Ήλιε μου

Εγώ: "Ήλιε μου σε περιμένουμε, εσύ μας απελευθερώνεις, φώτισε τις αιτίες και ζέστανε την καρδιά, ζωντάνεψε το πρόσωπο και δώσε ενέργεια στο σώμα. Άναψε μέσα μας την όρεξη για έρωτα και για παιχνίδι και στέγνωσε, κάψε αυτή τη μούχλα που πιάσαμε τόσες μέρες με τη βροχή. Αυτή την πάχνη που κάθεται πάνω στις σκέψεις και τις νιώσεις μας και μας κάνει να χάνουμε την πίστη. Άντε, όμορφέ μου, συγγνώμη για ότι έχω πει για σένα όλο το καλοκαίρι που βασιλεύεις. Κάψε την κρούστα της πάχνης που έχει μαζευτεί για να την σπάσουμε και να την πετάξουμε. Ήλιε, εσύ είσαι θεός νομίζω, όλα τα μπορείς, φώτισε τις καρδιές μας να μην τις αδικούμε και φώτισε και τις σκέψεις μας να μην τις παρεξηγούμε. Είμαστε αδύναμοι δούλοι σου, κοίτα μας πως υποφέρουμε εμείς οι εγκλωβισμένοι στον εαυτό μας."

Ήλιος: «Αγάπησε τη βροχή όπως αγαπάς τον εχθρό σου, μπες στη θέση του για να τον καταλάβεις, να τον νιώσεις, να ταυτιστείς μαζί του, ώσπου οι διαφορές σας να εκλείψουν. Εκλιπαρείς για μένα, για την παρέμβασή μου αλλά εσύ δεν επιθυμείς τον ήλιο του κόσμου παρά το φως μέσα σου. Τα παρακάλια σου αγνοούν τις συνομιλίες μου με τη βροχή και τα υγρά στοιχεία του κόσμου. Θέλουν τάχα να με κολακέψουν σα να μαι αδύναμο θηλυκό μα δε σκέφτονται ότι ξεκουράζομαι και γω και ότι συμφώνησα με τα νερά και τα σύννεφα να με σκεπάσουν για κάμποσο καιρό. Μη ζητάς λοιπόν από τον ήλιο παρακάλια."

Εγώ: «Ήλιε μου, ήλιε μου, αμάρτησα, σχώρα με που σε αντιμετωπίζω σα να σαι σωτήρας άνθρωπος με συμπόνια και αδυναμίες. Εσύ είσαι όλο λάβα και δέος, δύναμη άφταστη, ενέργεια μοναδική. Ήλιε μου, συμπάθα με για τις αδυναμίες μου τις ανθρώπινες, η επίκληση απευθύνεται σε σένα κυριολεκτικά και στην καρδιά μου μεταφορικά. Να φωτιστεί να βρω το δρόμο να βαδίσω, να δω. Μια φορά είδα τη δύναμη της φύσης μέσα μου και μα την ανθρώπινη περηφάνια, δε θέλω να τη χάσω. Πες μου ήλιε, μήπως βαδίζω λάθος και η φύση με εκδικείται;"

Ήλιος: «Η φύση δεν εκδικείται αλλά ανταποδίδει. Η φύση δεν είναι τιμωρός αλλά οδηγός, η φύση είναι δάσκαλος, όχι θεός, μην την επικαλείσαι, άκουσέ την απλά. Τι σου λέει η φύση όταν το κοριτσάκι σου γελά, όταν η γυναίκα σου γυρίζει κουρασμένη στο σπίτι, όταν είσαι κουρασμένος και έχεις δουλειά; Φύση είναι το συναίσθημα, όχι μόνο τα φυσικά πράγματα. Δες τη φύση σου και συμφιλίωσέ την με τα φυσικά πράγματα του κόσμου. Δες τη φύση σου συγγραφέα μου και θα αγαλλιάσεις."

Εγώ: «Με συγκινείς ήλιε έτσι όπως περιγράφεις την ανθρώπινή μου φύση, αυτή που ξεχνάω. Και εγώ σου λέω ότι γι’αυτό υποφέρω, επειδή δε ξέρω πως θα συμφιλιώσω τη δική μου φύση με αυτή του κόσμου. Πως θα βρω αρμονία, ισορροπία, λύτρωση από το φόβο;"

Ήλιος: «Δες το φόβο και αποδέξου τον και μαζί την αποτυχία, την ανεκπλήρωτη επιθυμία, την απογοήτευση μετά από μια προσδοκία. Χαλάρωσε που λέτε και εσείς οι άνθρωποι."

