνείται στη βάση αυτού ακριβώς του σοβαρού επιχειρήματος. Αποτέλεσμα είναι η αριστερά στην Ελλάδα να παραμένει διασπασμένη και να μην μπορεί να διεκδικήσει πλειοψηφικά τις αναγκαίες μεταρρυθμίσεις που οδηγούν σε μια πιο δίκαιη κοινωνία.

Το ΠΑΣΟΚ πάλι είναι η άλλη πλευρά του νομίσματος της ΝΔ. Περιμένει και βλέπει μέσα από τις δημοσκοπήσεις την άνοδό του, όπως έκανε προεκλογικά η αντίπαλός του. Πλήρης έλλειψη παρέμβασης και αποδοκιμασία των ακτιβιστικών δραστηριοτήτων στη βάση σχεδόν μιας ηθικής θεωρίας ορίων κοινωνικής δράσης (π.χ. Διαμαντοπούλου για πανό στην Ακρόπολη). Περισσότερο μεθοδευμένες επικοινωνιακά επιθέσεις στην κυβέρνηση, παίζοντας το πολιτικό παιχνίδι από θέσης ισχύος. Κοινοβουλευτικά κερδίζει αλλά στο πεδίο κοινωνικής αντιπροσώπευσης, παρουσιάζει τα ίδια λάθη του παρελθόντος με άλλο πρόσωπο. Η φειδωλή του στάση δείχνει την αμηχανία του μπροστά στην μη αναμενόμενη εξέγερση. Οι γραφειοκρατικές του κεφαλές αναγεννιόνται όχι εξαιτίας της κοινωνικής του επαγρύπνησης αλλά λόγω της καταβαράθρωσης της κυβερνητικής (μη)πολιτικής. Αδυναμεί να εκπροσωπήσει το κοινωνικό συμφέρον και παίζει το ασφαλές παιχνίδι της δήθεν εκπροσώπησης του δημοσίου συμφέροντος μέσα από τα κρατικά όργανα που ελέγχει (ΓΣΕΕ κυρίως). Το μεγάλο πολιτικό κεφάλαιο που κατέχει μένει στάσιμο σε μια γραφειοκρατική θέση, αντλώντας τη νομιμοποίησή του από τη νομική θέση που του εξασφαλίζει το Σύνταγμα και όχι από την κοινωνική πάλη που του ζητά η βάση της κοινωνίας. Διαφαίνεται μέσα σε όλα αυτά η κρίση του κοινωνικού συμβολαίου στην νεοελληνική κοινωνία.

Η κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας, τέλος, δείχνει όχι μόνο να μην μπορεί να χειριστεί αυτή την κρίση αλλά να την επιτείνει. Οι δηλώσεις και οι αποφάσεις κορυφαίων κυβερνητικών στελεχών, είτε πρόκειται για την αντιμετώπιση της βίας του δρόμου, είτε για τις καταλήψεις δημόσιων κτιρίων, πανεπιστημίων και σχολείων, είτε για τις συνεχιζόμενες πορείες που κόβουν την χριστουγεννιάτικη εμπορική κίνηση, όλες αυτές και άλλες μαζί, σημειολογικά δείχνουν μια κυβέρνηση που έχει τη λαϊκή βούληση απέναντί της και όχι μαζί της. Οι συσπειρωτικές τάσεις μάλιστα της δεξιάς επιτείνουν το θυμό των μαζών και δημιουργούν προηγούμενο για νέες σκληρές κινητοποιήσεις. Η απουσία του πρωθυπουργού, συνειδητά ακολουθούμενη μέθοδος επικοινωνιακής αντιμετώπισης των δημόσιων προβλημάτων, δείχνει να εξαντλεί τα όριά της. Είναι ηλίου φαεινότερο, η κομματική νομενκλατούρα αφού σταθεροποιήθηκε για τη 2η τετραετία στην εξουσία, λεηλάτησε τον δημόσιο πλούτο σε συνεργασία με τα ημέτερα επιχειρηματικά συμφέροντα. Ένα κλειστό κύκλωμα απονομής εξουσίας, μια εκτελεστική εξουσία που κυκλώνει τις υπόλοιπες και τους υπαγορεύει τις αποφάσεις, ένα κεντρικό κράτος που απονέμει περιφερειακές αρμοδιότητες στη βάση γνωριμιών και δεσμών αλλότριων προς το δημόσιο συμφέρον. Αυτές τις μέρες, η δεξιά έκανε τη δυναμική της εμφάνιση, απούσα, «αμυντική», διακηρυκτικά κατασταλτική, συντηρητική. Μοναδικό της έρεισμα, η προσφυγή σε τρομονόμους και η ποινικοποίηση της εξέγερσης.

Πως λοιπόν θα μετασχηματιστεί η δεξιά ώστε να δώσει χώρο στην αλλαγή? Γιατί δεν βλέπουμε ούτε ακούμε κοινωνικές φωνές από τον συντηρητικό χώρο? Τα επιχειρηματικά και ιδιωτικά συμφέροντα που πρόσκεινται σ’αυτόν, και αντιπροσωπεύουν την πιο προοδευτική και φιλελεύθερη πτέρυγά του, δεν αναγνωρίζουν άραγε ότι η εξέγερση ευνοεί την καλλιέργεια μεταμοντέρνων και κοσμοπολίτικων πολιτικών και οικονομικών θεωρήσεων? Μήπως είναι τόσο πολύ μονοπωλιακά και με την ύψιστη αρωγή του κράτους διαμορφωμένα ώστε να μην τολμούν να αμφισβητήσουν την πολιτική του κυριαρχία στην κοινωνική σφαίρα? Η παγκοσμιοποίηση γι’αυτούς συνεπώς αφορά μόνο την οικονομική σφαίρα και όχι την κοινωνική. Γι’αυτό αντιτίθενται στην κοινωνική εξέγερση. Η κοινωνία τότε μένει ρέστη από αναγκαίες προοδευτικές επιχειρηματικές επενδύσεις.

Θα ήταν βέβαια οξύμωρο να περιμένει κανείς από τον νέο-φιλελεύθερο χώρο την αλλαγή. Αντίθετα, όσο αυτός δεν αντιμετωπίζει τον ανταγωνισμό ενός ισχυρού κοινωνικά αριστερού μπλοκ, τόσο πιο πολύ παρερμηνεύει τις διαθέσεις των πολιτών και κατευθύνει ιδεολογικά μια μεγάλη μάζα ανθρώπων που δεν έχουν που αλλού να πιστέψουν. Είναι προφανές ότι εκείνο που χρειάζεται να δούμε να γίνεται, είναι η επαναφορά της αριστεράς με όρους σημερινούς και όχι ψυχροπολεμικούς. Τα προβλήματα που συσσωρεύει ο νέο-φιλελεύθερος καπιταλισμός είναι πολλά και απειλούν πια την ειρήνη, την ευημερία και την υγεία του πλανήτη. Μια νέα στρατηγική συμμαχία μεταξύ των τριών αντιπολιτευτικών κομμάτων που πρεσβεύουν την αριστερά είναι όσο ποτέ άλλοτε αναγκαία. Οι οποιεσδήποτε μεταρρυθμίσεις που απαιτεί μια τέτοια δράση θα έχουν περισσότερο όφελος απ’ ότι κόστος μακροχρόνια. Η καθεστωτική και γραφειοκρατική αντίληψη της διοίκησης πρέπει να είναι η πρώτη που θα αλλάξει. Καρέκλες και κομματικά (και όχι κοινωνικά)κεκτημένα πρέπει να αποτελέσουν παρελθόν και αυτό ισχύει για όλα τα κόμματα που μοιράζονται σαν κομητείες το κράτος. Πολλά μπορεί κανείς να πει επί αυτού. Το σημαντικό όμως είναι να μπουν κοινωνικοί στόχοι. Υπάρχει κάποιο δείγμα προς αυτή την κατεύθυνση αυτή την στιγμή? Μόνο ένα πολύ μικρό και αυτό αφορά την συνεργασία ΠΑΣΟΚ-ΣΥΝ. Θα βγει κάτι θετικό από αυτή την πιθανή συνεργασία; Κάτι που δε θα αναλώνεται στην εκπλήρωση του στόχου εξουσία αλλά του στόχου κοινωνικό συμφέρον; Πολύ αβέβαιο αν λάβουμε υπόψη μας τις παθογένειες του πολιτικού συστήματος.

Τέλος, πέρα από τις πολιτικές στρατηγικές των υπαρχόντων κομμάτων, δεν αποκλείεται να ξεπηδήσει κάτι νέο με αφορμή αυτή την εξέγερση. Ένας νέος κοινωνικός χώρος που εξελικτικά να διεκδικεί με αξιώσεις πολιτική φωνή. Σε αυτό συμφωνώ με τον Πρωθυπουργό «Τίποτα δεν μπορεί να προεξοφλείται από κανέναν». Ίδωμεν.

Η γοητεία της Ιστορίας

2008-12-17T10:07:00.002-08:00

Την τελευταία εβδομάδα λοιπόν ξεκουνήθηκα, ξύπνησα, κοίταξα γύρω μου, σκέφτηκα το παρελθόν μου, τα λάθη, τους κύκλους, το περιβάλλον μου, θετικό και αρνητικό, ξαναζώ ρε.

Τι απο όλα αυτά κάνει η κυβέρνηση και οι διορισμένοι υπάλληλοί της? Τίποτα, μόνο τα ανάποδα, αργοπεθαίνουν...Και εμείς που ονειρευόμαστε δεν μπορούμε να αναλάβουμε εξουσία και μας λένε άτολμους, ουτοπιστές, απολίτικους, παράνομους κ.οκ. Θα χάσουν όμως γιατί δεν καταλαβαίνουν ότι η ιστορία δεν τους κλείνει το μάτι πια. Την πίστεψαν οι μαλάκες, τους είπε αυτή ότι πάει τελείωσε και θα κάνει άκρη για να κάνουν ότι αυτοί θέλουν. Αλλά τώρα ξαφνικά θύμωσε, βγήκε στους δρόμους και τα έσπασε, έστειλε τους αγγελιοφόρους της και έκαναν πορείες, καταλήψεις, απεργίες.

Και αναρωτιούνται οι καημένοι, μα γιατί μας εκδικείται έτσι η ιστορία. Τι λέω, μακάρι να το αναρωτιούνταν αυτό, τότε θα σκέφτονταν λίγο και θα αφουγκράζονταν την αλλαγή που έρχεται. Γι αυτούς όμως η αλλαγή είναι ανάθεμα, δεν τη θέλουν γιατί χάνουν τα κεκτημένα τους, αυτά που τα τελευταία 10 χρόνια κυρίως τους άφησε η ιστορία να αποκτήσουν. Επειδή η τύπισσα αυτή που 'όλοι την γουστάρουν και την κοιτάζουν έβαλε τα ακριβά της χρυσαφικά, τα ψηλά της τακούνια και τις απλησίαστες μάρκες της, όλοι οι μαλάκες ψάρωσαν, καύλωσαν και έτρεξαν να την εντυπωσιάσουν με ΧΡΗΜΑ ΧΡΗΜΑ ΧΡΗΜΑ. Ε, μα τόσο πολύ χρήμα, το σιχάθηκε κι αυτή και είπε να κατεβάσει από τα σεντούκια της καμιά πιστωτική κρίση. Συμμορφώθηκε κι αυτή, πέταξε από πάνω της την προσποιητή πρόκληση, έβαλε στρωτό παπούτσι αθλητικό, κασκόλ πολύχρωμο και πήρε ρόπαλο στα χέρια.

Οι μαλάκες όμως δεν το καταλαβαίνουν ακόμα, συνεχίζουν να της λένε , άντε γδύσου, κουνήσου, άνοιξε τα πόδια σου να μας δώσεις χρήμα. Αυτή όμως δεν τους θέλει πια. Τόσοι πολλοί, τόσα πολλά κοκόρια, αμερικάνικα, γιαπωνέζικα, ευρωπαϊκά, νοτιοκορεάτικα, αναπτυσσόμενα, ανερχόμενα. Όπου λαλούν πολλά κοκόρια είπε κι αυτή...

Commentary on December 2008

2008-12-15T06:19:00.012-08:00

Το παρακάτω κείμενο γράφτηκε σαν μια προσπάθεια να εξηγήσω περιεκτικά σε φίλους απο το εξωτερικό τι συμβαίνει στη χώρα αυτές τις μέρες. Βγήκε σύντομο και περιεκτικό και το δημοσιεύω.

Dear all,

As you may have heard there is an explosion of student and union protests throughout last week here in Greece. The reason that caused this massive wave of demonstrations is the murder of a 15 year old boy by a police officer on Saturday night, December 6. The murder took place in Exarcheia, a part of the city centre that is famous for the anarchist and radical spirit that carries within it through the last decades. It is difficult for someone who does not have an understanding of the past to understand why this murder caused this massive and largely violent wave of demonstrations. I will try to make this connection so that facts become clearer to all of you.

Greece’s democracy institutionally came back in 1974 after the fall of the US sponsored Papadopoulos’ junta. Both socially and politically, democracy found a ground of development especially during the 1981-89 Papandreou socialist government. This period constituted a late Keynesianism experiment in a deeply anachronistic and conservative economy, where capitalism continued to have the characteristics more of a monopoly rather than of a free market model. The state became the carrier of the late social and cultural transformation of the country (for example urbanization), while the private sector was highly protected by the state.

