Best music of 2007

Οπως και πέρυσι, με το τέλος του χρόνου είχα παραθέσει τη λίστα με τα καλύτερα αλμπουμ του 2006, έτσι και φέτος σας προσφέρω μερικά λογάκια για τις μουσικές που κρατάω στην καρδιά και την ψυχή μου για το 2007. Να πω επίσης ότι η παρακάτω λίστα παρουσιάστηκε και στην εκπομπή που κάνω με την Αμαλία στο mythosfm 90,6 http://www.mythosfm.gr/ . Ξεκίνημα με τον δίσκο της χρονιάς:

1. Arcade Fire -Neon Bible

Μέσα στις περισσότερες τοπ 10 λίστες όλων των μουσικών ΜΜΕ. Ένας δίσκος που ακούγεται συναρπαστικός απο την αρχή εως το τέλος. Προσωπικά, και όχι μόνο, τον θεωρώ ανώτερο στο σύνολο απο το ντεμπούτο τους "Funeral" του 2005, αν και εκείνο περιέχει το τραγούδι της δεκαετίας "Τunnels". To Neon Bible έχει υπέροχο artwork και στίχους με προεξάχοντες αυτούς του κομματιού που κλείνει το δίσκο "My body is a cage", μια προσευχή για την απελευθέρωση του σώματος και του πνεύματος.

My body is a cage that keeps me From dancing with the one I love

But my mind holds the key

My body is a cage that keeps me From dancing with the one I love But my mind holds the key

I'm standing on a stageOf fear and self-doubt

It's a hollow playBut they'll clap anyway

My body is a cage that keeps me From dancing with the one I love But my mind holds the key

You're standing next to meMy mind holds the key

I'm living in an ageThat calls darkness lightThough my language is deadStill the shapes fill my head

I'm living in an ageWhose name I don't knowThough the fear keeps me moving Still my heart beats so slow

My body is a cage that keeps me From dancing with the one I love But my mind holds the keyYou're standing next to meMy mind holds the key

My body is aMy body is a cage We take what we're givenJust because you've forgotten That don't mean you're forgiven

I'm living in an ageThat screams my name at nightBut when I get to the doorwayThere's no one in sight

My body is a cage that keeps me From dancing with the one I love But my mind holds the keyYou're standing next to meMy mind holds the key

Set my spirit freeSet my spirit freeSet my body free

Το καμμάτι που έπαιξε περισσότερο είναι το No cars go που αποδεικνύει περίτρανα οτι το πολιτικοποιημένο ροκ είναι πάντα επίκαιρο και αναγκαίο να δώσει πνοή στα σημερινούς προβληματισμούς. Indie rock που δεν αποστασιοποιείται, αγκαλλιάζει τον ακροατή και του μιλάει απλά και άμεσα εν μέσω μεσαιωνικών χορωδιών, strings kai horns και πάνω απ'όλα μια φωνή που επιβάλλει το στίγμα της στον σημερινό μουσικό χάρτη. Φωνή πομπώδης, πικρή, ελπιδοφόρα ανεβαίνει μέσα απο τα σπλάχνα, περνά μέσα απο τα γκριζομαύρα σοκάκια του εγκεφάλου και κατατίθεται λυτρωμένη στο κοινό που την αποζητά, τη θέλει γιατί ομορφαίνει τη ζωή του. Ένα μουσικό πάνθεον για την 3η χιλιετία.

2. Amy Winehouse - Back to black
Τα πολλά λόγια είναι φτώχεια για την Amy. Να ευχηθούμε ο Θεός να την έχει καλά για να προσφέρει μια ανάλογη συνέχεια.

3. Les Savy Fav - Let's Stay Friends
Αμερικάνικο alternative ροκ στα καλύτερά του. Απο τη μια κοιτάζει σε Βοστόνη μεριά (Pixies), απο την άλλη Ουάσιγκτον (Fugazi) και αφήνει κάποιες αρτιστικές και παιχνιδιάρικες καναδικές πινελιές (Arcade Fire).

4. UNKLE - War Stories
Στροφή σε ροκ τεχνοτροπία με πολλές επιτυχημένες συμμετοχές απο Josh Homme (Queens of the Stone Age), Ian Astbury (The Cult) και τη θεϊκή φωνή του Gavin Clark.

5. Radiohead - In Rainbows
Για άλλη μια φορά άξιοι. Πιστοί στον νέο τους ήχο όπου κιθαριστικά τοπία συναντώνται με ηλεκτρονικές φόρμες, επιστρωμένα με την οικεία ερμηνεία του Thom York.

6. ...And you will know us by the trail of dead – So Divided
Δυναμικό και αυτό με περισσότερα ποπ στοιχεία και μια μεγάλη κομματάρα με φοβερούς nihilist στίχους, το ομώνυμο. Όπως μια φίλη μου είχε πει για το αριστούργημά τους στα 2002, το «Source , tags..”, διονυσιακή καφρίλα.