Εγώ: «Ήλιε μου, τον αγώνα μου περιγράφεις με απλότητα και φωτίζεις μέσα μου το βάρος της ψυχής που κουβαλώ και τόσο πασχίζω να αποβάλω. Το βάρος με τα άγχη, τις σκέψεις, τις προσδοκίες, τα κολλήμματα που δε βλέπω καθαρά. Ήλιε μου, νιώθω μόνος μπροστά σε αυτό τον Γολγοθά, αλλά να που τώρα δα βλέπω ότι, περίμενε μην το πεις, σε πρόλαβα, βλέπω ότι αυτό το βάρος όλοι το σηκώνουν καθένας μόνος του. Πίσω από τις βόλτες, τις παρέες, τα άγχη, τα λεφτά και όλες τις σκέψεις κρύβεται η μικρή μας θλίψη που δε βλέπουμε καθαρά τον ευατό μας. Και εγώ δεν τον βλέπω καθαρά ήλιε, τον βλέπω αποσπασματικά, καθετί ξεκομμένο από τα άλλα, αλλά όχι όλα μαζί, σαν ένα. Δεν είμαι ολόκληρος γι’αυτό νιώθω και λειψός και λίγος. Και ξέρεις κάτι, κουράστηκα να προσπαθώ να βρω ταυτόχρονα και το πρόβλημα και τη λύση του, κουράστηκα και έχω μπερδευτεί γιατί αυτό μπορεί να είναι το πρόβλημα, ότι ψάχνω με αγωνία για τη λύση σε κάτι που δεν το έχω εντοπίσει καθαρά, δεν το έχω δει απλά. Ψάχνω λύση σε κάτι που δεν είναι ακόμα πρόβλημα. Και αποφεύγω να το δω μήπως με φοβίσει. Πάντως ήλιε, μια φορά είδα και αυτή ήταν το καλοκαίρι. Είδα ισορροπία και αρμονία και φόβο και πόνο και Γολγοθά. Είπα, υπομονή, πίστη και επαγρύπνηση και αυτό προσπαθώ να τηρήσω σα φύλακας του νου μου και φτιάχνω κανόνες για να μη χάσω την αρμονία. Γρήγορα όμως και αυτοί παραβιάζονται. Ή μήπως όχι;"

Χορός: "Χμ, που είναι το πρόβλημα, το βρήκες θαρρείς. Δεν υπάρχει πρόβλημα, το φώτισες. Άρχισες τουλάχιστον."

Στο μυαλό ενός (κρυφό) φασίστα - Γιατί ο Κασιδιάρης «έκανε καλά»

Ο Κασιδιάρης καλά έκανε και χτύπησε την Κανέλλη χθες το πρωί. Καλά έκανε και έλουσε με νερό την Δούρου. Καλά έκανε και χτύπησε υπαλλήλους τεχνικούς της τηλεόρασης, κάλεσε ενισχύσεις από τον αρχηγό, μετά διέφυγε και τώρα είναι άφαντος.

Πρώτα πρώτα, καλά έκανε και χαστούκισε πολλάκις το παλιοκομμούνι την Κανέλλη. Αυτή την ξετσίπωτη πολυλογού λεσβία που μας μιλάει για δικαιοσύνη και αλληλεγγύη αλά Στάλιν, το ανδρογύναικο που τολμά να διακόπτει συνεχώς αξιότιμους κυρίους με την αιτιολογία – καραμέλα του φασισμού, ναζισμού και δε ξέρω και γω τι άλλο.

Καλά έκανε, και επειδή δεν κώλωσε να το κάνει αυτό ζωντανά και δημόσια. Να τιμωρήσει μπροστά στα μάτια όλου του κόσμου και χωρίς να φοβάται την προεκλογική απήχηση της πράξης του, τους εκπροσώπους της υποκρισίας της αριστεράς και του κομμουνισμού που κάνουν ότι τα βάζουν με το σύστημα αλλά είναι πιο μέσα από όλους σε αυτό.