The 90s brought the Maastricht Treaty from abroad along with a perpetuation of public nepotism of politicians, top juries, high officers, the Church, Media and numerous others private persons in the internal sphere. The first development presses public economics to the state of frugality. The second one gives market-state relations a highly obscure attribute. The mix of these two developments led to the fragmentation of social justice (high inequalities between rich and poor, Greeks and foreigners, old and new generation), which replaced the old and tired political battle between left and right.

However, media, controlled by strong private concerns keep on filtering these new social confrontations through the old channels of public understanding. This led the social and economic problems to acquire a monolithic approach, which demand to have either the PASOK (the centre-left wing Party)or the New Democracy (the centre-right wing Party) approval. These two parties that traditionally gather at least 80% of the votes, have largely lost their ideological differences. By putting all their strength in trying to perpetuate the old schema of political discourse, Media completely alienated politics from its mission to serve people and replaced it by the management of politicians’ public relations.

Real problems like unemployment, immigration, public debt, economic crisis, pollution, insurance system deficit, education and health services degradation have seen little if any effective confrontation. Instead, we keep on seeing and listening about public scandals that the government cannot come over, as if the problem was the duration of this government and not the fact that nobody has been punished for their illegal transactions. This government of New Democracy is stuffed to the head with scandals. Only in the last year we count: 1) the “missing” of public bonds that belonged to public insurance funds and travelled all around the world to get to some unknown pockets 2)the Zahopoulos case, where the Secretary General of the Ministry of Culture, who got in trouble with sex scandals and obscure exchanges with private concerns, ended up in free-falling from the 5th floor ineffectively, 3)3 ministers were found to have their bank accounts full of unretracable money, along with illegal ownership of public land and 4) the obscure land exchanges between The Greek Church and the State, that found the state holdings worsen up to millions of Euros. All of these along with short-term and cynical manipulation of the issues of the privatization of public enterprises, the devastated new tax law while the economy faces crises, the rise of the public debt, the free-falling of competitiveness of the economy and the scarcity of job opportunities for graduates.

The bullets that the police guard fired towards the boy were not the first to be fired in recent police records. Tenths of cases of killings, beatings and torture by police happened in the past but few found an objective court decision. In the last year we had cases that met an extented media coverage (a Cypriot student bitten by secret policemen while watched by their superior and two immigrants forced to hit each other in front of a camera) but ended up in no punishment. 23 years ago a similar case of a murder of a 15 year old boy (again) by a police officer ended up to the officer’s release due to actual (but not permanent) psychological reasons. Rumors has it that the ballistic research on the bullet that hit Alexis’ Grigoropoulos heart shows that the bullet has traces on it that leave someone to assume that it was not directed to Alexis. Such development would escalate public rage and it is said that the government is afraid of new waves of anarchist destruction. The results, however, are not out yet.

What is important to be understood is that here in Greece there is a highly educated new generation that faces barriers everywhere, especially when we talk about short job opportunities (another field of political nepotism, even when it comes to the private sector). Besides, there is a massive wave of immigration from Asian and Balkan countries that is mostly unregistered (about 1 million unregistered in a country of 11 million…), let alone the issue of the restriction of political and social rights. And last but not least, you have these 15 year old boys and girls with the mobiles at hand that desperately need to find a social meaning in their life, apart from the one that consumer society gives them. These are the protesters of the present and the future, young, poor and alienated that fill the streets of every little town of the country. Amazing, isn’t it?

As for the destructions, they are mostly directed to banks. Only in Athens, there have been hit more than 200 outlets. In Patras, where I live, there are much fewer but still, rage’s signs are apparent. Shops and public buildings and cars and bikes have been hit too, but there is still a doubt as for who are the real ones that wear “kukules” and make all this mess. Are they extremists from Exarcheia, far-right wing fanatics who act for the interests of the secret police and the secret services, football hooligans that take advantage of the situation, schooligans that want to take revenge for their coetaneous Alexis, radical student movements that keep a distant relation with the new left party (that gathers around 10% of the votes according to the polls), second generation immigrants who discovered an inclination in looting, or all these together?

The answer of course is philological. What has to be kept in mind is that apart from the analysis, there is a sentiment coming out of this rebellion. Mostly rage that needs to find hope. Let’s hope that the connection will be virtuous and not be filled with hatred.

p.s. The court decision regarding the cypriot student case is out in the 16th of December and it poses relatively light penalties. If you consider that the penalties are redeemable at only 5 euros per day, then it is ridiculous to talk about punishment. These people in a short period of time will be back at their duties.

Πως η τηλεόραση χειραγωγεί την κοινή γνώμη και την οδηγεί στην απαξίωση της πολιτικής σκέψης.

2008-12-13T13:18:00.003-08:00

Για την περίπτωση του Μενέζες, του βραζιλιάνου που ξάπλωσε η βρετανική αστυνομία τον Ιούλιο του 2005 όταν το Λονδίνο σπαραζόταν από βομβιστικές επιθέσεις, θα μπορούσε να πει κάποιος σκεπτικιστής ότι μέσα στην αναμπουμπούλα ο τρόμος παρέσυρε και τους ένστολους. Αυτοί, μάλιστα, με την επιπρόσθετη ψευδαίσθηση προσφοράς στην ασφάλεια του τόπου τους, αυτονομιμοποιούνται στο να πυροβολούν υπόπτους (κατ'αυτούς). Μα είναι αυτό επιχείρημα?

Κι όμως, η εκλογίκευση της βίας και της "ανάγκης" αντιμετώπισής της φέρνει στο προσκήνιο τέτοια ορθολογιστικά τερατουργήματα. Τα τηλεοπτικά ΜΜΕ στο σύνολο τους δημιουργούν ακριβώς αυτή την ψυχολογική ανάγκη στον απαθή τηλεθεατή. Είναι δυνατόν να σε κάνουν να αναρωτηθείς αν ο Αλέξης έπρεπε να ήταν στο σπίτι του εκείνη την ώρα και αφού δεν ήταν τότε πήγαινε γυρεύοντας.

Το πράγμα πάει ως εξής: οι ανίδεοι γρήγορα θα το χάψουν και θα αποτυπωθεί στο μυαλό τους αυτό το ¨επιχείρημα. Οι πιο κριτικοί δε θα το χάψουν αλλά η εξουσία δια της τηλεόρασης έχει αυτή τη δύναμη, να σου επαναλαμβάνει το ψέμα ώστε να μην σου αφήνει χώρο στο μυαλό για να σκεφτείς τον δρόμο της αλήθειας. Και εσένα τον σκεπτόμενο άνθρωπο με τις ευαισθησίες και την αγωνία του αύριο σε ΜΠΕΡΔΕΥΕΙ. Αυτός είναι και ο σκοπός της πληροφόρησης από την πλειοψηφία των τηλεοπτικών εκπομπών.

Η εξουσία αυτή δεν είναι συνειδητή και ο δημοσιογράφος σαν ακούσιος πράκτορας ερήμην του εκτελεί το σχέδιο αποχαύνωσης των συνειδήσεων. Οι τηλεθεατές ασυνείδητα κι αυτοί χάφτουν ότι τους πλασάρεται. Και αυτό είναι κυρίως εκείνο που γυαλίζει από ψευτιά και μάλιστα δεν υποκρίνεται για να την κρύψει. Στο σημείο αυτό έχεις αρχίσει να υπνωτίζεσαι. Είναι τότε που τα όρια μεταξύ πραγματικού και ονειρικού συσκοτίζονται, ακριβώς όπως συμβαίνει με τον φυσικό ύπνο. Αναρωτηθείτε τότε, ποιος σας νανούρισε ποτέ με αλήθειες?

«Μα τι κάνετε, ξυπνήστε αμέσως και απαντήστε επιτέλους στην ερώτηση, υποστηρίζετε την εξέγερση? Πείτε ναι, πείτε το ντε... α, δε το λέτε, είστε κότες αλλά δεν πειράζει γιατί κι εμείς αυτό θέλουμε από εσάς, να καθίσετε στα αβγά σας και να μη μας βάζετε σε μπελάδες (οργάνωση σκευωριών, προβοκάτσιας, παγίδες επικοινωνιακές κ.α.) που έχουν και κόστος σε χρόνο και χρήμα. Απαντάτε όχι γιατί ξέρετε ότι είστε χαμένοι από χέρι.»

Κάτι παιδιά όμως με μάτια λέιζερ και μαλλιά τυρκουάζ δεν παίζουν το παιχνίδι τους, δε βγαίνουν σε κανάλια, δε δίνουν συνεντεύξεις, δεν εξηγούν τις αιτίες των πράξεών τους όπως κάνουν αυτοί οι μεγαλομέτοχοι της προφορικής πληροφόρησης περιστοιχισμένοι από τους σημειολογικούς συμβουλάτορές τους, δλδ τους δικηγοράδες τους. Κάποιος φωνάζει για αδυναμία άρθρωσης πολιτικού λόγου και αντιπαράθεσης και συνεπώς περιθωριοποίηση. Εδώ γελάμε, η απαξία της πολιτικής μόνο στους αντιεξουσιαστές δεν οφείλεται. Αντίθετα, είναι οι εξουσιαστές των ΜΜΕ και της πολιτικής συναλλαγής που την καλλιεργούν τόσα χρόνια τώρα.