7. Blonde Redhead – 23
Από το εναρκτήριο κομμάτι κάτι σε πιάνει εδώ. 4AD αναμνήσεις με Kevin Shields επιρροές. Χωρίς να ακούγεται ολόκληρο με την ίδια γοητεία, αξίζει.

8. Κaiser Chiefs – Yours Truly, Angry Mod
Απογοήτευση για πολλούς αλλά αυτό που μπορεί να ζητήσει κανείς από τους ΚAISERS είναι εδώ μέσα. Brit Mod αναμνήσεις, na na na na na φωνητικά, ζωντάνια και πάρτυ διάθεση, ταξιδιάρικο που και που ακόμα και ρετρό.

9. Raining Pleasure – Who’s gonna tell Juliet?
Άλλος ένας άξιος δίσκος από τους δικούς μας ανθρώπους. Πολύ δουλειά στις φωνές και τις κιθάρες, και λιγότερο ηλεκτρονικός ή ρομαντικός. Μπράβο τους που δεν ακολουθούν την πεπατημένη και εξελίσουν τον ήχο τους ακόμα και αν σε κάποιους ακούγονται υπερβολικά θορυβώδεις. Κομμάτι σαν το πολυακουσμένο «Love was just a girl” δεν μπορούν να γράψουν πολλά γκρουπ.

10. Abbie Gale – 2
Άλλη μια παρέα από την πόλη μας στη δεύτερη δουλειά της. Κατώτερο από το «Family Life” του 2005 αλλά ακόμα κι έτσι περιέχει μερικά καταπληκτικά κομμάτια με προεξέχον βέβαια το Lovesong, στο οποίο συμμετέχει και ο Vasilikos των Raining Pleasure. Πιο θορυβώδεις, ακόμα και shoegaze ανά στιγμές, πείθει για τον συναισθηματισμό του αν και χάνεται κάπου στη μέση. Η φωνή της Εvira όμως σε κρατάει δυνατά από τα αυτιά και σε οδηγεί με ασφάλεια καθ’όλη τη διάρκεια.


Όπως και πέρυσι είχα επίσης παραθέσει κάποιους τίτλους που άκουσα καθυστερημένα, δίσκοι που κυκλοφόρησαν στο παρελθόν αλλά τους ανακάλυψα μέσα στα 2007.

ΜΙDLAKE - The trials of Van Occupanther (2006)
THIS MORTAL COIL - It 'll end in tears (1984)
KOOP - Koop Islands (2006)
JOY DIVISION - Unknown Pleasures (1979)
PHISH - A Picture of nectar (1992)
SUFJAN STEVENS - Illinois (2005)

Καλή μας μουσική χρονιά!

Μια εισαγωγή στην έννοια του "όλον"

Φίλες και φίλοι του ιστολογίου, σας εύχομαι χρόνια πολλά και καλή χρονιά.

Το πρώτο ποστ της χρονιάς αποτελεί μια ημιτελής και αέναη προσπάθεια διατύπωσης της γνώσης και της ευτυχίας. Απαρχή του είναι ο θάνατος όχι ως ένα μακάβριο και απεχθές στιγμιαίο συμβάν στη ζωή ενός ανθρώπου αλλά ως το όπλο για την κατανόηση της ανθρώπινής μας φύσης. Είναι εμπνευσμένο απο μια ταινία που παρακολούθησα πρόσφατα με τίτλο, "The Fountain".