Ακόμα, καλά έκανε και το έκανε βίαια διότι τα πολλά λόγια όχι μόνο είναι φτώχεια αλλά είναι και ψευτιά, είναι μπέρδεμα, είναι ένα σκόπιμα φτιαγμένο παιχνίδι για να μπερδέψει τον κόσμο. Τέρμα πια τα ψέμματα, μπούρου μπούρου, θα μιλήσουν οι αληθινές προθέσεις. Και ο Κασιδιάρης δείχνει την αποφασιστικότητα της Χρυσής Αυγής να βάλει τάξη και να τιμωρήσει, αυτό που η μεγάλη πλειοψηφία του ελληνικού λαού επιθυμεί και όχι μόνο οι χρυσαυγίτες, όπως λένε τα παπαγαλάκια.

Καλά έκανε, επίσης και χτύπησε τους τεχνικούς του στούντιο διότι και αυτοί ως υπάλληλοι ενός ιδιωτικού καναλιού είναι μέρος του συστήματος της ψευτιάς. Να φάνε και αυτοί μερικές για να ξέρουν τι τους περιμένει αν τύχει και κυβερνήσει η ΧΑ.

Καλά έκανε και ζήτησε ενισχύσεις από τον αρχηγό, γιατί η αλληλεγγύη στα δύσκολα φαίνεται και η θέληση του αρχηγού να βοηθήσει δείχνει τη μεγαλοψυχία και τις ηγετική του στάση.

Τέλος, καλά έκανε ο Κασιδιάρης και διέφυγε και τώρα είναι άφαντος. Διότι η συνολική του στάση αποδεικνύει έναν ήρωα. Και ένας ήρωας, ως τέτοιος, οφείλει να εξαφανιστεί για να συλλογιστεί η κοινή γνώμη τη μεγαλοσύνη της πράξης του. Όταν κάποια στιγμή αποφασίσει να εμφανιστεί θα καλωσοριστεί ως ήρωας. Και πείτε, πόσοι τέτοιοι υπάρχουν σήμερα στην Ελλάδα;

Ένα ψυχογράφημα του Σύριζα: συγκυριακό και φιλοσοφικό. Λόγια μεγάλα και επικίνδυνα.

Στις ανάκατές μου σκέψεις, που ευτυχώς ή δυστυχώς δεν ακολουθούν την εγρήγορση που απαιτούν οι περιστάσεις, μπαίνουν το άγχος του Σύριζα μην ακολουθεί μια χίμαιρα (που είναι και άγχος δικό μου), ο στυγνός υπολογισμός του ΚΚΕ για να αξιολογήσει όλα τα ενδεχόμενα που μπορούν να το φέρουν σε μια πλεονεκτική θέση και αυτό θα γίνει μόνο αν ο Σύριζα απογοητεύσει τον κόσμο που τον ψήφισε από ελπίδα και όχι από γνώση του τι συμβαίνει μέσα στο κόμμα (αν και το ΚΚΕ έχει μάθει να κάνει υπομονή για να έρθουν οι αντικειμένικές συνθήκες μετά από 1000 χρόνια ή αύριο κιόλας και αυτός είναι ένας λόγος για να μην παρασύρεσαι από οπορτουνισμούς και βραχυπρόθεσμα αποτελέσματα), κάτι που είναι αρκετά πιθανόν.

Τόσο το ΚΚΕ όσο και ο Σύριζα προσβλέπουν σε μια μεγαλύτερη ριζοσπαστικοποίηση της κοινωνίας. Όμως και οι δύο κατηγορούν ο ένας τον άλλο ότι με την πολιτική τους αποτρέπουν το λαό από το να ριζοσπαστικοποιηθεί. Ο Σύριζα (που πρέπει να το παραδεχτούμε, είναι πολύ υπομονετικός με το ΚΚΕ παρά το ότι το τελευταίο του ρίχνει διαρκώς χλαπάτσες) θεωρεί ότι με το να αρνείται το ΚΚΕ να συνεργαστούν σε μια κυβέρνηση αριστεράς, εμποδίζει τη χειραφέτηση του ίδιου του λαού την ώρα που αυτός υποφέρει και είναι πολύ κοντά σε αυτή. Το ΚΚΕ από την άλλη δεν εμπιστεύεται καθόλου τη ριζοσπαστικοποίηση του Σύριζα μιας και το θεωρεί ένα αστικό κόμμα, ένα παρακλάδι στα αριστερά του καπιταλισμού, που επιτρέπει στον τελευταίο να ρίχνει στάχτη στα μάτια του εργάτη λαού και να τον κάνει να φαίνεται συμπαθητικότερος απ ’ότι πραγματικά είναι. Έτσι παγιδεύεται ο κόσμος και μπερδεύεται χωρίς να μπορεί να δει καθαρά ποια είναι η θέση του στην κοινωνία. Σου λέει, μπορείς να έχεις ευρώ αλλά όχι μνημόνιο. Εδώ δεν μπορεί να το κατηγορήσεις το ΚΚΕ, άλλωστε το θεωρητικό και ιστορικό οπλοστάσιο είναι πλούσιο.