Δείτε κι αυτό http://politis-gr.blogspot.com/2008/08/cnn.html

FUCKED UP CHEMISTRY OF COMMON LIFE

2008-12-11T16:37:00.004-08:00

ΜΑΚΑΡΙ ΝΑ ΣΥΝΕΧΙΣΤΟΥΝ ΟΙ ΠΟΡΕΙΕΣ ΣΤΟ ΚΕΝΤΡΟ ΤΗΣ ΠΑΤΡΑΣ. ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ ΟΙ ΔΡΟΜΟΙ ΑΝΟΙΞΑΝ ΚΑΙ ΕΛΕΥΘΕΡΩΘΗΚΑΜΕ ΑΠΟ ΤΟ ΚΥΚΛΟΦΟΡΙΑΚΟ ΚΟΜΦΟΥΖΙΟ. ΣΤΗΣ ΑΘΗΝΑΣ ΤΟ ΚΕΝΤΡΟ ΔΕΝ ΠΕΡΠΑΤΩ ΠΙΑ ΓΙΑΤΙ...ΗΘΕΛΑ ΟΜΩΣ ΝΑ ΒΡΙΣΚΟΜΑΙ ΕΚΕΙ ΓΙΑ ΛΙΓΟ ΤΗ ΔΕΥΤΕΡΑ ΤΟ ΒΡΑΔΥ. ΝΑ ΠΕΡΠΑΤΗΣΩ ΑΜΕΡΙΜΝΟΣ ΣΤΗ ΜΕΣΗ ΤΟΥ ΔΡΟΜΟΥ ΜΕ ΜΙΑ ΜΠΟΥΚΑΛΑ ΝΕΡΟ ΣΤΟ ΧΕΡΙ ΚΑΙ ΕΝΑ ΜΑΝΤΗΛΙ. ΘΑ ΞΕΦΕΥΓΑ ΕΥΚΟΛΑ ΑΠΟ ΤΑ ΜΑΤ ΜΙΑΣ ΚΑΙ ΘΑ ΗΜΟΥΝ ΨΥΧΡΑΙΜΟΣ ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ. ΚΑΙ ΘΑ ΕΒΛΕΠΑ ΤΙΣ ΦΛΟΓΕΣ ΣΤΙΣ ΤΡΑΠΕΖΕΣ, ΟΛΕΣ ΤΙΣ ΤΡΑΠΕΖΕΣ. ΕΤΣΙ ΓΙΑ ΛΙΓΟ, ΟΣΟ ΔΙΑΡΚΕΙ ΜΙΑ ΒΟΛΤΑ ΣΤΟ ΚΕΝΤΡΟ, ΗΘΕΛΑ ΝΑ ΟΣΜΙΣΤΩ ΤΟΝ ΜΕΤΑΜΟΝΤΕΡΝΙΣΜΟ ΣΕ ΑΡΩΜΑ ΦΩΤΙΑΣ ΤΟ ΦΛΕΓΟΜΕΝΟ ΔΕΝΤΡΟ ΚΑΙ ΝΑ ΔΩ ΤΗΝ ΠΙΟ ΓΡΗΓΟΡΗ ΑΠΟΚΤΗΣΗ ΧΡΥΣΑΦΙΚΩΝ ΣΤΗΝ ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΗΣ ΣΤΑΔΙΟΥ. Ο ΧΡΟΝΟΣ ΔΕΝ ΤΡΕΧΕΙ, ΤΟ ΡΟΛΟΙ ΤΗΣ ΠΡΟΟΔΟΥ ΣΤΑΜΑΤΑ ΚΑΙ ΑΝΑΠΝΕΩ ΤΟΣΟ ΕΛΕΥΘΕΡΑ. ΔΑΚΡΥΣΑ ΛΙΓΟ ΑΠΟ ΣΤΙΓΜΙΑΙΟ ΦΟΒΟ , ΑΠΟ ΑΝΑΜΝΗΣΗ ΘΡΥΜΜΑΤΙΣΜΈΝΩΝ ΕΝΟΧΩΝ, ΙΣΩΣ ΚΑΙ ΑΠΟ ΔΑΚΡΥΓΟΝΟ. ΤΡΕΧΩ ΝΑ ΠΑΩ ΚΟΝΤΑ ΣΤΟ ΙΕΡΟ ΦΩΣ ΤΟΥ ΣΚΟΥΠΙΔΟΤΕΝΕΚΕ ΟΠΟΥ ΣΑ ΣΑΜΑΝΟΣ ΘΑ ΖΩΓΡΑΦΙΣΩ ΚΑΛΑ ΣΤΗΝ ΨΥΧΗ ΜΟΥ ΜΕ ΤΑ ΣΚΟΥΡΑ ΧΡΩΜΑΤΑ ΤΗΣ ΝΥΧΤΑΣ ΤΟ ΣΟΥΛΟΥΠΙ ΤΟΥ ΕΞΕΓΕΡΜΕΝΟΥ. ΤΗΝ ΑΥΡΑ ΤΟΥ, ΜΙΑ ΠΥΡΙΝΗ ΣΚΙΑ ΠΟΥ ΤΟΝ ΤΥΛΙΓΕΙ ΚΑΙ ΤΟΝ ΑΣΠΡΟ ΙΔΡΩΤΑ ΠΟΥ ΤΟΝ ΤΥΛΙΓΕΙ. ΑΠΟ ΤΙ ΠΟΙΟΣ ΞΕΡΕΙ..ΑΠΟ ΦΟΒΟ ΙΣΩΣ. ΣΤΕΚΟΜΑΙ ΟΜΩΣ ΣΤΗΝ ΣΚΙΑ, ΕΝΕΡΓΗΤΙΚΗ, ΖΩΗΡΗ ΜΑ ΚΑΙ ΕΞΑΦΑΝΙΖΟΜΕΝΗ ΚΑΘΕ ΦΟΡΑ ΠΟΥ Η ΟΠΙΣΘΟΧΩΡΗΣΗ ΤΟ ΑΠΑΙΤΕΙ. ΤΟ ΜΠΟΥΛΟΥΚΙ, Η ΜΑΖΑ, ΟΣΟ ΠΙΟ ΠΟΛΛΕΣ ΤΡΑΠΕΖΕΣ ΠΑΙΔΙΑ..ΝΥΧΤΑ ΑΠΟΚΑΛΥΨΗΣ ΓΙΑ ΜΕΝΑ, ΓΙΑ ΤΑ ΜΑΤ ΤΙΠΟΤΑ, ΤΟ ΑΠΟΛΥΤΟ ΤΙΠΟΤΑ. ΤΟ ΜΗΔΕΝ ΥΠΗΡΧΕ ΑΠΟ ΚΑΙΡΟ ΚΑΙ ΕΙΝΑΙ ΤΑ ΜΑΤ. ΤΑ ΣΠΑΣΜΕΝΑ ΤΖΑΜΙΑ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΕΡΓΟΝ, ΣΑΝ ΤΑ ΣΧΙΣΜΕΝΑ ΤΖΙΝ. ΤΟ ΑΠΟΡΘΗΤΟ ΤΗΣ ΒΙΤΡΙΝΑΣ ΣΠΑΕΙ ΚΑΙ ΟΙ ΑΠΟΛΑΒΕΣ ΠΑΝΕ ΣΤΟΥΣ ΤΥΧΕΡΟΥΣ ΠΟΥ ΓΥΑΛΙΖΟΥΝ ΑΠΟ BRONXIΑΝΗ ΟΜΟΡΦΙΑ ΝΕΑΡΟΥ ΝΕΓΡΟΥ ΛΕΧΡΙΤΗ. ΑΣ ΕΙΝΑΙ..ΜΑ ΞΑΦΝΙΚΑ Η ΣΥΝΕΙΔΗΣΗ ΜΟΥ ΜΠΑΙΝΕΙ ΣΤΟΝ ΧΡΟΝΙΚΟ ΟΡΙΖΟΝΤΑ ΓΙΑ ΣΤΙΓΜΕΣ ΚΑΙ ΥΠΑΓΟΡΕΥΕΙ ΤΙΣ ΣΚΕΨΕΙΣ: ΜΑ ΠΟΙΟΙ ΕΙΝΑΙ ΟΙ ΒΑΝΔΑΛΟΙ ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ, ΕΙΝΑΙ ΦΟΙΤΗΤΕΣ, ΧΟΥΛΙΓΚΑΝΓΚΣ ΤΩΝ ΓΗΠΕΔΩΝ Η ΑΛΛΟΔΑΠΟΙ? ΜΑ ΓΙΑΤΙ ΚΑΤΑΣΤΡΕΦΟΥΝ ΜΕ ΤΟΣΗ ΜΑΝΙΑ ΙΔΙΩΤΙΚΕΣ ΠΕΡΙΟΥΣΙΕΣ? ΜΑ ΤΙ ΚΑΝΕΙ Η ΑΣΤΥΝΟΜΙΑ? ΚΑΙ ΠΑΝΙΚΟΣ ΜΕ ΠΙΑΝΕΙ ΣΤΙΣ ΣΚΕΨΕΙΣ ΑΥΤΕΣ. ΑΡΧΙΖΩ ΝΑ ΤΡΕΧΩ ΠΡΟΣ ΤΗΝ ΕΞΟΔΟ ΤΟΥ ΕΡΓΑΣΤΗΡΙΟΥ ΜΑ ΛΙΓΟ ΠΡΙΝ ΑΝΟΙΞΩ ΤΗΝ ΠΟΡΤΑ ΤΗΣ ΕΞΟΔΟΥ ΚΟΙΤΑΩ ΠΙΣΩ ΚΑΙ ΕΝΑ ΑΜΥΔΡΟ ΧΑΜΟΓΕΛΟ ΔΙΑΓΡΑΦΕΤΑΙ ΣΤΟ ΣΤΟΜΑ. ΚΟΒΩ ΤΟ ΒΗΜΑ ΜΟΥ, ΧΑΛΑΡΩΝΩ ΤΗ ΜΑΤΙΑ ΜΟΥ ΚΑΙ ΨΙΘΥΡΙΖΩ "ΑΝΤΙΟ ΑΘΗΝΑ ΜΟΥ, ΑΝΤΙΟ ΑΛΕΞΗ".

We are back!

2008-11-30T12:30:00.008-08:00

Dear all,

Vasilis & Amalia are back to keep you company every Friday evening at 6 to 8 on Mythos Fm 90.6 (eastern Mediterranean timezone). For those who use the internet check at http://www.mythosfm.gr/. Just remember to click on the moving indicators at the top of the page . Hope to hear from you all and of course ENJOY ROCK MUSIC!

Μικρό μάθημα ιστορίας των συναισθημάτων

2008-11-26T08:06:00.012-08:00

Συναινείς στο ψέμα. Φιλί σταυρωτό στην βιασύνη. Θες να μεταδώσεις την αγωνία σου μην πέσεις... αλλά ο βιαστικός δεν βλέπει, κοιτάζει μόνο και αν. Ίσως είναι και κείνος θλιμμένος και κοιτάζει μέσα του και να μην μπορεί να δει καθαρά. Πως να δει έξω του μετά.

Όλοι ονειρευτήκαμε κάποτε οτι η ζωή μας θα ήταν διαφορετική αν δεν συναινούσαμε. Ξεχνάμε το όνειρο να πετάμε πάνω απο το έδαφος. Δε βαριέσαι, η μαγεία έχει πεθάνει αιώνες τώρα. Απο τότε που μας προέκυψε η επιστήμη, είναι απίθανο να πετάς πάνω απο το έδαφος. Οι αγνωστικιστές μας μπέρδεψαν, είπαν, "μπορείς να είσαι σίγουρος οτι όπου πατάς θα έρχεσαι σε επαφή με το έδαφος αλλά ταυτόχρονα μην είσαι και σίγουρος οτι δε θα υπάρξει κάποια φορά που ο Θεός μετά απο τόσες επαναλήψεις δε θα βαρεθεί."

Και εγένετο έρευνα. Την επόμενη μέρα χάθηκε η φαντασία, θυγατέρα του χρόνου και της γονιμότητας. Έπειτα προέκυψε η γνώση, κομμένη και ραμμένη στα μέτρα του νέου ανθρώπου, του λογικού. Γνώση καθάρια. Την επόμενη ο κόσμος κωδικοποιήθηκε και γεννήθηκε η φρίκη, κόρη της μελαγχολίας και της προόδου. Μετά αμφισβήτησαν τη γνώση και είπαν ότι πάσχει από λάθος κωδικοποίηση, και τότε η κοινωνία μετασχηματίστηκε και ξέσπασε οργή μαζική μετά και από την σφυροδρέπανη διαταγή της Θεάς Δίκης. Πρόσφατα, παραδέχτηκαν ότι οι ιδεολογίες πεθάνανε και η γνώση όπως και η αμφισβήτησή της είναι σχετική. Μετά από κείνη τη μέρα ξέβρασε ο τόπος βαρεμάρα, το μαύρο πρόβατο της οικογένειας των συναισθημάτων της καλλιτεχνίας.

Και επειδή ο χρόνος τρέχει ταχύτατα, τώρα μας λένε ότι περνάμε κρίση και εμείς οι βαριεστημένοι πρέπει να βιαστούμε για να ξεφύγουμε τόσο όσο παίρνει τις ξεχασμένες υποτιμημένες μετοχές να ξαναβρούν την αξία τους. Εκεί έρχεται το γέλιο σαν απόγονος του ψεύδους και της συγχώρεσης για να μας φέρει στα ίσα μας. Ζήτω το γέλιο!

Τι είδους πρόοδο θέλουμε για τα παιδιά μας; (χαχαχχα)

2008-11-22T04:55:00.005-08:00

Κάποτε, η έξοδος από την παλιά κοινωνία, την αγροτική, την συντηρητική, την πατριαρχική, συνδυάστηκε με την αύξηση των ταχυτήτων. Ο Λεβιάθαν της προόδου. Σήμερα, αναζητούμε όλο και περισσότερο την έξοδο από την κοινωνία της προόδου, τη νέα κοινωνία του άγχους και της αβεβαιότητας, του τρεξίματος ή/και της υποαπασχόλησης, του βιρτουαλισμού και της ψευδαίσθησης της τελειότητας.

Θέλουμε δηλαδή να σταματήσουμε το ρολόι του εσωτερικού επιταχυντή, αυτού του ολοκληρωμένου συστήματος προγραμματισμού και ελέγχου της σκέψης και δράσης μας. Integrated circuses γινήκαμε. Αυτές είναι οι μέρες της μικροηλεκτρονικής και της πληροφοριακής επανάστασης. Οι πληροφορίες που δέχεται ένα σύστημα ολοκληρωμένο επιδρούν στην μετέπειτα συμπεριφορά του. Θα μπορούσε με κατάλληλες εγκαταστάσεις εντός του ανθρώπινου σώματος να δημιουργήσουμε έναν ηλεκτρονικό αισθητήρα δέκτη κωδικοποιημένων πληροφοριών ώστε να επιτυγχάνουμε το εκάστοτε επιθυμητό αποτέλεσμα στις διαθέσεις μας. Ο Θεός δεν πέθανε αλλά ο Θεός είναι η τεχνολογία. Μα ο σατανάς είναι αόρατος και δεν κωδικοποιείται εύκολα η ψευδαισθησιακή φοβική σύστασή του. Ναι, φταίει η χρήση της τεχνολογίας, όπως φταίει για την κρίση το είδος καπιταλισμού που έχουμε τώρα.

Όλο το ανθρώπινο είδος είναι έτοιμο να τραβήξει μπροστά με τον ένα ή τον άλλον τρόπο. Ωχ, μυρίζομαι μπαρούτι..από μακριά ακόμα ευτυχώς, ας είναι καλά οι σύμμαχοι. Είμαστε έτοιμοι να πάμε μπροστά λοιπόν. Εγώ που νοσταλγώ τα διηγήματα του Τσέχωφ και τις ανθρωπογραφίες του Καζαντζάκη ή την θρησκευτικότητα του Ντοστό και κλείνω τα μάτια μου στην καταραμένη έλξη που νιώθω για τα άσπρα κοράκια του Ντέιβιντ Χιούμ…εεεε, συγγνώμη του Ανδρουλάκη εννοούσα, κάποιο πρόβλημα θα έχω.

Πραγματικά δεν υπάρχει ασυμβατότητα μεταξύ των δύο καταστάσεων. Πρόκειται για μια ψυχολογική ασυμβατότητα περισσότερο που όμως έχει αυτό το περιεχόμενο: από τη μια το κυνήγι της ψευδαίσθησης της ανακάλυψης ενός φουτουριστικού κόσμου, όχι τόσο μακριά από το παρόν. Ένα γοητευτικό, αβέβαιο αλλά και μαζικά επιβεβλημένο κυνήγι από τα ΜΜΕ του πλανήτη. Και από την άλλη η συναισθηματική ανάγκη για την επαφή με το παρελθόν, τις ρίζες, την αίσθηση της συνέχειας και όχι σε σύγχρονο τεχνολογικό φορμάτ αλλά στην ανέγγιχτη φυσική της μορφή.

«Ίσως να έρθουν άλλα παιδιά με μάτια λέιζερ και μαλλιά τυρκουάζ και θα κάνουνε σαμποτάζ»έλεγε το τραγούδι της Λένας πριν περίπου 30 χρόνια. Και πράγματι ήρθαν, ήταν οι ravers αλλά η ταχύτητα με την οποία χαπιάστηκαν τους εξαφάνισε κι αυτούς. Οι νέοι που θα έρθουν θα έχουν άλλα ήθη και διαφορετική ανοχή και αντοχή στην ταχύτητα που έχει η δικιά μου γενιά. Είμαστε παιδιά και θύματα της εποχής μας. Αυτή την εποχή όμως θα τη ζήσουμε όσο πιο γεμάτα μπορούμε, την ψευδαίσθηση και την απογοήτευση που προσφέρει μαζί με μια νέα συνειδητότητα για το παρελθόν και το μέλλον. Ένας φιλόλογος θα έλεγε «προς αναζήτηση ηθικών προτύπων». Η ένας μαθηματικός «βάζοντας ξανά το χαός σε τάξη και σειρά». Η πάλι ένας οικονομολόγος «συμφιλιώνοντας την ανάπτυξη με την δικαιοσύνη». Χα, ευτυχώς, τίποτα δεν έχει αλλάξει τελικά.