Από του θανάτου το φόβο ξεκινώ έναν δρόμο βαρύ και αβέβαιο προς την ελπίδα, προς την ελευθερία, προς τη συμφιλίωση. Μία οδός που σίγουρα φτάνει εκεί και το ξέρουμε όλοι.
Αν κοιτάξουμε καλά θα δούμε ότι επιθυμούμε το θάνατο. Μα αν το δούμε σφαιρικά μέσα σ’αυτή τη ζωή τότε ο θάνατος είναι ένα ακόμα σκαλί της ζωής όταν αυτή σημαίνει κάτι πέρα από τον παρόντα χρόνο και τόπο. Δίνουμε τόσο βάρος και προσοχή στο παρόν και ξεχνάμε εκείνο που υπήρξαμε και αυτό στο οποίο πάμε σίγουρα. Υπήρξαμε αόρατο σημείο στον ορίζοντα του σύμπαντος, μόριο της φύσης, αμοιβάδες, ψάρια, τετράποδα, πίθηκοι και γίναμε άνθρωποι πιθηκόμορφοι και ενίοτε μοιάζουμε και με άλλα ζώα. Οδεύουμε προς την ανυπαρξία της ύλης. Η ύλη του καθένα μας ξεχωριστά απομονώθηκε από το σύνολό της και κάθε παρόν κάθε στιγμή που της αναλογεί ψάχνει να βρει το «όλον».
Η ύλη είναι μόνη και το πνεύμα πασχίζει να ενώσει τα διασπασμένα της κομμάτια σε μία άλλη 5η διάσταση, τη φαντασία. Η γνώση αυτή η συναισθηματική και τόσο ανθρώπινη είναι μέσα μας βαθειά κρυμμένη και επισκιαζόμενη από τις λογικές διαστάσεις της εικόνας των ματιών. Πίσω από τα μάτια όμως υπάρχει ο εγκέφαλος που και ο ίδιος αντιδρά στις εικόνες, πέρα από το να τις επεξεργάζεται παθητικά. Κάθε ματιά είναι διαφορετική, κάθε αντικείμενο, κάθε σύνολο, κάθε θέση του παρατηρητή. Ο εγκέφαλος, το μυαλό και η γνώση εντέλει χρησιμεύει στην κατανόηση μιας απόλυτης και μιας σχετικής θέσης των πραγμάτων στη φύση. Ο εγκέφαλος βλέπει με τα μάτια άπειρα διαφορετικά σημεία ώσπου χάνεται σε λογικές διατυπώσεις. Εκεί αντιδρά και διαπλάθει τη διαθέσιμη δύναμή του να υποδείξει εκείνος το τι είναι εκεί έξω. Τότε βλέπει το ένα, το όλον, μέσα στο οποίο οι ξεχωριστές σχέσεις των αισθητών αντικειμένων αναπτύσσονται. Το όλον όμως είναι άπειρο. Πότε αλήθεια ξεκίνησε και πότε τελειώνει κανείς δεν ξέρει ούτε θα μάθει.
Τούτη η ανυπέρβλητη απορία δίνει σάρκα και οστά στην καλλιέργεια της φυσικής λογικής , της γνώσης, της επιστήμης. Αυτές οι ικανότητες που αναπτύσσονται από τους ανθρώπους διαχρονικά τελούν υπό τον περιορισμό της μη δυνατής ολικής διατύπωσης των νόμων της φύσης. Αν θέλαμε να την αναπαραστήσουμε θα λέγαμε ότι είναι ο λόγος του αισθητού και εν δυνάμει κατανοητού σχεσιολογικά, προς το «όλον» και πλημμελώς κατανοητού.
Έχουμε όμως υπαρκτές, αισθητές και εντέλει πραγματικές ανάγκες τις οποίες θέλουμε να ικανοποιήσουμε στο παρόν. Έχουμε κάνει κατακτήσεις μέσα από τις σωματικές και διανοητικές δραστηριότητες. Έχουμε δηλαδή δημιουργήσει ένα δικό μας «όλον» μέσα στο οποίο κινούνται οι ανθρώπινες σχέσεις, ένα «όλον» εκπορευόμενο από και υποκείμενο στον άνθρωπο και μόνον. Αυτό το υποκειμενικό όλον είναι και πάλι υποκείμενο στο αντικειμενικό όλον, το σύμπαν του χρόνου και του τόπου. Γι’αυτό εξάλλου οι ανθρώπινες σχέσεις μεταβάλλονται μέσα σε αυτά τα σύμπαντα. Η άμεση διατύπωση κανόνων των ανθρώπινων σχέσεων , δηλαδή μιας γνώσης του υποκειμενικού «όλον»,μεταβάλλεται. Συνεπώς δεν αποτελεί ολική, παντοτινή, αντικειμενική γνώση. Είναι όμως η σε κάθε κατάλληλο τόπο και χρόνο επικρατούσα γνώση, είτε ονομάζεται μύθος, είτε θρησκεία, είτε επιστήμη. Η επικράτησή της εξαρτάται από τη δυνατότητα της να παραμένει ισχυρή κατά τη διαδικασία της μεταβολής. Να ενέχει δηλαδή μια πνευματική πέρα από υλιστική υπόσταση η οποία να καλλιεργείται στον ψυχικό κόσμο και ταυτόχρονα να αντανακλά πραγματικές ανάγκες. Συντελείται τότε μια σύζευξη ύλης και πνεύματος και περαιτέρω μια δυναμική σχέση μεταξύ διαφορετικών χρόνων και τόπων.
Η ανάγκη του ανθρώπου να κατανοήσει και να συμφιλιωθεί με το θάνατο περνά μέσα από αυτή τη διαδικασία, της οποίας οι νόμοι περισσότερο με μυστικιστικό παρά με ορθολογικό τρόπο μπορούν να προσεγγιστούν. Έναν μυστικισμό πέρα για πέρα πνευματικό και όχι λογικοφανή όπως τα διάφορα θρησκευτικά δόγματα της ιστορίας επιδίωξαν και επιδιώκουν να του προσδώσουν, στην ενσυνείδητη προσπάθεια τους να μετατρέψουν την αντικειμενική έννοια του «όλον» σε υποκειμενική.