Πείτε μου εσείς έναν Συριζαίο αυτές τις μέρες που είναι ήρεμος και ήσυχος και δεν είναι αγχωμένος, αναψοκοκκινισμένος, διαρκώς σκεπτικός. Εκείνο που του επιτρέπει να συνεχίζει είναι το εκλογικό νούμερο, το προεκλογικό ρεύμα και η ελπίδα ότι αν αναλάβει μεγαλύτερη δύναμη, αυτή θα εκπορεύεται από τη θέληση του λαού για αλλαγή και έτσι θα μπορέσει να παίξει αποφασιστικό ρόλο στις θεμελιώδεις αποφάσεις του κράτους. Εδώ όμως φέρνω το Μάνο στη συζήτηση, ο οποίος αρνείται ότι το μήνυμα των εκλογών είναι η μεγάλη αποδοκιμασία στο μνημόνιο. Αλήθεια, ποιο είναι το μήνυμα των εκλογών ακριβώς; Tο αντιμνημόνιο; Χμ, πολύ εύκολο. Θα μου πείτε ναι αλλά άλλο τόσο αναγκαίο να βγει κάποιος να το πει. Θα συμφωνήσω ότι έπρεπε να βγει κάποιος αλλά αυτός ο κάποιος δεν πρέπει να έχει ένα σαφές πρόγραμμα πάνω σε αυτό; Γιατί ο Σύριζα αρνείται να μας παρουσιάσει το πρόγραμμά του για την αντιμνημονιακή του στρατηγική; Το κάνει για τακτικούς λόγους ή δεν έχει ξεκαθαρίσει ακόμα ποιο είναι αυτό; Και αν δεν έχει ξεκαθαρίσει, πως μπορεί να επαίρεται ότι εκφράζει τη θέληση του λαού; Επειδή πήρε τόσο μεγάλο ποσοστό στις εκλογές; Μα αυτό μπορεί να είναι εντελώς συγκυριακό και οι πιέσεις από τα έξω και από τα μέσα αλλά και η προπαγάνδα και τα ψέματα μπορούν να το αλλάξουν αυτό στις εκλογές που το πιθανότερο έρχονται.

Τότε το μήνυμα θα έχει αλλάξει φυσικά και θα είναι «Ο Σύριζα εξαπάτησε την κοινή γνώμη ότι μπορεί να ξεφορτωθούμε πραγματικά το μνημόνιο». Πως είναι τόσο σίγουροι εκεί στην Κουμουνδούρου ότι θα βγουν πρώτοι στις επόμενες εκλογές με λόγια του αέρα; Ναι, δεν είναι αλλά οφείλουν να πιστεύουν ότι θα είναι για να κάνουν το καλύτερο δυνατό. Και εγώ μαζί τους και όλος ο ελληνικός λαός αλλά με προσδοκίες μόνο και όχι με σαφείς στόχους ποτέ δε φτάνεις εκεί που θέλεις να φτάσεις παρά μόνο από τύχη ή αν ο στόχος έρθει σε σένα και δεν πας εσύ σε αυτόν.

Στο ψυχολογικό τομέα, συνεπώς, βλέπω ιλίγγους. Είναι σαν ο Σύριζα να ανεβαίνει έναν ψηλό Πύργο όπου στην αρχή νιώθει εγρήγορση αλλά κάπου στη μέση κοιτάει έξω από τα παράθυρα και αρχίζει να ζαλίζεται. Πανικοβάλλεται και αρχίζει να τρέχει γρήγορα προς τα κάτω; Ή παίρνει βαθιές ανάσες και σταθερά συνεχίζει την πορεία του παρά το φόβο; Μέχρι στιγμής κάνει το δεύτερο αλλά χρειάζεται πιο καλές ανάσες, δεν πρέπει να φοβηθεί που το οξυγόνο στο εσωτερικό του Πύργου είναι λίγο. Εδώ αναρωτιέμαι, είναι λίγο επειδή του το στερούν άλλοι ή ο ίδιος στερείται το οξυγόνο μην αναπνέοντας καλά; Έχω την εντύπωση ότι συμβαίνουν και τα δύο αλλά κυρίως το δεύτερο και αυτό έχει τις αιτίες του τις ψυχολογικές. Για να το πω πιο καθαρά αυτές έχουν τη ρίζα τους στο υπαρξιακό του πρόβλημα. Δεν ξέρει πραγματικά ποιος είναι, που πηγαίνει, ποιος είναι ο σκοπός του, γιατί θέλει
να φτάσει ψηλά.