Ξύπνημα (ξανά)

2008-11-02T10:02:00.008-08:00

Είναι εκείνο το πρωί στην πρωτεύουσα, στο ισόγειο σπιτάκι όπου το ξύπνημα έρχεται με ένα τόσο καθαρό μυαλό όσο και ζαλισμένο κεφάλι απο τις χθεσινές κρεπάλες. Καλύτερα ίσως να είναι κανείς συγγραφέας επί κομμουνιστικού καθεστώτος παρά επί καπιταλιστικού. Εντυπωσιακό να φαντάζεσαι τι έχουν στη ψυχή και στο μυαλό τους οι άνθρωποι του πλουραλισμού της μετα-ώριμης και γερασμένης -αν ποτέ γίνεται αυτό- καπιταλιστικής κοινωνίας. Έχουν το ποδόσφαιρο και τον γκολτζή της εβδομάδας, το πιο καλό καινούριο ringtone, τη νέα τηλεόραση υγρών κρυστάλλων 40 και ιντσών, το νέο υποσχόμενο εναλλακτικό δισκάκι απο την Άπω Αμερική (στο διαδίκτυο βέβαια). Και χίλια δυό άλλα πράγματα,τόσο αποκομμένα το ένα απο το άλλο, τόσο διασκορπισμένα όπου θα έλεγες αν ζούσες ή ποτέ φοβήθηκες οτι θα ζούσες σε έναν κοινωνικό φασισμό, μονοδιάστατο και επιβεβλημένο, θα έλεγες οτι αυτά συμβολίζουν την δραστηριοποίηση και απελευθέρωση του ατόμου.
Το άτομο με μια κουβέντα κάνει ότι θέλει. Ζήτω ο πλουραλισμός στην κατανάλωση. Ζήτω η άγνοια για την παραγωγή και τους συντελεστές της, ζήτω ο εαυτός μου και η ελευθερία μου. Είμαι εγώ και είμαι ελεύθερος απο τους άλλους. Είμαι μόνος και πασχίζω να βρω επαφή. Είμαι κι εγώ ένας συντελεστής χρήσιμος για την κατανάλωση του πλουραλισμού και υποτιμημένος για την παραγωγή του. Θεωρητική προκατάληψη είμαι, είμαι ότι είναι οι σκέψεις μου. Και οι σκέψεις υποκινούνται απο το σύστημα και την αντισυστημικότητα. Πόσο έχεις ανάγκη το ένα όταν το άλλο κατέχει το μυαλό σου...χμ, υπερβολή ίσως. Διανοητικός αυνανισμός ύστερης αστικής συνείδησης, ύστερης με την έννοια της κατάπτωσής της απο την υποσχόμενη μεσαία τάξη στην υποτιμημένη part time απασχόληση. Αυνανισμός λόγω πλήστου ελεύθερου χρόνου. Ζήτω η ελευθερία!

Part 2
Πέρα απο την επίδειξη, η μαρξιστική θεωρία δεν έχει άδικο και για την ακρίβεια βρίσκει τον στόχο της όταν κριτικάρει τον σχηματισμό του κεφαλαίου ως μή ξεχωριστό παραγωγικό συντελεστή, αλλά παραγόμενο απο την εργασία. Αυτό συντελείται σήμερα σε ένα νέο εξελιγμένο οικονομικό σκηνικό όπου οι φορντικές οικονομίες κλίμακας που απαιτούσαν μια μεγάλη μάζα εργαζομένων, τόσο για την παραγωγή των καταναλωτικών όσο και των κεφαλαιουχικών αγαθών, δίνουν τη θέση τους στην δικτυωμένη τεχνολογική οικονομία η οποία με τη σειρά της είναι έντασης τεχνολογικού και όχι εργασιακού κεφαλαίου. Ποιο είναι το ζήτημα λοιπόν? Μα οτι το νέο κεφάλαιο, το τεχνολογικό δε πολυχρειάζεται την εργασία για την αναπαραγωγή του. Αρκούν οι εξειδικευμένοι διοικητικοί, επιχειρηματικοί και επιστημονικοί χειριστές του για να αυξήσουν την φθηνή προσφορά (τον πάγιο στόχο των κλασικών και νεοκλασικών οικονομολόγων) προιόντων και υπηρεσιών. Και εκεί δημιουργείται ο καταναλωτικός πλουραλισμός ο οποίος όμως δε συνοδεύεται απο παραγωγική απασχόληση λόγω ακριβώς της υποτίμησης της εργασίας.
Το κεφάλαιο, οι πρώτες ύλες, τα μηχανήματα, δεν έχουν αυθύπαρκτη αξιακή οντότητα αλλά έχουν παραχθεί απο την εργασία κι αυτά. Όσο η παραγωγή τους γινόταν με τις γνωστές οικονομίες βιομηχανικής κλίμακας και η εργασία κατανεμόταν σε μεγάλες ποσότητες για την παραγωγή τους τόσο η πλήρης απασχόληση επιτυγχάνοταν (μέχρι τα 70ς κυρίως) και η κατανομή του εισοδήματος μεταξύ εργασίας και κεφαλαίου ήταν σχετικά ισορροπημένη (αυτό οδήγησε και στην πολιτική εξαργύρωση των κοινωνικών αγώνων της εργατικής τάξης με την άνοδο της σοσιαλδημοκρατίας στην Ευρώπη).
Τις τελευταίες δεκαετίες όμως έχουμε τη μερική υποκατάσταση της εργασίας απο την τεχνολογία. Αυτό θα μπορούσε να απαλλάξει την εργασία απο τον υπερβολικό φόρτο αλλά δεν το έκανε (προφανώς γιατί χρειάζεται και πολιτική παρέμβαση ενώ το πρόταγμα της εποχής είναι let the prices work). Επίσης, παλαιότερα το βιομηχανικό κεφάλαιο, στηριζόταν στο φορντικό σύστημα και σε παλαιότερες μηχανικές και ηλεκτρολογικές (και όχι σε ηλεκτρονικές και υπολογιστικές 'οπως γίνεται σήμερα) τεχνολογίες, και παραγόταν απο εξειδικευμένη μεν πολυάριθμη και καλοπληρωμένη δε εργασία (η οποία δημιούργησε τη χρυσή μεσαία τάξη του 20ου αιώνα). Σήμερα, οι νέες τεχνολογίες συγκεντρώνουν λίγους, ελάχιστους ειδικούς στο κέντρο της επιχείρησης και αφήνουν μια πλειάδα ειδικευμένων πτυχιούχων σε χαμηλά αμειβόμενη υπο-αποαπασχολησιμότητα (η κατάπτωση που αναφέρθηκε προηγουμένως). Γεννιέται έτσι μια ανισότητα εισοδημάτων πολύ εντονότερη απο την κλασική μεταξύ της κατεξοχήν αστικής τάξης και της εργατικής. Περισσότερο παρουσιάζεται ένα άνοιγμα στην ψαλίδα μεταξύ ανώτερης μεσαίας και κατώτερης μεσαίας τάξης. Η ανισότητα αυτή είναι εν δυναμει εκρηκτικός μηχανισμός για την ισορροπία του παγκόσμιου εισοδηματικού κυκλώματος.
Σα να ξέφυγα λιγάκι απο την μαρξιακή παραδοχή της μή αυτονομίας του κεφαλαίου και να υιοθέτησα την μεταμοντέρνα εκδοχή της απόδρασης του τεχνολογικού κεφαλαίου απο την ισορροπία που η κλασική θεωρία θέλει να μοιράζει μεταξύ του κεφαλαίου και της εργασίας. Θέμα προς νεα ανάρτηση όπως πολλά άλλα που αναφύονται όπως ο ρόλος της κατώτερης τάξης στο σχηματισμό της υπερσυσσώρευσης φθηνών προιόντων λόγω χαμηλών αμοιβών ή λόγω φθηνότερης τεχνολογίας, όλα σχετιζόμενα με το μέλλον της εργασίας, την οικονομία της και την κουλτούρα που φέρει στη νέα εποχή.

Ξύπνημα

2008-05-23T06:38:00.000-07:00

Ανηθικότητα, επιστημονοφανής ασυναρτησία, χαμένοι στην μετάφραση των πληροφοριών που εκπέμπει η νέα τάξη. Είναι φανερό οτι η τεχνολογία δεν αποτελεί λύση αλλά πρόβλημα. Μας αποσπά απο τους εαυτούς μας, οφείλουμε να δούμε, να παρατηρήσουμε, να κατανοήσουμε, να πονέσουμε, να αντιδράσουμε.
Κι ας μας πουν γραφικούς, καταθλιπτικούς, απαισιόδοξους και αυτά. Το φασιστικό δόγμα της εποχής μας λέει: "Να είσαστε χαρούμενοι (ακόμα και όταν σας διώχνουν απο τη δουλειά σας), να χαμογελάτε (όταν βλέπετε κάτι όμορφο σαν την Καλομοίρα στη Ευροβίζιον), να μην θλίβεστε γιατί δεν υπάρχει πια λόγος (είμαστε όλοι σωσμένοι απο το θεό της τεχνολογίας και υα ζήσουμε για πάντα στο facebook και τα blogs), προπάντων μην διαμαρτύρεστε γιατί είσαστε κι εσείς μέρος της ιστορικής διάπλασης της ύλης και του κόσμου (πως είναι δυνατόν να θέλετε να το αλλάξετε αυτό), μην σκύβετε το κεφάλι και φτιαχτείτε λίγο, τόσα ωραία φτηνά ρούχα κυκλοφορούν να αγοράσετε, μην είστε άσχημοι. Και προπάντων μην σας δούμε φρικιά έξω γιατί τα φρικιά πρέπει να τα κρατήσετε καλά φυλαγμένα μέσα σας και να τα κουβαλάτε μια ζωή, άσχημοι, δυστυχείς, καταθλιπτικοί.

SMASHING PUMPKINS - ZEITGEIST

2008-04-18T11:24:00.002-07:00

Το πνεύμα της εποχής προσπαθούν να εντοπίσουν και να μεταδώσουν οι Pumpkins στην μετά από 7 χρόνια επιστροφή τους. Το εξώφυλλο σε προδιαθέτει να αναγνωρίσεις μια περιρρέουσα αντιπολεμική, αντιαμερικανική , πιο πολιτικοποιημένη , τέλος πάντων, διάθεση στην οπτική του Billy Corgan, μετά από τόσα χρόνια εσώψυχης αναζήτησης. Το άγαλμα της ελευθερίας βυθίζεται σε μία θάλασσα κόκκινη όπως το αίμα, να μία πρώτη άρθρωση/αναγνώριση του εύκολου νοήματος. Κόκκινο, το χρώμα της δυνατής ροκ ηλεκτρικής κιθάρας αναρωτιέμαι.. Πάμε να ακούσουμε.
Και πράγματι , οι ενισχυτές δυναμώνουν και οι κιθάρες παίρνουν φωτιά ξανά, θα έλεγε ένας κολλημένος με τους παλιούς και καλούς Pumpkins. Η προδιάθεση του εξωφύλλου αποδεικνύεται ορθή. Raw κιθάρες αλά MC5 σε μεγάλη ένταση συνοδευόμενες και συχνά επισκιαζόμενες από lead σόλο, στα οποία ο Billy είναι μάστορας. Ρεφραίν πιασάρικα και αρκούντως επικά. Φωνή καθαρή και δυνατή στα μπροστά. Αυτά θεωρητικά μπορεί να ικανοποιήσουν τον φασαριόζικο οπαδό του γκρουπ, αυτόν που υπάρχει σε όσους αγαπήσανε στους Pumpkins στην προ- Adore περίοδο.
Ωστόσο, ακούγοντας το άλμπουμ μένει κανείς με την απορία αν πραγματικά μία κυκλοφορία από επανασυνδεδεμένους Pumpkins και μάλιστα χωρίς δύο από τα βασικά τους μέλη , είναι απαραίτητη. Καταρχήν, η φωνή του Billy, αποστεωμένη και άψυχη, αρμόζουσα περισσότερο σε κάποιον poser του παρελθόντος παρά σε έναν ερμηνευτή που θέλει να γίνει ο κουβαλητής του μαζικού θυμού της αυτοκρατορίας. Αλλά, ακόμα και να μην θελήσουμε να αποδώσουμε τόσο μεγάλη ευθύνη στον αρχηγό του γκρουπ, μουσικά το Zeitgeist ακούγεται εξίσου μονοδιάστατο και στείρο εμπνεύσεως. Μέτριες συνθέσεις με σπαρακτικά χεβυμεταλίστικα ξεσπάσματα, χωρίς ένα κέντρο βάρους πέρα από τον όγκο του θορύβου που κουράζει με την ώρα.
Το Tarantula για πρώτο single είναι ότι πιο μέτριο έχει κυκλοφορήσει το γκρουπ ποτέ. Άσε που η εισαγωγή του είναι ξεπατικούρα από το κλάσεις ανώτερο «dark lady» που έγραψε ο Uli Roth (φίλος του Billy καθώς ανέβηκε μαζί του στην σκηνή για την παρουσίαση του άλμπουμ στο γερμανικό κοινό) για τους SCORPIONS το 1975. Ξεχωρίζουν τα “Doomsday Clock” για το δυναμικό του ρεφραίν και τους στίχους που σε βάζουν στο κλίμα μιας Αμερικής παρατημένης στον τρόμο, όπως και το Bleeding the Orchid για τις gothic αναφορές του.
Στιχουργικά, τα πράγματα είναι καλύτερα καθώς οι συνωμοσιολογίκές εμμονές και η εσωστρεφής αναζήτησης από τη μία και η εξωστρεφής και ανθρώπινη πλευρά από την άλλη, συνθέτουν τόσο τον ευαίσθητο ψυχισμό του Corgan όσο και την bigger than this world εικόνα που (επιθυμεί ο ίδιος) να προσδώσει στο Zeitgeist. Mια μανιέρα που πείθει για την αισθητική της ειλικρίνεια, τέτοια όπως αυτή του μάστορα του punk αποκρυφισμού, Jaz Coleman μπροστάρη των Κilling Joke εδώ και δεκαετίες, αλλά που εξαντλείται σε συνθηματισμούς του στυλ «revolution, revolution, revolution» όπως στο United States.
Τέλος, να μην ξεχάσω να εκδηλώσω την έκπληξή μου για την εμφάνιση της Paris Hilton τόσο σε Φώτο στο εσώφυλλο όσο και στα ευχαριστήρια. Rock icon η Paris δε λέω, αλλά εγώ αν θέλω να ζήσω την ψευδαίσθηση της hard rock extravaganza θα ανοίξω το βιβλιαράκι του Powertrip και θα αλλάξω cd. Α, μιας και το έφερε ο λόγος, ας ελπίσουμε ότι η επιστροφή των Magnets θα αξίζει τον κόπο.