Για τους Emo

είδα τον Βαξεβάνη και κατέληξα: είναι και γαμώ τα παιδιά, ειδικά τα κορίτσια. Είναι συνειδητοποιημένοι περισσότερο απο οποιονδήποτε μεσήλικα καταθλιπτικό, λιγότερο επιδεικτικοί απο τον κοινό "καμαρώστε με" φοιτητάκο, ειρηνικοί σαν τον Γκάντι και σέξι όσο δε θα γίνουν ποτέ οι σκυλούδες. Στα 80ς θα λάτρευαν τον Morissey, στα 90ς θα εξεγείρονταν με τον Manson. Τι σας πειράζει αν πιθανόν δεν τους ξέρουν καν αυτούς? Έχουν τόσους άλλους σήμερα. Τι? Λέτε ότι σήμερα δεν υπάρχουν πρότυπα? Η νεολαία πάντα βρίσκει τέτοια. Και λέτε οτι της τα πλασάρουν τα ΜΜΕ? Κύριοι, οι νέοι σήμερα γνωρίζουν καλύτερα απο ποτέ πως να χρησιμοποιούν τα ΜΜΕ και να αναγνωρίζουν τι είναι fake και τι όχι. Θέλουν απλά να διασκεδάσουν και να ερωτευτούν και ας τους προσφέρεται και σε νέα εισαγώμενη μόδα απο τις ΗΠΑ και την Ιαπωνία. Στο κάτω κάτω τις προηγούμενες δεκαετίες δεν εισαγάγαμε τάσεις και μόδες που η παγκόσμια βιομηχανία θεάματος και ψυχαγωγίας πλάσαρε? Όσο για την επαναστατικότητα αυτή αφήστε την να την ορίσει η νέα γενιά μέσα απο τον ναρκισσισμό, τις αυταπάτες και τον καταναλωτισμό που καθρεφτίζει την ατομικιστική κοινωνία που ζούμε. Όσον αφορά τα νεκροταφεία, τα χαρακώματα και τα υπόλοιπα αφήστε τους να δημιουργήσουν τους δικούς τους μύθους. Και αν δε διστάζουν να το πουν μπροστά στην κάμερα, εκεί που θα περίμενες να αντιδράσουν στο πως θα προβληθούν απο την τηλεόραση, αυτό συνιστά γενναιότητα και διορατικότητα. Αφήστε τους να ερμηνεύσουν αυτοί, σου λένε, να αναλύσουν, να σκεφτούν, να προβληματιστούν, να νιώσουν ένοχοι, να επαναφέρουν τις ψειδαισθήσεις τους, να γίνουν αυτό που πάντα ήταν, συντηρητικοί, κομπασμένοι διανοούμενοι, επαναστάτες της δεκάρας. Αφήστε τους να ψάχνουν τον εαυτόν που έχουν χάσει προβάλλοντάς σε μας τις δικές τους ματαιώσεις. Έτσι συνεχίζεται ο διάλογος μεταξύ γενεών. Μπορεί να παρεξηγούμε και εμείς καταστάσεις και θα τις καταλάβουμε μόνοι μας. Μπορεί να έχετε δίκιο εσείς που μας κοιτάζετε περίεργα. Απλά δεν έχουμε χρόνο τώρα για να τα σκεφτούμε όλα αυτά τώρα. Σκεφτείτε τα εσείς.

Πολίτες του κόσμου, "λαθρομετανάστες"

Το ζήτημα γνωστό, οι κούρδοι και Αφγανοί «λαθρομετανάστες» στην Πάτρα. Χρόνια με τα χρόνια αυξάνονται και αυτή την στιγμή ο αριθμός του ίσως ξεπερνά και τις 2000. Ζουν στριμωγμένοι σε άθλιες συνθήκες κοντά στο λιμάνι της πόλης αφού ο σκοπός τους είναι να μπουν όπως μπορέσουν σε ένα πλοίο με προορισμό την Ιταλία.