 Όμως τα προβλήματα αυτά τα ξέρει από καιρό και τα έχει μετατρέψει έπειτα από αστική ψυχανάλυση σε προτερήματα. Σου λέει βάδισε και κάτι θα προκύψει, έτσι λέει η δυναμική αντίληψη των πραγμάτων. Όπως ακριβώς σου λέει και ο νεοφιλελεύθερισμός, ανοίξου και όλα θα βρουν την ισορροπία τους (οι ρεφορμιστές αποφεύγουν τη λέξη αυτή όπως ο διάβολος το λιβάνι και προτιμούν να μιλούν για το ελευθεριακό ή ελευθεριάζον πνεύμα). Αυτό το πνεύμα τους οδηγεί. Μόνο που τους πάει στο άγνωστο, όπως στο άγνωστο οδηγούνται και οι αγορές από το νεοφιλελευθερισμό. Όταν μπαίνει κανείς στο χώρο του αγνώστου, τρέφει ψευδαισθήσεις μιας και δεν μπορεί να διακρίνει την αλήθεια, τη γνώση, την πραγματικότητα. Μπορεί όμως να ερωτευτεί το άγνωστο και να το οικειοποιηθεί μέσω του φετιχισμού. Το άγνωστο για το Σύριζα είναι η εξουσία, οι ψευδαισθήσεις του είναι ότι μπορεί να κάνει την ανατροπή και το φετίχ του είναι η αντιμνημονιακή εμμονή, το καρότο που του έριξε το σύστημα για να αναμασά, μέχρι να ετοιμάσει το μακρύ του μαστίγιο όταν και αυτός μπει μέσα σε αυτό. Ποιο θα είναι το όπλο του τότε, πως θα πολεμήσει τότε;

Καλεί και το ΚΚΕ να συγκυβερνήσουν μέσα σε τέτοιες αυταπάτες. Όμως αυτό είναι συντηρητικό απέναντι σε τέτοια μαξιμαλιστικά σχέδια. Και το κατηγορούν ύστερα ότι δε θέλει να κυβερνήσει, ότι δε θέλει δηλαδή να πάει στο άγνωστο, εκεί που κυριαρχούν οι ψευδαισθήσεις και που η μεγάλη ιδέα του κομμουνισμού θα γίνει ένα μεταμοντέρνο σύμβολο, το δικό του φετίχ που θα του προσδίδει δύναμη αισθητική, δύναμη πολιτισμική, δύναμη συμβολική και πεθαμένη. Και ποια τότε η ελπίδα; Που το μέλλον και που το παρόν; Αύριο τι θα κάνουμε; Αύριο προετοιμαζόμαστε. Προετοιμαζόμαστε για όλα. Αλλά βλέπουμε και τι συμβαίνει γύρω μας. Για να πονέσουμε, για να σκεφτούμε, για να υπομένουμε αλλά και να επιμένουμε. Για να μην παραιτηθούμε άλλη μια φορά.