BURIAL - UNTRUE

2008-03-15T04:01:00.002-07:00

Untrue λέγεται o νέος δίσκος του Burial και έχει ένα εξώφυλλο ζωηρό μέσα στο animated γκρίζο του. Ένα σκυθρωπό πρόσωπο ανεξιχνίαστης ηλικιακής και κοινωνικής κατηγορίας, ισοπεδωμένο λες από τα ζοφερά χρώματα της πόλης. Στα πρώτα δευτερόλεπτα όμως του Untrue, το καταθλιπτικό χάος της πρωτεύουσας που γεννάει electronic gurus κάθε τόσο, ξεπερνιέται από ένα υπερβατικό άγγιγμα ήχων που έχεις την αίσθηση ότι σου μιλάνε από ψηλά καθώς περπατάς στους πολυάσχολους δρόμους κάθε μικρομεγαλούπολης που φυτρώνει σε αυτό τον πλανήτη. Εκεί βρίσκεται η απήχηση του Untrue καθότι συντρέχει επιτέλους λόγος να φορέσουμε όλοι τα iPod μας και να βγούμε να ζήσουμε την εμπειρία των δρόμων επικοινωνώντας με τις ακτίνες ήχου που στέλνει ο Burial.
Μουσικά τώρα, εδώ η ηλεκτρονική μουσική ακούγεται όπως στο ξεκίνημά της στα βάθη των 70s με τον Brian Eno και στα 80s με τον Aphex Twin, ως πρόταση διαφορετική και διακριτή από τα υπόλοιπα popular ακούσματα. Και τούτο διότι παρότι ευάκουστη δεν αφήνει το τιμόνι στα indie αναμασήματα ούτε παρκάρει με ασφάλεια στα στρωτά pop φωνητικά και τις strings συνοδείες. Παραμένει αυθεντικό κατασκεύασμα των στουντιακών μπλιμπλικιών, παρέχοντας σε συσκευασία φωνητικών τους αποσπασματικούς ήχους μιας κατακερματισμένης though πολυφωνικής και πολυεθνικής κοινωνίας. Αυτής που χωρίς κόπο συναντάμε στους δρόμους κάθε πόλης του δυτικού κόσμου. Καθόλου untrue λοιπόν, όπως λέει ο τίτλος.
Να πούμε, επίσης, ότι το Archangel είναι από τα electro anthems της χρονιάς και για το λόγο ότι νοιώθεις την ύπαρξη μιας ανώτερης δύναμης να σε σηκώνει ψηλά. Εφόσον σε κρατήσει σε κατάσταση κίνησης του νου και της φαντασίας, το Untrue ακούγεται νεράκι χωρίς πολλά ups and downs. Κάποια στιγμή μπορεί να κουράσει με τα επαναληπτικά, σαν του τρένου τους τροχούς, breakbeats. Πλην όμως ενός τρένου που ταξιδεύει στον αέρα αργόσυρτα διασχίζοντας για ράγες τα εγκεφαλικά νεύρα του καθενός. Το ταξίδι τελειώνει συνήθως όπου το οδηγήσει κανείς με τη φαντασία.

Τα δεκανίκια του Αοάτ και άλλες κατανυκτικές ιστορίες

2008-02-29T05:50:00.001-08:00

Το δάκρυ του μετανάστη μέσα στην παράγκα που λέγεται σπίτι του, 50 μέτρα πίσω από την εκκλησία στον ανήφορο. Ωραία περιοχή με φρέσκο πλακόστρωτο και παλιά σπίτια. Μένουν αλβανοί κυρίως και τα ενοίκια είναι χαμηλά. Περπατάω εκεί συχνά τα βράδια όταν ο σκύλος με τραβάει προς τα εκεί, στα χαμηλά φώτα και τους σιωπηρούς υγρούς στενούς δρόμους με τα ανυψώματα και τα σκαλάκια ανάμεσα σε αναρχοχτισμένα παλιά και καινούργια διώροφα. Εκεί οι μετανάστες χτίζουν τη δική τους άκρη της πόλης, λίγο πιο πέρα από το φασαριόζικο κέντρο.
Εκεί και ο Αοάτ από το Κουρδιστάν με κάλεσε να μπω στην καλύβα που λέγεται σπίτι του ,μόνο και μόνο για να νιώσει ότι έχει λίγη παρέα. Ήθελε όμως να νιώσει πιο πολλά. Ήθελε να δωτο σπίτι του, να μου μιλήσει για τη ζωή του και τις δυσκολίες της, να με αποκαλέσει «φίλο του».
«Έλα, μπορείς να δεις αυτά;» μου λέει, «Τι είναι αυτά τα χαρτιά;», τον ρωτάω, «ΔΕΗ που πληρώνω και κάτι άλλο που δεν καταλαβαίνω καλά», «Ούτε κι εγώ καταλαβαίνω,που τα πληρώνεις αυτά;», «Στην εκκλησία, στον παπά» λέει και εγώ, «Είναι ο ιδιοκτήτης;» «Όχι, αλλά λέει να πηγαίνω 100 Ευρώ το μήνα εκεί» «Σαν ενοίκιο;»,προσπαθώ να καταλάβω αλλά «Δεν ξέρω, η γιαγιά που το είχε, δε μου έπαιρνε λεφτά. Αφότου όμως πέθανε, ο παπάς λέει να δίνω 100 ευρώ στην εκκλησία, δες αυτό το χαρτί». Κοιτάζω κι εγώ και βλέπω μια σφραγισμένη απόδειξη πληρωμής 100 ευρώ από τον Άρη Κασάτη (κάπως έτσι τον εξελληνοποίησαν) προς την εκκλησία και μάλιστα για τους ποιμαντικούς σκοπούς μιας μη κερδοσκοπικής οργάνωσης σχετιζόμενης με αυτή. Δεν πρόλαβα να δω περισσότερα γιατί εξεπλάγην και θύμωσα. Και γιατί ο Αοάτ δάκρυσε λέγοντάς μου ότι δε θέλει να μπει στην παρανομία, στο εμπόριο πρέζας και την πορνεία. Θέλει απλά να μείνει στην Ελλάδα γιατί του αρέσει και την αγαπάει. Θέλει να πάρει άδεια παραμονής και πράσινη κάρτα. Θέλει ΙΚΑ για να μη φοβάται την αστυνομία που τον συλλαμβάνει και τον κακομεταχειρίζεται (μου δείχνει τις πληγές στο πρόσωπό του).Εγώ, ο Αοάτ και ο σκύλος μέσα στην παράγκα, 10 το βράδυ πάτωμα δεν είναι στέρεο, από κάτω το χώμα σχεδόν φαίνεται σε σημεία, οι ρωγμές στους τοίχους φοβίζουν τούτες τις ημέρες, το μπάνιο 1χ1 μαζί και νιπτήρας. Θέρμανση και τηλεόραση ούτε που να το συζητάμε. Και 110 Ευρώ στην τσέπη. Αύριο θα μείνουν τα 10. Μένω 100 μέτρα παρακάτω, όσα και τα ευρώ που θα μπουν στο ταμείο του τοπικού παραρτήματος της εκκλησίας. Και αυτή βρίσκεται στη μέση του δρόμου.

Το μανιφέστο των blogs

2008-02-27T04:11:00.002-08:00

Αναδημοσιεύω απο τον φίλο μπλόγκερ καπιταλλιστικό κομμούνι.

Οι παρακάτω 9 θέσεις είναι μια προσπάθεια να διαδοθεί η ιδέα του τι πραγματικά είναι ένα blog, με τελικούς αποδέκτες όχι μόνο τον κόσμο, αλλά και την Πολιτεία και τα Media.
Ίσως θα ήταν χρήσιμο να το αναπαράγουν (με ένα απλό copy paste) όσοι μπλογκερς συμφωνούν με τις θέσεις του.

1. Τα blogs είναι διάλογος - ελεύθερος ανεμπόδιστος διάλογος ανάμεσα σε πολίτες.

2. Τα blogs είναι μια πρόσκληση σε διάλογο, σε διαφωνία, και επικοινωνία.

3. Τα blogs δεν κέρδισαν το ενδιαφέρον της κοινωνίας επειδή λένε ψέματα ή συκοφαντούν. Το κέρδισαν επειδή η κοινωνία έχει ανάγκη από μια αυθεντική φωνή.
4. Τα blogs είναι το δικαίωμα του καθενός να εκφέρει την άποψή του. Δεν υπάρχουν “ενημερωτικά” και “μη ενημερωτικά” blogs. Μέσα από το διάλογο όλοι κάτι μαθαίνουμε.

5. Τα blogs δεν τα γράφουν επαγγελματίες - τα γράφουν πολίτες. Μπορεί να αξιοποιούν την όποια επαγγελματική τους εμπειρία, μπορεί και όχι.

6. Ο blogger δεν χρησιμοποιεί εθνικούς πόρους (όπως οι τηλεραδιοσυχνότητες), και συνεπώς δεν μπορεί να μπαίνει σε καλούπια ο τρόπος και το περιεχόμενο της έκφρασής του. O blogger αξιοποιεί το απεριόριστο μέγεθος του παγκόσμιου Δικτυακού ιστού για να εκφράσει και τη δική του άποψη.

7. Η Πολιτεία, τα Media, οι επιχειρήσεις, και όλοι οι θεσμοθετημένοι οργανισμοί της Ελληνικής κοινωνίας, αξίζει να παρακολουθούν τους bloggers και τον διάλογο τους. Ακόμα καλύτερο θα είναι να συμμετέχουν ισότιμα σε αυτόν το διάλογο. Θα μπορέσουν και οι ίδιοι να γίνουν σοφότεροι μαθαίνοντας την άποψη του απλού πολίτη, αντί να προσπαθούν να την περιορίσουν στα δικά τους καλούπια.

8. Το δικαίωμα του blogger να γράφει ελεύθερα την άποψή του είναι ιερό. Αν με αυτά που γράφει καταπατά συγκεκριμένες νομοθετικές διατάξεις, υπάρχουν νόμιμες διαδικασίες για την δίωξή του.

9. Στο βαθμό που δεν παραβιάζει με σαφή τρόπο διατάξεις του νόμου, η ανωνυμία είναι δικαίωμα του blogger.

Μάθημα κοινωνικοποίησης και αυτογνωσίας

2008-02-16T05:08:00.002-08:00

Την Δευτέρα διόρθωσα τα πρώτα μου γραπτά σε ένα από τα δύο μαθήματα που δίδαξα στο εξάμηνο που προηγήθηκε ως ωρομίσθιος διδάσκων στα ΑΤΕΙ Πάτρας. Ποσοστό που πέρασε τη βάση: 20%. Εξεπλάγην από την κακή απόδοση, ξενέρωσα με τον ρόλο μου, ανησύχησα για το μέλλον μου ως καθηγητή, απογοητεύτηκα από την συνεργασία μου με τους φοιτητές, θύμωσα με τον τρόπο που αντιμετώπισαν το μάθημά μου. Ρε, τι είναι αυτά; Τους είχα δώσει, να σκεφτείς, και τις ερωτήσεις από πριν. Ρε, τι σκονάκια, τι αντιγραφές (και μάλιστα λάθος), τι ορθογραφικά, γραμματικά, συντακτικά λάθη είναι αυτά…. 30 γραπτά όλα κι όλα. Ρε, τι τους δίδασκα τόσους μήνες και ανησυχούσα για το πόσο καλά το έκανα. Ρε, αυτοί είναι άχρηστοι, πονηροί, αμόρφωτοι, θρασύτατοι, λούμπεν.

Ακούω τις συμβουλές μιας φίλη καθηγήτριας σε ΙΕΚ και σε δημοτικά. Μου λέει: «Με τίποτα, κάνε τα 4άρια 5 ουτως ώστε να περάσει τουλάχιστον ένα 30-40%, γιατί θα σου ζητήσουν εξηγήσεις». Λέω κι εγώ «εντάξει», θα κάνω τα 4αρια 5αρια. Και περνάει το 60% των φοιτητών. Παραδίδω τα αποτελέσματα στην γραμματεία , μου λένε «ρε συ, τους πέρασες όλους?» Μπα, λέω από μέσα μου, τελικά ήμουν και επιεικής. Τους έβαλα 1 βαθμό παραπάνω από αυτό που έγραψαν. Όχι ρε μου λέει ο γραμματέας, άμα αξίζουν 3 , 3 να πάρουν, ξέρεις τι γίνεται από φοιτητές που χρωστάνε?