Στις αρχές Νοεμβρίου (9/11) γίνεται γνωστό και από τις εφημερίδες ότι 14χρονος Αφγανός στην προσπάθειά του να ανέβει παράνομα σε ένα φορτηγό μαχαιρώνεται από λιμενικό. Λίγες μέρες πριν ή μετά 3 Αφγανοί μαχαιρώνουν έναν 39 όχι μακριά από το κέντρο της πόλης. Είχε αναφερθεί ότι κάτοικοι της περιοχής καταστρέφουν τα καρτοτηλέφωνα για να μην μπορούν οι μετανάστες να πάρουν τηλέφωνο. Τρεις μέρες πριν κάποιος Αφγανός ή κούρδος χρησιμοποιώντας τηλεκάρτα εισέβαλλε στο σπίτι μιας κοντινής μου φίλης ενώ εκείνη βρισκόταν μέσα. Έβαλε τις φωνές. Δεν της έκανε τίποτα, τρομοκρατήθηκε και ο ίδιος, κάλεσε μάλιστα το ασανσέρ και έφυγε. Κάποιος πάλι από αυτούς έκανε άσεμνη μεν σεβαστικά δε πρόταση σε μια γνωστή της μητέρας μου ηλικίας 70 και άνω. Προχθές κάτοικοι της περιοχής που έχουν εγκατασταθεί οι φίλοι μας από την ανατολή συγκεντρώθηκαν και συγκέντρωσαν υπογραφές και ζήτησαν την παρέμβαση εισαγγελέα για την απομάκρυνση του καταυλισμού και μετεγκατάστασή του κάπου αλλού, υγιεινότερα και ασφαλέστερα για όλους. Και χθες 250 Αφγανοί κατέλαβαν το λιμάνι και πετροβόλησαν λιμενικούς, αστυνομικούς, κατέστρεψαν εκδοτήρια εισιτηρίων του λιμένα και σταθμευμένα οχήματα . Αποτέλεσμα τραυματισμένοι και από τις 2 πλευρές. Αυτά τα είδαμε στην τοπική (και όχι την εθνικής εμβέλειας) τηλεόραση. Ευτυχώς, οι ειδικές δυνάμεις ασφαλείας που ήρθαν δεν κινήθηκαν να καθαρίσουν την υπόθεση και γι’αυτό απετράπησαν τα χειρότερα και επικράτησαν οι συνετότεροι (σύμφωνα με το ρεπορτάζ και τις αναλύσεις στα τοπικά κανάλια).

Σήμερα ήταν η γιορτή του πολιούχου της Πάτρας, του Αγίου Ανδρέα και υπήρξε παρέλαση πολιτικών μεταξύ άλλων. Μεταφέρω δηλώσεις:

Κατσικόπουλος, νομάρχης Αχαΐας « Θα πάρουμε σκληρά μέτρα και δε φοβόμαστε μη μας πουν κάποιοι ρατσιστές»
Φούρας, δήμαρχος Πατρών «Είναι ντροπή για την κυβέρνηση να μην παίρνει μέτρα και να υποβαθμίζει το πρόβλημα»
Κωνσταντόπουλος, πρόεδρος ένωσης αστυνομικών «Αφού το θέμα αποφασίστηκε να αντιμετωπιστεί από την αστυνομία, τότε, όσο οι αστυνομικές δυνάμεις υποβαθμίζονται τόσο χειρότερα συμβάντα θα ζήσουμε»
Κάποιος βουλευτής του ΛΑΟΣ «Κάθε χρόνο αυξάνονται κατά πολύ οι λαθρομετανάστες αλλά οι κυβερνήσεις με τα μέτρα που παίρνουν ή δεν παίρνουν ουσιαστικά νομιμοποιούν την παράνομη παραμονή τους»
Κάκκος, πρόεδρος ιδιοκτητών φορτηγών «Είναι απαράδεκτο κούρδοι και Αφγανοί παράνομοι μετανάστες να υψώνουν τη φωνή τους σε ανώτατους αξιωματικούς της ελληνικής αστυνομίας»
Μπεκίρης υιός, βουλευτής ΝΔ σε επερώτηση στον υφυπουργό εθνικής ασφάλειας στη βουλή «Τι θα κάνετε με τους 2000 και πλέον λαθρομετανάστες στην Πάτρα?»
Υφυπουργός εθνικής ασφάλειας «Οι 1050 λαθρομετανάστες δεν αποτελούν κανένα κίνδυνο και η κατάσταση είναι ελεγχόμενη»
Ράγιου, βουλευτής ΝΔ «Οι λιμενικές και αστυνομικές δυνάμεις πρέπει να ενισχυθούν»
Παπαδημάτος, βουλευτής ΝΔ «Δεν είναι ρατσισμός το να ζητάμε την περιφρούρηση της ήσυχης καθημερινότητάς μας»

Προς στιγμήν εξοργίστηκα. Πως ένα ανθρώπινο γεγονός που θα αφορούσε κανονικά την ηθική και ανθρώπινη συμπαράσταση σε άτυχους συνανθρώπους, μετατρέπεται σε πολιτικό και δη σε μια αναμέτρηση τοπικής και κεντρικής εξουσίας, με την τελευταία να το υποβαθμίζει και την πρώτη να τα περιμένει όλα από το κράτος.

Έπειτα σκέφτηκα ότι το επιχείρημα για σφιχτά αστυνομικά μέτρα, δηλαδή η αυστηρή περιφρούρηση του λιμανιού ώστε οι μετανάστες να καταλάβουν επιτέλους ότι δεν θα πρέπει να ελπίζουν ότι θα εγκατασταθούν σε κάποιο φορτηγό και εντέλει να μην μεγαλώσει ο αριθμός τους, έχει λογικό έρεισμα.