Ένα σύντομο και καυστικό σχόλιο μου για το αποτέλεσμα των εκλογών

Οι μάσκες (για όσους δεν τις έβλεπαν προηγουμένως) για το ΠΑΣΟΚ και τη ΝΔ έπεσαν πριν λίγο καιρό. Για το πρώτο έπεσαν με τις αποκαλύψεις για τον σκιώδη τρόπο που επέβαλλε και εφάρμοσε τη λιτότητα στη χώρα και για τη δεύτερη έπεσαν όταν ο πρόεδρός της άλλαξε τη στάση του σε φιλομνημονιακή. Πολύ φοβάμαι ότι θα φτάσει η ώρα να πέσουν και για το Σύριζα. Πλην όμως αυτές δεν έχουν φορεθεί ακόμα. Ίδωμεν ποια θα είναι η νέα αριστερή μόδα. Επαναδιαπραγμάτευση όρων, λογιστικός έλεγχος, προσωρινή παύση πληρωμών, αντιστροφή του εκβιασμού προς τους δανειστές, όλα αυτά μας κάνουν μια πρόταση πληθωρική, ένα απελευθερωμένο λουκ. Χρειαζόμαστε όμως και καμιά αλλαξιά ακόμα σε περίπτωση που πέσουμε στα κρύα του λουτρού (λέγε με συνέχεια απειλής έξωσης από το ευρώ) ή βρωμίσουμε από τα χρόνια που θα τα φοράμε πάνω μας χωρίς να βρίσκουμε γκόμενα (λέγε με διηνεκής διαπραγμάτευση με πενιχρά αποτελέσματα), δε λέτε συντρόφια; Όμως προτρέχω, ίδωμεν, ίδωμεν.

Ενδοαριστερός διάλογος (ενίοτε και σκοτωμός)