Μαζί με όλα αυτά μου δίνει και το χαρτομάνι του δεύτερου μαθήματος που διδάσκω και πρόκειται να εξεταστεί την επομένη. 600 φοιτητές χρωστάνε το μάθημα από τον προηγούμενο καθηγητή, μάθημα 1ου έτους βασικό και δυσκολούλι. Πω πω, χαμός , 7 αίθουσες τίγκα γεμάτες, τρέξιμο, απορίες, εξηγήσεις, δάσκαλε, το έχω περάσει αλλά έγινε λάθος στη δήλωση. Δάσκαλε είμαι πτυχίο, πληζ πέρασε με, δάσκαλε είμαι με υποτροφία απο τη Βουλγαρία κ.ο.κ. Πανηγύρι 2-3 ωρών και στο τέλος πολιορκία απο 2-3 διαμαρτυρόμενους που ανακάλυψαν ότι κάποια θέματα είναι εκτός ύλης. Ορέ, αφήστε με , είμαι λιώμα, ορέ δεν είμαι γραφείο παραπόνων, ορέ είχατε επιλογή στα θέματα, τίποτα. Είμαι σε κατάσταση λιποθυμίας και νιώθω φόβο ότι βάλλομαι από παντού. Γυρνάω σπίτι και νιώθω άσχημα, τρομοκρατημένος.

Μιλάω με μία άλλη φίλη, συνταξιούχο φιλόλογο, μου λέει η λύση είναι να τα αγαπήσεις αυτά τα παιδιά, το παράδειγμά τους είναι η τβ και το Lifestyle , αυτά βλέπουν αυτά αναπαράγουν. Ναι, συνεχίζει, το ξέρω, την εποχή μας ήμαστε πιο μορφωμένοι και διψασμένοι για μόρφωση αλλά τώρα πρέπει να συμβαδίσεις με τα παιδιά γιατί με αυτά μοιράζεσαι την εμπειρία όπως την αποκαλείς κι εσύ, της διδασκαλίας. Ναι ρε συ, της λέω αλλά πώς να τα αγαπήσω όταν είναι όλα αδιάφορα και το μόνο που τους νοιάζει είναι να λουφάρουν με σκονάκι μπροστά στα μάτια μου..

Αρχίζω και τη διόρθωση του δεύτερου μαθήματος. 350 γραπτά, είμαι στα 100 και έχουν περάσει 7 άτομα. Αν συνεχιστεί αυτό το ποσοστό, και δεν υπάρχει λόγος να μην συνεχιστεί, τότε το δείγμα των 350 φοιτητών είναι αρκετά ενδεικτικό για συμπεράσματα γενικότερα. Το τι αντιγραφή και μάλιστα λανθασμένη, τι ανακρίβειες, τι λάθη επι λαθών δεν περιγράφεται. Οπότε φτάνει ο κόμπος στο χτένι. Εντός 3 ημερών έχω πέσει από τα σύννεφα του αρχικού ιδεαλισμού μου ότι θα εξασκήσω την επιστήμη, έχω αμφιβολίες στο αν μπορώ να γίνω καλύτερος στην επιστήμη με τέτοιους αποδέκτες, βλέπω ότι το περιοδικό μου άγχος για την ποιότητα των παραδόσεων μου είναι τόσο αναίτιο. Ανησυχώ και δεν ξέρω πως θα επιλυθεί αυτή η αγωνία.

Είμαι απογοητευμένος από την εκπαίδευση, από τον κοινωνικό σκοπό της, αμφιβάλλω για την ανάγκη ύπαρξής της σε τέτοια ποσότητα, με την προσφορά της να αυξάνεται υπέρογκα, την στιγμή που η ζήτηση για πτυχιούχους είναι τόσο χαμηλή. Το προϊόν λοιπόν της εκπαίδευσης είναι υποτιμημένο ή το κάνανε έτσι είτε γιατί δεν νοιάζονται πια για την αξία της, είτε γιατί θέλουν να επιτρέψουν την κερδοσκοπία στην εκπαίδευση με το (νέο)-κλασικό get the prices right.

Όπως και να ναι νιώθω ένα χάσμα, ένα κοινωνικό χάσμα μεταξύ του σκοπού και του μέσου δλδ, ποιος είναι ο σκοπός, η αναπαραγωγή ενός προϊόντος και μάλιστα μη αποδοτική, το πτυχίο μωρέ ή η επιστημονική τεχνική εκμάθηση, η γνωριμία με την αγορά εργασίας, η τεχνική εξειδίκευση? Ωραία, και ποια τα μέσα προς την εκπλήρωσή τους, η απαξίωση του ΤΕΙ και ολόκληρης αλυσιδωτά της παιδείας, η αθρόα εισαγωγή αγραμμάτων, η εικονική/θεατρική πραγματοποίηση copy/paste πτυχιακών εργασιών? Υπάρχει επίσης ένα χάσμα επικοινωνιακό μεταξύ του πομπού και του δέκτη δλδ εμού και των φοιτητών, μεταξύ των δικών μου σκοπών και εκείνων των φοιτητών δλδ το να γίνω όσο καλύτερος γίνεται εγώ με το άντε να περάσουνε το μάθημα με κάθε μέσο αυτοί. Και , εν τέλει, νιώθω ένα συναισθηματικό πάνω απ’’όλα χάσμα σε σχέση με αυτό που θα ήθελα να είναι και αυτό που είναι.
Και τι θα ήθελα να είναι? Θα ήθελα οι φοιτητές να έχουν διαβάσει, να έχουν σκεφτεί, να έχουν ρισκάρει, να δείξουν ότι ξέρουν να σκέφτονται, να αναρωτιούνται, να κρίνουν. Και τι είναι στην πραγματικότητα? Όλα αυτά που περιέγραψα. Και τι θα κάνω τώρα? Θα κρατήσω θέσεις άμυνας όπως βλέπω κάποιους συναδέλφους να σκληραίνουν το πρόσωπο τους και να μην δέχονται πολλά πολλά και στην παραμικρή απορία των φοιτητών? Ή θα γίνω επιθετικός όπως ένας συνάδελφος έκανε προχθές φωνάζοντάς τους ότι κάνουν σαν μικρά παιδιά? Είναι αυτές οι στάσεις, θέσεις αγάπης?

Εκεί που έπλενα τα πιάτα πριν από λίγο μου ήρθε. Μια φωνή μέσα μου λέει , «κοιτάς πολύ τον εαυτό σου, την επιστήμη σου, τις γνώσεις σου, την ορθότητα των γνώσεών σου, την διδασκαλία σου, τις αξίες σου, σου σου σου σου» Και συνεχίζει, «και δε βλέπεις εκείνες του συνόλου που έχεις μπροστά σου, σε νοιάζει μόνο το δικό σου γι’αυτό αγχώνεσαι και τρομοκρατείσαι» Μα και η ύλη, δεν την διάβασαν, δεν έγραψαν τίποτα, είπα, και η απάντηση «ρίξε τις προσδοκίες σου για να μην απογοητεύεσαι, δεν ζεις μόνος σου εξάλλου στην κοινωνία, προχώρα την ύλη σιγά σιγά, κάνε τους να καταλάβουν λίγα και καλά, μην προχωράς μόνος σου χωρίς εκείνους». Και ο σκοπός, η αλλαγή, η δραστηριοποίηση, η πολιτική πρόταση? «Αυτά είναι υψηλά ιδανικά δικά σου και μόνο. Χρειάζεται δουλειά πολλή για να μάθουν οι φοιτητές να τα εξασκούν αυτά. Πήγαινε σιγά με ελπίδα ότι όλο και κάποιος θα ενδιαφέρεται». Ναι αλλά έτσι θα αργήσουμε πολύ, δε θα έρθει ποτέ η αλλαγή, θα περιμένουμε τόσο που θα ξεχάσω είναι αυτό που πιστεύω, που ελπίζω, που εργάζομαι γι’αυτό. «Η αλλαγή θα έρθει όταν συνειδητοποιήσεις ότι εσύ πρέπει να αλλάξεις» Και πως θα γίνει αυτό? «Ότι επιθυμείς για την κοινωνία είναι απλά αντανακλάσεις αυτού που επιθυμείς για τον εαυτό σου. Ξεκίνα λοιπόν σιγά σιγά από τον εαυτό σου. Άλλαξε τις προσδοκίες σου και κοίτα στα μάτια τους φοιτητές, μίλα τους, άκουσέ τους και δώσε τους αυτό που τόσο θες να δώσεις, όχι τη γνώση της επιστήμης αλλά την αγάπη της γνώσης ότι συμπορεύεστε μαζί οτιδήποτε και αν σας χωρίζει , τάξη, πτυχία, διανόηση, κριτική ικανότητα.

ΑΦΗΣΕ ΤΟΝ ΕΑΥΤΟ ΣΟΥ ΕΛΕΥΘΕΡΟ ΑΠΟ ΔΙΑΝΟΗΤΙΚΟΥΣ ΔΙΑΧΩΡΙΣΜΟΥΣ ΚΑΙ ΔΕΣ ΟΤΙ ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΣΕ ΠΙΕΖΕΙ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΑ ΕΙΝΑΙ Ο ΦΟΒΟΣ ΟΤΙ ΔΕΝ ΤΑ ΞΕΡΕΙΣ ΟΛΑ. ΤΟΝ ΙΔΙΟ ΦΟΒΟ ΟΜΩΣ ΕΧΟΥΝ ΚΑΙ ΟΙ ΦΟΙΤΗΤΕΣ. ΔΕΣ ΕΠΙΣΗΣ ΟΤΙ Ο ΦΟΒΟΣ ΑΥΤΟΣ ΠΗΓΑΖΕΙ ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΑΙΔΕΙΑ ΠΟΥ ΠΗΡΕΣ ΚΑΙ ΛΕΕΙ ΟΤΙ ΜΠΟΡΕΙΣ ΚΑΙ ΟΦΕΙΛΕΙΣ ΝΑ ΤΑ ΞΕΡΕΙΣ ΟΛΑ. ΚΑΙ ΣΥΝΕΙΔΗΤΟΠΟΙΗΣΕ ΟΤΙ ΑΥΤΟ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΜΕΓΑΛΟ ΠΡΟΒΛΗΜΑ ΤΗΣ ΔΙΚΗΣ ΣΟΥ ΠΑΙΔΕΙΑΣ. ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΙΣ ΟΜΩΣ ΝΑ ΣΩΣΕΙΣ ΤΟΝ ΚΟΣΜΟ ΜΕ ΤΗ ΓΝΩΣΗ ΜΑ ΜΟΝΟ ΝΑ ΣΩΣΕΙΣ ΤΟΝ ΕΑΥΤΟ ΣΟΥ ΜΕ ΤΗΝ ΑΓΑΠΗ.

Δημόσιο, διαφθορά και μεταρρυθμίσεις

2008-02-07T00:17:00.000-08:00

Το παρακάτω κείμενο/άρθρο γράφτηκε πριν απο 1 χρόνο αλλά παραμένει επίκαιρο λόγω και του νέου σκανδάλου με τη Siemens.

Δημόσιο, Διαφθορά και Μεταρρυθμίσεις: Μεταξύ Παλαιού και Νέου Λαϊκισμού

Διαβάζω τη μεταπτυχιακή διπλωματική ενός φίλου και συμφοιτητή μου στο Μάντσεστερ. Γράφει για τη διαφθορά στη μετά-Μάο εποχή στην Κίνα, μια περίοδο που συμπίπτει με το βαθμιαίο άνοιγμα της κινεζικής οικονομίας στις παγκόσμιες αγορές και χαρακτηρίζεται από τη συρρίκνωση του δημοσίου τομέα. Και κάνω διάφορους παραλληλισμούς με την περίπτωση της Ελλάδας. Όσο και αν διαφορετικά είναι τα πράγματα από τη μία στην άλλη χώρα, υπάρχουν κάποιες κοινές παρατηρήσεις που τις συστηματοποιώ ως εξής:

Η συρρίκνωση του δημοσίου τομέα και η εξάπλωση του ιδιωτικού και ξένου κεφαλαίου σε κρίσιμους δημόσιους τομείς της εγχώριας διοίκησης και οικονομίας δεν οδηγεί απαραίτητα σε πιο διαφανή λειτουργία του δημοσίου τομέα.
Οι αρχικές κοινωνικοοικονομικές συνθήκες που χαρακτηρίζουν την πολιτικοοικονομική οργάνωση ενός τόπου αναπαράγονται στο χρόνο άσχετα από μεταρρυθμιστικές πολιτικές.

Τα τοπικά κρατικά δημόσια συστήματα χαρακτηρίζονται από εσωτερική διαπλοκή, νόμιμη ή παράνομη. Τα ανοιχτά παγκοσμιοποιημένα και στρεφόμενα προς τις ελεύθερες αγορές συστήματα χαρακτηρίζονται από διεθνή διαπλοκή συμφερόντων. Το επιχείρημα για άμεση ιδιωτικοποίηση σε εγχώριους ή ξένους επενδυτές αυτών των συστημάτων απλώς μεταφέρει τη διαπλοκή σε άλλο επίπεδο. Την κάνει μάλιστα λιγότερο εμφανή και λογοδοτήσημη σε ρυθμιστικά νομικά πλαίσια.