Ωστόσο, βλέποντας τους πιτσιρικάδες Αφγανούς να κάνουν ντου στον αστυνομικό κλοιό και να πετάνε πέτρες καταλαβαίνει κανείς ότι η κατάσταση έχει φτάσει στο αμήν. Δεν κρατιούνται άλλο, χάνουν τη ψυχραιμία τους, νιώθουν πια ότι δεν έχουν τίποτα να χάσουν με την χρησιμοποίηση βίας, μιας και έχουν ήδη χάσει πολλά. Το όφελος που αναμένουν είναι πολύ μεγαλύτερο και από το κόστος ενός ξυλοδαρμού ή μιας προσαγωγής στα κρατητήρια από τα οποία γρήγορα αφήνονται ελεύθεροι. Συνεπώς, η σκλήρυνση των αστυνομικών μέτρων μπορεί να οδηγήσει σε περαιτέρω κλιμάκωση από την πλευρά τους με άγνωστα αποτελέσματα.

Οι τοπικές αστυνομικές και πολιτικές αρχές προφανώς θα ανταπαντήσουν με το γνωστό επιχείρημα που άπαντες εξουσιάζοντες στο χρόνο φέρουν: την πυγμή, τη δύναμη, τη βία. Είναι θλιβερό να το συνειδητοποιείς αυτό κλιμακωτά πως γίνεται. Για να παραμείνουμε όμως στο χώρο της λογικής και να μην παρασυρθούμε από συγκινησιακές οπτικές το ερώτημα είναι: «Η ισχυρότερη αστυνόμευση που θα οδηγήσει; Σε αποθάρρυνση των μεταναστών και συνεπώς ολιγόστευση του αριθμού τους;»

Οι μετανάστες χρόνια τώρα αποθαρρύνονται από το να εισβάλλουν παράνομα στα πλοία που πάνε Ιταλία. Κι όμως συνεχίζουν και πληθαίνουν. Συνεπώς που αποσκοπεί το επιχείρημα για μεγαλύτερη αστυνόμευση; Μάλλον στην αντιμετώπιση των κρουσμάτων εγκληματικότητας που συνεχώς αυξάνονται, με αποκορύφωμα το χθεσινό ντου στο λιμάνι. Αντιμετώπιση όμως που θα αγγίζει το πρόβλημα μόνο περιπτωσιολογικά και περιφερειακά και όχι σφαιρικά.

Από πλευράς κυβέρνησης, υπάρχει το επιχείρημα ότι η πολιτική της ΕΕ έναντι της λαθρομετανάστευσης θα φέρει λύση του προβλήματος. Η Ε.Ε. ετοιμάζει ψήφισμα για σκλήρυνση των μέτρων απέναντι στη λαθρομετανάστευση. Το ψήφισμα προβλέπει φυλάκιση και απέλαση των παρανομούντων λαθρομεταναστών, καθώς και απαγόρευση εισόδου τους για τα επόμενα χρόνια. Ωστόσο, πως αποδεικνύεται η παραβατικότητα και τι απορρέει από αυτήν είναι ένα άλυτο νομικό ζήτημα, που έχει γίνει αντικείμενο διαφωνιών στο ευρωκοινοβούλιο. Στην περίπτωσή μας λοιπόν, η χτεσινή κίνηση των μεταναστών στο λιμάνι, στοιχειοθετεί παραβίαση; Αν ναι, τότε θα έπρεπε να συλληφθούν οι 250 και να τους κλείσουν στο κλουβί έως και 18 μήνες. Τότε το κόστος της λαθρομετανάστευσης πιστεύεται ότι θα ξεπερνάει το όφελος από την ελπίδα μιας καλύτερης ζωής στο μέλλον. Θα δούμε αν θα γίνει αυτό. Προς το παρόν στις ακριτικές περιοχές και τα νησιά υπάρχει ήδη σφιχτός αστυνομικός έλεγχος αλλά η μετακίνηση «λαθραίων» δεν μειώνεται αλλά το αντίθετο.
Παρατηρούμε μία ντόπια (ευρωπαϊκή, εθνική και τοπική) κοινωνία να θέλει να περιφρουρήσει την ήσυχη ζωή της χωρίς να αναρωτηθεί τι είναι ικανοί οι απροστάτευτοι μετανάστες να κάνουν προς τον ίδιο σκοπό. Οι κάτοικοι της περιοχής του καταυλισμού βρίσκονται αντιμέτωποι με ένα πρόβλημα για το οποίο οι ίδιοι δεν είναι υπεύθυνοι. Ένα πρόβλημα που έχει κυρίως διεθνείς πολιτικές πτυχές. Και ως τέτοιο είναι ανίκανοι να δουν τι μπορούν να κάνουν για να το ξεπεράσουν. Η διαπλοκή του τοπικού με το παγκόσμιο σε πρώτο χέρι δηλαδή. Βλέπουμε με ψυχρό βλέμμα ότι σε τέτοιες περιπτώσεις η καλλιέργεια του φόβου και της ξενοφοβίας οδηγεί σε κρούσματα βίας και καταστολής, σε μια επικίνδυνη κοινωνική κατάσταση. Είναι χρέος όλων όμως να δουν στην κίνηση των μεταναστών στο λιμάνι μια κοινωνική πράξη που εμφορείται από απελπισία αλλά και καημό και δείχνει το χάσμα μεταξύ νομικών και αστυνομικών μέτρων από τη μια πλευρά και κοινωνικής πραγματικότητας των αντικειμένων αυτών των μέτρων από την άλλη. Μια κοινωνική πραγματικότητα που εμπλέκει όλους και όχι μόνο την πολιτεία ευρωπαϊκή, κρατική και τοπική. Ας διαχωρίσουμε λοιπόν τα αστυνομικά μέτρα από τα κοινωνικά που πρέπει να παρθούν από τη βάση της κοινωνίας, τους ανθρώπους ως ανθρώπινα όντα και όχι αποκλειστικά ως πολίτες ενός κράτους.