Στη χώρα μας μέχρι σήμερα που οι συζητήσεις για την εξυγίανση του δημοσίου μέσα από μεταρρυθμίσεις δίνουν και παίρνουν, επικρατεί το μοντέλο της εσωτερικής διαπλοκής το οποίο μοιράζει τοπικά συμφέροντα και δημιουργεί τοπικές ανισότητες. Στο διεθνές επίπεδο, παγκόσμιες αλυσίδες επιχειρηματικών και κρατικών συμφερόντων συνοδεύονται και από παγκόσμιες αλυσίδες διαπλοκής. Όταν οι ρυθμιστικοί παράγοντες απουσιάζουν τότε εμφανίζονται φαινόμενα διαφθοράς και στα δύο επίπεδα. Σε μια νεοφιλελεύθερη τάξη πραγμάτων η διαφθορά διεθνοποιείται. Παγκόσμιος νόμος όμως δεν υπάρχει για να τις ελέγξει. Είναι προτιμότερο και λειτουργικότερο να ανεχτούμε τις εσωτερικές δομές της διαφθοράς, που στο κάτω κάτω είναι γνωστές και όλοι συντονίζουμε τις προσδοκίες μας απέναντι σε αυτές, παρά να στεκόμαστε ανίσχυροι και να παρατηρούμε τα μεγάλα διεθνή συμφέροντα να κατασπαράζονται για την –πάντα κρατική- πίττα του δημόσιου πλούτου.

Τούτη είναι μια ρεαλιστική διαπίστωση που όσο ανήθικη και να ακούγεται επειδή νομιμοποιεί το νεποτισμό και το λαϊκισμό, έχει ουσιαστικά λειτουργήσει αποτελεσματικά εδώ και δεκαετίες. Απούσης μιας δυτικοευρωπαϊκού τύπου ολοκληρωμένης καπιταλιστικής ανάπτυξης των βιομηχανικών σχέσεων, βασιζόμενης στο σαφή διαχωρισμό των κοινωνικών τάξεων, η πολιτική του ρουσφετιού αποδείχτηκε αποτελεσματική για τα πολλαπλά ατομικά, οικογενειακά και συντεχνιακά συμφέροντα, τόσο ώστε να αποκτήσει έναν “κοινωνικό” ρόλο στις εργασιακές και βιομηχανικές σχέσεις στη χώρα μας. Τα βύσματα είναι κοινωνικά νομιμοποιημένα.

Όχι όμως και ηθικά και τούτο όλοι το συμμεριζόμαστε στις ιδιωτικές μας συζητήσεις. Η επιταγή για εξυγίανση μέσα από “τολμηρές” πολιτικές πόσο μπορούν να αλλάξουν αυτή την πραγματικότητα? Δηλαδή, με φιλολογικούς όρους, μπορούν να καλλιεργήσουν μια νέα κοινωνική συνείδηση στο νεοέλληνα τέτοια που να τον κάνει να αναγνωρίσει τις αξίες της αξιοκρατίας και της διαφάνειας? Η θέση μου είναι πως όχι αν δε γίνει προηγουμένως συνείδηση των πολιτισμικών προκλήσεων που καλούμαστε να αντιμετωπίσουμε στο παγκοσμιοποιημένο κοινωνικοπολιτικό πεδίο. Τούτη η συνείδηση για να γίνει κτήμα όλων απαιτεί γνώση, διάλογο, διαλεκτική και απομάκρυνση από απόλυτες κρίσεις σαν αυτές που επιβάλλονται από τα ΜΜΕ μέσα από έρευνες/γκάλοπ όπως «Είστε υπέρ ή κατά της αναθεώρησης του άρθρου 16?» Θεωρώ ότι τέτοιου είδους απλοποιήσεις εξυπηρετούν την συσκότιση του διαλόγου μέσα από την επικράτηση εννοιών και στερεότυπων που εκφράζουν εντελώς ασαφή λογικά σχήματα όπως λ.χ. “Υπέρ ή κατά της ιδιωτικοποίησης στο χώρο της υγείας και της παιδείας”, ή “υπέρ ή κατά της παγκοσμιοποίησης”. Έτσι ο πολιτικός διάλογος γίνεται με βάση νέα ιδεολογήματα που δεν περιγράφουν την πραγματικότητα αλλά εξυπηρετούν νεολαικίστικες συμπεριφορές και αναπαράγουν το φαύλο κύκλο της διαφθοράς.
Η “ωραιοποίηση” της πληροφόρησης δεν αφήνει τα δυσδιάκριτα στοιχεία της πραγματικότητας να έλθουν στην επιφάνεια. Η διαπλοκή και η διαφθορά συσχετίζεται με συγκεκριμένες κοινωνικοοικονομικές διαδικασίες ανάπτυξης (και υπανάπτυξης) και με βάση αυτόν τον συλλογισμό δεν επηρεάζονται κρίσιμα από τις μεταρρυθμίσεις. Οι τελευταίες μπορούν πράγματι να δώσουν μια έννοια και κριτήρια αποδοτικότητας στο δημόσιο αλλά οι δείκτες, αριθμοί, οι υποθέσεις και οι πληροφορίες που την χαρακτηρίζουν, είναι αμφισβητούμενες και συγκρουόμενες. Οι έννοιες του κόστους και του κέρδους είναι πολύ υποκειμενικές και τόσο περισσότερο θα είναι όσο απομακρύνονται από το αντικείμενο που ερευνούν: το δημόσιο χαρακτήρα ως το οντολογικό πλαίσιο μέσα στο οποίο γίνεται η συζήτηση. Τούτος σκόπιμα ταυτίζεται από κάποιους με τα παθολογικά χαρακτηριστικά που τον διατρέχουν, με σκοπό να αφεθεί ελεύθερος από κάθε κρατικό έλεγχο. Αντίθετα, άλλοι αντί να στρέψουν τις επιδιώξεις τους προς τη βελτίωση της εμφανούς κρίση που τον διατρέχει, σπεύδουν να προστατέψουν τα συντεχνιακά και συνδικαλιστικά τους συμφέροντα. Φαίνεται ότι αυτές οι τάσεις είναι που διακατέχονται από το σύνδρομο “αλλαγή ή τίποτε” και οι εκφραστές τους εκείνοι που αναπαράγουν εκούσια ή ακούσια τις κρυφές παθογένειες του συστήματος. Οι πρώτοι με το να διευρύνουν τα δίχτυα της διαπλοκής σε ιδιωτικά και ξενόκεντρα συμφέροντα (όπου βέβαια κάτι τέτοιο είναι δύσκολο να αποδειχτεί λόγω της φύσης των αγορών και του ανταγωνισμού που τείνουν να δημιουργούν νομιμοποιημένες ολιγοπωλιακές καταστάσεις). Οι δεύτεροι με το να νέμονται καταχρηστικά τον δημόσιο πλούτο και να χρησιμοποιούν το επιχείρημα «όλοι είναι στο σύστημα, γιατί όχι εγώ?» για να εξασφαλίσουν τη θεσούλα τους.

Τέτοια όμως διλήμματα είναι τεχνητά στο διάλογο για τη διαφθορά και αποκρύπτουν το βαθύτερο προβληματισμό: Τι έπεται με την παγκοσμιοποίηση? Τα κόμματα, οι συνδικαλιστές, η κοινωνία των πολιτών δεν συζητούν επ’αυτού διότι έχουν μαύρα μεσάνυχτα. Κάθονται και ασχολούνται διαρκώς πως θα φάνε από την εθνική πίττα. Και ο δημόσιος διάλογος συνεχίζει να διακρίνεται από λαικισμό και πυροτεχνήματα/επιχειρήματα που παραπέμπουν σε φοβιστικά και κομπλεξικά κοινωνικοψυχολογικά σχήματα. Οι πολιτικοί μας πρώτα χρειάζονται ψυχολόγο και έπειτα τις θέσεις τους.

Συμπεράσματα:
Οι μεταρρυθμίσεις του δημοσίου τομέα προς τη καλύτερη αποδοτικότητά του δε σημαίνουν και εξάλειψη των σχετικών με τη διαπλοκή και διαφθορά παθογενειών του.
Οι αιτίες της ύπαρξης αυτών των παθογενειών πάνε πίσω στο χρόνο και συσχετίζονται άμεσα με τα πρότυπα πολτικοοικονομικής ανάπτυξης της ελληνικής κοινωνίας.
Αλλά τούτο είναι ένα άλλο θέμα που έχει αναλυθεί σε μεγάλο βαθμό. Καλό είναι να θυμόμαστε όμως ότι τομές και ρήξεις δεν κάνει κανείς με το παρελθόν. Μόνο γνώση και κατανόηση της συνέχειας που αυτό ενέχει στο μέλλον.

Albums 2007 (συνέχεια)

2008-01-24T16:26:00.000-08:00

Πάμε με τα υπόλοιπα άλμπουμ του 2007 που στιγμάτησαν τις μοναχικές και συντροφικές στιγμές αυτής της χρονιάς:

2. Amy Winehouse - Back to black
Τα πολλά λόγια είναι φτώχεια για την Amy. Να ευχηθούμε ο Θεός να την έχει καλά για να προσφέρει μια ανάλογη συνέχεια.

3. Les Savy Fav - Let's Stay Friends
Αμερικάνικο alternative ροκ στα καλύτερά του. Απο τη μια κοιτάζει σε Βοστόνη μεριά (Pixies), απο την άλλη Ουάσιγκτον (Fugazi) και αφήνει κάποιες αρτιστικές και παιχνιδιάρικες καναδικές πινελιές (Arcade Fire).

4. UNKLE - War Stories
Στροφή σε ροκ τεχνοτροπία με πολλές επιτυχημένες συμμετοχές απο Josh Homme (Queens of the Stone Age), Ian Astbury (The Cult) και τη θεϊκή φωνή του Gavin Clark.

5. Radiohead - In Rainbows
Για άλλη μια φορά άξιοι. Πιστοί στον νέο τους ήχο όπου κιθαριστικά τοπία συναντώνται με ηλεκτρονικές φόρμες, επιστρωμένα με την οικεία ερμηνεία του Thom York.

6. ...And you will know us by the trail of dead – So Divided
Δυναμικό και αυτό με περισσότερα ποπ στοιχεία και μια μεγάλη κομματάρα με φοβερούς nihilist στίχους, το ομώνυμο. Όπως μια φίλη μου είχε πει για το αριστούργημά τους στα 2002, το «Source , tags..”, διονυσιακή καφρίλα.

7. Blonde Redhead – 23
Από το εναρκτήριο κομμάτι κάτι σε πιάνει εδώ. 4AD αναμνήσεις με Kevin Shields επιρροές. Χωρίς να ακούγεται ολόκληρο με την ίδια γοητεία, αξίζει.

8. Κaiser Chiefs – Yours Truly, Angry Mod
Απογοήτευση για πολλούς αλλά αυτό που μπορεί να ζητήσει κανείς από τους ΚAISERS είναι εδώ μέσα. Brit Mod αναμνήσεις, na na na na na φωνητικά, ζωντάνια και πάρτυ διάθεση, ταξιδιάρικο που και που ακόμα και ρετρό.

9. Raining Pleasure – Who’s gonna tell Juliet?
Άλλος ένας άξιος δίσκος από τους δικούς μας ανθρώπους. Πολύ δουλειά στις φωνές και τις κιθάρες, και λιγότερο ηλεκτρονικός ή ρομαντικός. Μπράβο τους που δεν ακολουθούν την πεπατημένη και εξελίσουν τον ήχο τους ακόμα και αν σε κάποιους ακούγονται υπερβολικά θορυβώδεις. Κομμάτι σαν το πολυακουσμένο «Love was just a girl” δεν μπορούν να γράψουν πολλά γκρουπ.

10. Abbie Gale – 2
Άλλη μια παρέα από την πόλη μας στη δεύτερη δουλειά της. Κατώτερο από το «Family Life” του 2005 αλλά ακόμα κι έτσι περιέχει μερικά καταπληκτικά κομμάτια με προεξέχον βέβαια το Lovesong, στο οποίο συμμετέχει και ο Vasilikos των Raining Pleasure. Πιο θορυβώδεις, ακόμα και shoegaze ανά στιγμές, πείθει για τον συναισθηματισμό του αν και χάνεται κάπου στη μέση. Η φωνή της Εvira όμως σε κρατάει δυνατά από τα αυτιά και σε οδηγεί με ασφάλεια καθ’όλη τη διάρκεια.

Όπως και πέρυσι είχα επίσης παραθέσει κάποιους τίτλους που άκουσα καθυστερημένα, δίσκοι που κυκλοφόρησαν στο παρελθόν αλλά τους ανακάλυψα μέσα στα 2007.

ΜΙDLAKE - The trials of Van Occupanther (2006)
THIS MORTAL COIL - It 'll end in tears (1984)
KOOP - Koop Islands (2006)
JOY DIVISION - Unknown Pleasures (1979)
PHISH - A Picture of nectar (1992)
SUFJAN STEVENS - Illinois (2005)

Καλή μας μουσική χρονιά!

Best music of 2007

2008-01-11T10:05:00.001-08:00

Οπως και πέρυσι, με το τέλος του χρόνου είχα παραθέσει τη λίστα με τα καλύτερα αλμπουμ του 2006, έτσι και φέτος σας προσφέρω μερικά λογάκια για τις μουσικές που κρατάω στην καρδιά και την ψυχή μου για το 2007. Να πω επίσης ότι η παρακάτω λίστα παρουσιάστηκε και στην εκπομπή που κάνω με την Αμαλία στο mythosfm 90,6 http://www.mythosfm.gr/ . Ξεκίνημα με τον δίσκο της χρονιάς:

1. Arcade Fire -Neon Bible

Μέσα στις περισσότερες τοπ 10 λίστες όλων των μουσικών ΜΜΕ. Ένας δίσκος που ακούγεται συναρπαστικός απο την αρχή εως το τέλος. Προσωπικά, και όχι μόνο, τον θεωρώ ανώτερο στο σύνολο απο το ντεμπούτο τους "Funeral" του 2005, αν και εκείνο περιέχει το τραγούδι της δεκαετίας "Τunnels". To Neon Bible έχει υπέροχο artwork και στίχους με προεξάχοντες αυτούς του κομματιού που κλείνει το δίσκο "My body is a cage", μια προσευχή για την απελευθέρωση του σώματος και του πνεύματος.