Εξηγούμαι: από τη μία έχουμε κατοίκους που ανησυχούν για την υγεία και την ασφάλειά τους και από την άλλη ανθρώπους που ανησυχούν επιπροσθέτως για την τροφή, την αναπαραγωγική τους ανάγκη, τη στέγη, το μέλλον, την οικογένειά τους, την βία των ντόπιων. Οι όποιες εντάσεις δημιουργούνται δεν θα πρέπει να συνεπάγονται ένα ρατσιστικό και ξενοφοβικό τρόπο αντιμετώπισης. Αυτή είναι μια προκατειλημμένη ερμηνεία που διενεργείται εσωτερικά του καθενός μας όταν νιώθει ότι απειλείται από έναν αλλοεθνή, και είναι κατάλοιπο της ιστορίας. Σε αυτήν μπορούμε να αντιτάξουμε την ανθρώπινη ερμηνεία που υπάρχει και βασίζεται στην ανοχή, τη βοήθεια, την συμπαράσταση και αποτελεί την εμπειρία του παρόντος. Μέχρι πόσο θα μου πείτε? Όποιος την κατανοεί και τη νιώθει αυτή την εμπειρία δεν υπάρχει όριο. Προτιμούν όμως όλοι ανεξαιρέτως να δίνουν απόλυτη σημασία στην ήσυχη καθημερινότητά τους, συμπεριλαμβανομένου εμού. Δεν μπορώ όμως άλλο την σιωπή. Υπάρχει μια ιστορική αδικία για την οποία αυτοί οι άτυχοι άνθρωποι ίσως ποτέ δε θα αποζημιωθούν. Μία αδικία που συνεχίζεται στα κρατητήρια, επίσημα ή ανεπίσημα, των λιμενικών και αστυνομικών αρχών με βασανιστήρια, εικονικές εκτελέσεις και εξευτελισμούς. Μία αδικία που κάτοικοι, πολίτες και πολιτικοί, προτιμούν να πετάνε σε άλλους φορείς για την διόρθωσή της.

Μένει λοιπόν να δούμε αν και πως η κοινωνία, οι κάτοικοι, οι ΜΚΟ, οι ενώσεις επαγγελματιών γιατρών καθώς και άλλες ενώσεις, πως μπορούν σε συνεργασία με το δήμο και τους ίδιους τους μετανάστες να βελτιώσουν την κατάσταση. Αυτό θα γίνει αποτελεσματικότερα όταν υπάρχει απόσταση από την αστυνομικοκρατούμενη λογική που γεννά και γεννιέται από το φόβο. Ας αφήσουμε λοιπόν την πολιτεία να ψάχνει μπάτσους και ας κοιτάξουμε πως θα βελτιώσουμε εμείς μαζί με τους άτυχους μετανάστες την κατάσταση.

Υ.Γ Λίγη ώρα μετά το ρεμπορτάζ των επεισοδίων στο λιμάνι ακολούθησε το ρεπορτάζ για το νομοσχέδιο της κυβέρνησης που προβλέπει κλείσιμο των λιμάνιων για λόγους ασφαλείας. Βέβαια, ο σκοπός αυτού του νομοσχεδίου είναι η βελτίωση της ανταγωνιστικότητας των οραγανισμών λιμένων (που είναι πια ανώνυμες εταιρίες εισηγμένες στο χρηματιστήριο) σε όλη τη χώρα με πενιχρή προσοχή πάνω στα εκάστοτε κοινωνικά (ιστορικά, πολιτιστικά) χαρακτηριστικά που έχουν οι χώροι των λιμανιών ως προέκταση του φυσικού χώρου κάθε πόλης. Λέτε η κυβέρνηση να συμπεριλαμβάνει και τους λαθρομετανάστες στους στόχους της και έτσι με μία σφαίρα χτυπά 2 πουλάκια?