My body is a cage that keeps me From dancing with the one I love

But my mind holds the key

My body is a cage that keeps me From dancing with the one I love But my mind holds the key

I'm standing on a stageOf fear and self-doubt

It's a hollow playBut they'll clap anyway

My body is a cage that keeps me From dancing with the one I love But my mind holds the key

You're standing next to meMy mind holds the key

I'm living in an ageThat calls darkness lightThough my language is deadStill the shapes fill my head

I'm living in an ageWhose name I don't knowThough the fear keeps me moving Still my heart beats so slow

My body is a cage that keeps me From dancing with the one I love But my mind holds the keyYou're standing next to meMy mind holds the key

My body is aMy body is a cage We take what we're givenJust because you've forgotten That don't mean you're forgiven

I'm living in an ageThat screams my name at nightBut when I get to the doorwayThere's no one in sight

My body is a cage that keeps me From dancing with the one I love But my mind holds the keyYou're standing next to meMy mind holds the key

Set my spirit freeSet my spirit freeSet my body free

Το καμμάτι που έπαιξε περισσότερο είναι το No cars go που αποδεικνύει περίτρανα οτι το πολιτικοποιημένο ροκ είναι πάντα επίκαιρο και αναγκαίο να δώσει πνοή στα σημερινούς προβληματισμούς. Indie rock που δεν αποστασιοποιείται, αγκαλλιάζει τον ακροατή και του μιλάει απλά και άμεσα εν μέσω μεσαιωνικών χορωδιών, strings kai horns και πάνω απ'όλα μια φωνή που επιβάλλει το στίγμα της στον σημερινό μουσικό χάρτη. Φωνή πομπώδης, πικρή, ελπιδοφόρα ανεβαίνει μέσα απο τα σπλάχνα, περνά μέσα απο τα γκριζομαύρα σοκάκια του εγκεφάλου και κατατίθεται λυτρωμένη στο κοινό που την αποζητά, τη θέλει γιατί ομορφαίνει τη ζωή του. Ένα μουσικό πάνθεον για την 3η χιλιετία.

2. Amy Winehouse - Back to black
Τα πολλά λόγια είναι φτώχεια για την Amy. Να ευχηθούμε ο Θεός να την έχει καλά για να προσφέρει μια ανάλογη συνέχεια.

3. Les Savy Fav - Let's Stay Friends
Αμερικάνικο alternative ροκ στα καλύτερά του. Απο τη μια κοιτάζει σε Βοστόνη μεριά (Pixies), απο την άλλη Ουάσιγκτον (Fugazi) και αφήνει κάποιες αρτιστικές και παιχνιδιάρικες καναδικές πινελιές (Arcade Fire).

4. UNKLE - War Stories
Στροφή σε ροκ τεχνοτροπία με πολλές επιτυχημένες συμμετοχές απο Josh Homme (Queens of the Stone Age), Ian Astbury (The Cult) και τη θεϊκή φωνή του Gavin Clark.

5. Radiohead - In Rainbows
Για άλλη μια φορά άξιοι. Πιστοί στον νέο τους ήχο όπου κιθαριστικά τοπία συναντώνται με ηλεκτρονικές φόρμες, επιστρωμένα με την οικεία ερμηνεία του Thom York.

6. ...And you will know us by the trail of dead – So Divided
Δυναμικό και αυτό με περισσότερα ποπ στοιχεία και μια μεγάλη κομματάρα με φοβερούς nihilist στίχους, το ομώνυμο. Όπως μια φίλη μου είχε πει για το αριστούργημά τους στα 2002, το «Source , tags..”, διονυσιακή καφρίλα.

7. Blonde Redhead – 23
Από το εναρκτήριο κομμάτι κάτι σε πιάνει εδώ. 4AD αναμνήσεις με Kevin Shields επιρροές. Χωρίς να ακούγεται ολόκληρο με την ίδια γοητεία, αξίζει.

8. Κaiser Chiefs – Yours Truly, Angry Mod
Απογοήτευση για πολλούς αλλά αυτό που μπορεί να ζητήσει κανείς από τους ΚAISERS είναι εδώ μέσα. Brit Mod αναμνήσεις, na na na na na φωνητικά, ζωντάνια και πάρτυ διάθεση, ταξιδιάρικο που και που ακόμα και ρετρό.

9. Raining Pleasure – Who’s gonna tell Juliet?
Άλλος ένας άξιος δίσκος από τους δικούς μας ανθρώπους. Πολύ δουλειά στις φωνές και τις κιθάρες, και λιγότερο ηλεκτρονικός ή ρομαντικός. Μπράβο τους που δεν ακολουθούν την πεπατημένη και εξελίσουν τον ήχο τους ακόμα και αν σε κάποιους ακούγονται υπερβολικά θορυβώδεις. Κομμάτι σαν το πολυακουσμένο «Love was just a girl” δεν μπορούν να γράψουν πολλά γκρουπ.

10. Abbie Gale – 2
Άλλη μια παρέα από την πόλη μας στη δεύτερη δουλειά της. Κατώτερο από το «Family Life” του 2005 αλλά ακόμα κι έτσι περιέχει μερικά καταπληκτικά κομμάτια με προεξέχον βέβαια το Lovesong, στο οποίο συμμετέχει και ο Vasilikos των Raining Pleasure. Πιο θορυβώδεις, ακόμα και shoegaze ανά στιγμές, πείθει για τον συναισθηματισμό του αν και χάνεται κάπου στη μέση. Η φωνή της Εvira όμως σε κρατάει δυνατά από τα αυτιά και σε οδηγεί με ασφάλεια καθ’όλη τη διάρκεια.

Όπως και πέρυσι είχα επίσης παραθέσει κάποιους τίτλους που άκουσα καθυστερημένα, δίσκοι που κυκλοφόρησαν στο παρελθόν αλλά τους ανακάλυψα μέσα στα 2007.

ΜΙDLAKE - The trials of Van Occupanther (2006)
THIS MORTAL COIL - It 'll end in tears (1984)
KOOP - Koop Islands (2006)
JOY DIVISION - Unknown Pleasures (1979)
PHISH - A Picture of nectar (1992)
SUFJAN STEVENS - Illinois (2005)

Καλή μας μουσική χρονιά!

Μια εισαγωγή στην έννοια του "όλον"

2008-01-10T13:21:00.000-08:00

Φίλες και φίλοι του ιστολογίου, σας εύχομαι χρόνια πολλά και καλή χρονιά.

Το πρώτο ποστ της χρονιάς αποτελεί μια ημιτελής και αέναη προσπάθεια διατύπωσης της γνώσης και της ευτυχίας. Απαρχή του είναι ο θάνατος όχι ως ένα μακάβριο και απεχθές στιγμιαίο συμβάν στη ζωή ενός ανθρώπου αλλά ως το όπλο για την κατανόηση της ανθρώπινής μας φύσης. Είναι εμπνευσμένο απο μια ταινία που παρακολούθησα πρόσφατα με τίτλο, "The Fountain".

Από του θανάτου το φόβο ξεκινώ έναν δρόμο βαρύ και αβέβαιο προς την ελπίδα, προς την ελευθερία, προς τη συμφιλίωση. Μία οδός που σίγουρα φτάνει εκεί και το ξέρουμε όλοι.
Αν κοιτάξουμε καλά θα δούμε ότι επιθυμούμε το θάνατο. Μα αν το δούμε σφαιρικά μέσα σ’αυτή τη ζωή τότε ο θάνατος είναι ένα ακόμα σκαλί της ζωής όταν αυτή σημαίνει κάτι πέρα από τον παρόντα χρόνο και τόπο. Δίνουμε τόσο βάρος και προσοχή στο παρόν και ξεχνάμε εκείνο που υπήρξαμε και αυτό στο οποίο πάμε σίγουρα. Υπήρξαμε αόρατο σημείο στον ορίζοντα του σύμπαντος, μόριο της φύσης, αμοιβάδες, ψάρια, τετράποδα, πίθηκοι και γίναμε άνθρωποι πιθηκόμορφοι και ενίοτε μοιάζουμε και με άλλα ζώα. Οδεύουμε προς την ανυπαρξία της ύλης. Η ύλη του καθένα μας ξεχωριστά απομονώθηκε από το σύνολό της και κάθε παρόν κάθε στιγμή που της αναλογεί ψάχνει να βρει το «όλον».
Η ύλη είναι μόνη και το πνεύμα πασχίζει να ενώσει τα διασπασμένα της κομμάτια σε μία άλλη 5η διάσταση, τη φαντασία. Η γνώση αυτή η συναισθηματική και τόσο ανθρώπινη είναι μέσα μας βαθειά κρυμμένη και επισκιαζόμενη από τις λογικές διαστάσεις της εικόνας των ματιών. Πίσω από τα μάτια όμως υπάρχει ο εγκέφαλος που και ο ίδιος αντιδρά στις εικόνες, πέρα από το να τις επεξεργάζεται παθητικά. Κάθε ματιά είναι διαφορετική, κάθε αντικείμενο, κάθε σύνολο, κάθε θέση του παρατηρητή. Ο εγκέφαλος, το μυαλό και η γνώση εντέλει χρησιμεύει στην κατανόηση μιας απόλυτης και μιας σχετικής θέσης των πραγμάτων στη φύση. Ο εγκέφαλος βλέπει με τα μάτια άπειρα διαφορετικά σημεία ώσπου χάνεται σε λογικές διατυπώσεις. Εκεί αντιδρά και διαπλάθει τη διαθέσιμη δύναμή του να υποδείξει εκείνος το τι είναι εκεί έξω. Τότε βλέπει το ένα, το όλον, μέσα στο οποίο οι ξεχωριστές σχέσεις των αισθητών αντικειμένων αναπτύσσονται. Το όλον όμως είναι άπειρο. Πότε αλήθεια ξεκίνησε και πότε τελειώνει κανείς δεν ξέρει ούτε θα μάθει.
Τούτη η ανυπέρβλητη απορία δίνει σάρκα και οστά στην καλλιέργεια της φυσικής λογικής , της γνώσης, της επιστήμης. Αυτές οι ικανότητες που αναπτύσσονται από τους ανθρώπους διαχρονικά τελούν υπό τον περιορισμό της μη δυνατής ολικής διατύπωσης των νόμων της φύσης. Αν θέλαμε να την αναπαραστήσουμε θα λέγαμε ότι είναι ο λόγος του αισθητού και εν δυνάμει κατανοητού σχεσιολογικά, προς το «όλον» και πλημμελώς κατανοητού.
Έχουμε όμως υπαρκτές, αισθητές και εντέλει πραγματικές ανάγκες τις οποίες θέλουμε να ικανοποιήσουμε στο παρόν. Έχουμε κάνει κατακτήσεις μέσα από τις σωματικές και διανοητικές δραστηριότητες. Έχουμε δηλαδή δημιουργήσει ένα δικό μας «όλον» μέσα στο οποίο κινούνται οι ανθρώπινες σχέσεις, ένα «όλον» εκπορευόμενο από και υποκείμενο στον άνθρωπο και μόνον. Αυτό το υποκειμενικό όλον είναι και πάλι υποκείμενο στο αντικειμενικό όλον, το σύμπαν του χρόνου και του τόπου. Γι’αυτό εξάλλου οι ανθρώπινες σχέσεις μεταβάλλονται μέσα σε αυτά τα σύμπαντα. Η άμεση διατύπωση κανόνων των ανθρώπινων σχέσεων , δηλαδή μιας γνώσης του υποκειμενικού «όλον»,μεταβάλλεται. Συνεπώς δεν αποτελεί ολική, παντοτινή, αντικειμενική γνώση. Είναι όμως η σε κάθε κατάλληλο τόπο και χρόνο επικρατούσα γνώση, είτε ονομάζεται μύθος, είτε θρησκεία, είτε επιστήμη. Η επικράτησή της εξαρτάται από τη δυνατότητα της να παραμένει ισχυρή κατά τη διαδικασία της μεταβολής. Να ενέχει δηλαδή μια πνευματική πέρα από υλιστική υπόσταση η οποία να καλλιεργείται στον ψυχικό κόσμο και ταυτόχρονα να αντανακλά πραγματικές ανάγκες. Συντελείται τότε μια σύζευξη ύλης και πνεύματος και περαιτέρω μια δυναμική σχέση μεταξύ διαφορετικών χρόνων και τόπων.
Η ανάγκη του ανθρώπου να κατανοήσει και να συμφιλιωθεί με το θάνατο περνά μέσα από αυτή τη διαδικασία, της οποίας οι νόμοι περισσότερο με μυστικιστικό παρά με ορθολογικό τρόπο μπορούν να προσεγγιστούν. Έναν μυστικισμό πέρα για πέρα πνευματικό και όχι λογικοφανή όπως τα διάφορα θρησκευτικά δόγματα της ιστορίας επιδίωξαν και επιδιώκουν να του προσδώσουν, στην ενσυνείδητη προσπάθεια τους να μετατρέψουν την αντικειμενική έννοια του «όλον» σε υποκειμενική.