The Corporation Labour

In the end what counts is what you are working for. If you work for a corporation then you work for the interests of this organisation. You consciously adopt or not a moral conscience dictated from this fact, your labourness.
You are , for example, a higher technician in an electronics company that makes microchips for pcs. You work 10 hours per day and according to the argument you can have power by your inventiveness and the mastery of your knowledge. However, you still sell your labour for money, for living your life and your family. You are still a worker.
Those who decide above you, maybe directors or shareholders, are not actually workers, they are capitalists or bourgeoise according to the other argument. They dictate the Corporate Moral to you, without you knowing it in advance. There is a clear separation of moral and material roles inside the corporation.
So, how does it happen that you have power, where is this power materialised and in what things (goods and values)? In illusionary visions of belonging to a societal structure , an illusion of power but in real contrast of interests to those above you. The corporation needs you, but do you need the corporation? You say yes, and what are your reasons? Because you work and release positive energy and can earn some money (in case a lot).
But, are you really that happy, do you feel to invent, to think, to act? What if your findings come against the corporation's structure? Do you measure/limitate your methods of working to the corporation's higher purposes? Does finally the corporation obstruct you from being a truly free man? What are you really looking for? Money, glory, acknowledgement? I never understood why is it so important to (lets say) search methods for the soap packaging and transportation. Are you really into this? Do these make you a better man to the eyes of your close or only to those above you? Are you any afraid of them, of their approval, or you are not scared and think you are equal to them?
Are you gonna do this job all of your life? No? Then , become a capitalist by yourself. Can you?

Inspired while reading an old version of Galbraith's "The New Industrial State" a few months ago.

This is the poster for our radio station programme at mythos fm 90,6. There is a change in the timetable, so from Friday night we are tranferred to Sunday afternoon at 16.00. Stay tuned at http://www.mythosfm.gr/

Το νόημα μέσα στο χρόνο: speculations

Εμείς οι άνθρωποι είμαστε εντελώς παράλογα όντα. Όταν είμαστε μόνοι με το σώμα μας όλα είναι παράλογα και γι'αυτό όλα τα κατευθύνει ένα νόημα μυστήριο, ένας σκοπός ευμετάβλητος, ασταθής και ολωσδιόλου υπολογίσιμος που γίνεται εντέλει καθολικός στο παράλογο νόημά του. Αυτή η καθολικότητα του παραλόγου νοηματοδοτεί έπειτα κάθε πράξη λίγο λίγο, μέσο και σκοπό ώσπου φτάνουμε στην ανθρώπινη δράση, υποδεικνυόμενη απο τα ένστικτα, τις φαντασιώσεις, το σώμα, δηλαδή τα επικοινωνιακά -πνευματικά και υλικά- μέσα που μεταδίδουν αυτό το παράλογο νόημα. Το οποίο όμως δεν παύει να είναι νόημα. Και οι φιλόσοφοι που το επεξεργάζονται είναι εντελώς τρελοί.Έτσι ξεκινά ένας τέτοιος και γράφει όλα αυτά και αν πείσει τότε αρχίζει η μίμηση απο τους άλλους, μίμηση με ψυχοκινητική διάσταση (μην πάει το μυαλό σας στο κακό ντε). Τότε και το νόημα γίνεται μαζικότερο. Κάπου εκεί διακρίνονται οι απαρχές κάθε γνώσης, της αποτύπωσης των βασικών τους αρχών καθώς και οι καυγάδες για την ορθότητά τους ή μη. Το τεκμήριο της γνώσης λοιπόν, είναι άγνωστο. Η λογική ,τώρα, που αφορά αυτό το τεκμήριο είναι απλά ένα κατασκεύασμα του νου και των προαναφερθέντων μέσων. Είναι δηλαδή έμφυτη αλλά διαφέρει απο άνθρωπο σε άνθρωπο. Το πόσο θα γίνει μαζική η γνώση, εξαρτάται απο τη μιμητική στάση των ανθρώπων ή το πόσο αυτοί θα πιεστούν να μιμηθούν (τώρα βάλτε στο νου σας όσο κακό θέλετε). Να και η δύναμη ως μια τάση του ανθρώπου να ξεχωρίσει απο τους γύρω του. 'Η αλλιώς η εξουσιαστική τάση του. Αυτή θέλει χρόνο για να μορφωθεί και να υπερισχύσει. Θέλει νοήματα πολλά όπως και γνώσεις πολλές και κόσμο πολύ (ή έστω αρκετό). Κάπου εκεί άρχισε να γράφεται και η ιστορία του ανθρώπινου πολιτισμού.