Φωνάζω στους γονείς μου που δεν αποδέχονται την ακραία, ρομαντική και ίσως καταστροφική άποψή μου για την αντιμετώπιση της ελληνικής κρίσης. Αναγνωρίζω όμως πως εκείνος στον οποίο φωνάζω είναι ο εαυτός μου. Και τι του λέω, τον πιέζω να αποφασίσει: «ή με εκείνους ή με τους άλλους». Όπου εκείνοι είναι και οι γονείς μου και οι άλλοι είναι οι ανατροπείς. Οι γονείς μου δεν είναι σίγουροι τι εννοώ με αυτή την κατάταξη. Ότι τάχα συντάσσονται με τη νέα κυβέρνηση που συστεγάζει και ακροδεξιούς; Αλλά και εγώ δεν είμαι σίγουρος για το ποιοι είναι οι άλλοι. Οι ΚΚΕδες, οι κομμουνιστές γενικά, οι επαναστάτες του καναπέ (στους οποίους παραδέχομαι ότι ανήκω), οι αγανακτισμένοι, τα διάφορα κινήματα με ή χωρίς κεφάλι, ποιοι;
Θα ήθελα να ήταν όλα μαζί αλλά το έκτακτο μπλογκάρισμα με έμαθε ότι καθένας από αυτούς και πολλοί περισσότεροι από δαύτους λένε το δικό τους και σφάζονται μεταξύ τους. Πως θα έρθει η ανατροπή τότε όταν το κίνημα είναι στα μαχαίρια; Το ΚΚΕ διεκδικεί και θεωρεί ότι κατέχει τη μοναδική αλήθεια, ο ΣΥΡΙΖΑ δεν έχει ξεκαθαρισμένη άποψη και υιοθετεί πολλές ακόμα και αντικρουόμενες πολιτικές απόψεις ως αλήθεια, τα διάφορα κινήματα, αντικαπιταλιστικά και αριστερά μοιάζουν με φέουδα βολεμένων ιδεολόγων που ποιος ξέρει από πού αντλούν τη δύναμή τους. Τα ΕΑΑΚ πρεσβεύει τον αναρχικό κόσμο αλλά περισσότερο βολεύει την εξουσία με τη βία και τις αναποτελεσματικές και χωρίς στόχο καταστροφές που δημιουργούν αντίδραση στον πολύ κόσμο. Ο Καζάκης, λογικός, ενημερωμένος, γνώστης και ηγετικός εμμένει στην εκ νέου οργάνωση μιας νέας αυτάρκειας μακριά από ιδεολογικά στερεότυπα και ενώ τον κάνεις για κομμουνιστή και το δέχεται και ο ίδιος, βγάζει χολή εναντίον του ΚΚΕ.
Και φτάνουμε πάλι στο τελευταίο μιας και ο πολιτικός του ρόλος λόγω της κοινοβουλευτικής του δύναμης είναι καθοριστικός για το μέλλον της ανατροπής. Σωστά προσβλέπει με υπομονή την προετοιμασία των αντικειμενικών παραγόντων που θα φέρουν την ανατροπή. Το βλέπει εξάλλου να βράζει το πράγμα. Ωστόσο, στοχοποιεί τα ανεξάρτητα, αυτόνομα και εκτός ΚΚΕ κινήματα και πρωτοβουλίες ως οπορτουνιστικά που εξυπηρετούν το σύστημα. Εδώ μπορεί κανείς να πει ότι θα έπρεπε να τα υποστηρίζει ως λαϊκά κινήματα εναντίον του συστήματος. Εγώ διακρίνω έναν σαφή εκβιασμό του στυλ ή με μας ή μόνοι σας να αποτύχετε και να διασπαστείτε, στόχος του οποίου είναι να συνειδητοποιηθεί η ανάγκη κεντρικής πολιτικής καθοδήγησης και η εγκατάλειψη του ελευθεριάζοντος, αυθόρμητου και ατομικιστικού εντέλει ριζοσπαστισμού. Δεν είναι κακή τακτική, ωστόσο δεν πιάνει μέχρι στιγμής. Έχει κάνει αντιπάλους όλους τους έξω από το ΚΚΕ αριστερούς και κομμουνιστές, οι οποίοι κατά το ίδιο το ΚΚΕ καλύτερα να εξαφανιστούν ή να πάρουν το μέρος του συστήματος στο οποίο ανήκουν και το οποίο εξυπηρετούν. Αλλά για κάτσε μια στιγμή. Από πότε ο ριζοσπαστισμός εξυπηρετεί το σύστημα; Από τότε που διέσπασε το κίνημα και προέβαλλε τις ριζοσπαστικές λύσεις εντός του συστήματος ως προέχουσα πολιτική κατεύθυνση, θα σου πουν οι ΚΚΕδες. Καλό είναι να ρωτήσουμε εδώ και τι έκανε το κίνημα για να προωθήσει τον απώτερο του στόχο που είναι η ανατροπή; Απαντούν οι ίδιοι, τίποτα μιας και φάνηκε ότι απώτερος του στόχος, μετά την πτώση της ΕΣΣΔ, ήταν η συντήρηση του κινήματος, μια φωνή διαμαρτυρίας στον αστικό κοινοβουλευτισμό του σήμερα από τη μεταπολίτευση και μετά.
Πράγματι, η διατήρηση ενός 8% των ψήφων των πολιτών φάνηκε να ικανοποιεί το ΚΚΕ και να εξοργίζει τους υπόλοιπους αριστερούς που δεν συνασπίζονται μαζί για να πάνε σε ένα υψηλότερο πλειοψηφικό ποσοστό. Ωστόσο, εδώ η απάντηση θα μπορούσε να είναι ότι η ενότητα προέχει στη μετασοβιετική εποχή, η ανασύνταξη δηλαδή και οποιεσδήποτε κινήσεις συνεργασίας τέτοιας εμβέλειας μόνο καταστροφικές θα ήταν για το κόμμα. Μα είστε συντηρητικοί καλέ. Όχι, δεν είμαστε, απλά περιμένουμε να ωριμάσουν οι συνθήκες και τώρα βρίσκονται σε τέτοια πορεία ωρίμανσης. Ε, τότε βγείτε μπροστά και απιτείστε, πείτε στον πολύ κόσμο ότι το εννοείτε όταν μιλάτε για ανατροπή. Εμείς, κύριε, δεν πανικοβαλλόμαστε από τις κινήσεις του εχθρού, τον ξέρουμε καλά όλο αυτό τον καιρό που εσύ συνομιλούσες μαζί του ψάχνοντας να τα βρείτε και με κείνον. Ξέρεις τώρα, ΕΕ και τέτοια. Τώρα που αναζητάς την επιβίωσή σου στρέφεσαι προς τα μας αλλά εμείς, πες το συντήρηση, πες το όπως θες, δε μας νοιάζει, δεν είμαστε ευκαιριακά κινήματα εκτόνωσης οργής. Ιδού ο οπορτουνισμός σας, πώς να κάνουμε λοιπόν μαζι;
Φαίνεται πάντως πως στο ΚΚΕ ισχυροποιούνται ηθικά, ιδεολογικά και εκλογικά λόγω της κρίσης. Στο ΣΥΝ δε φαίνεται να συμβαίνει αυτό μιας και η έξοδος Κουβέλη και η παρούσα στάση του κάνει απλά τον κόσμο να αναρωτιέται τι άλλο από μεταρρυθμιστές θα ξεβράσει η ριζοσπαστική παράταξη. Οι απογοητευμένοι Πασόκοι εξάλλου δεν πάνε πια στο ΣΥΝ, υπάρχει και ο Κουβέλης που βελτιώνει το ιματζ τους μετά τα παραστρατήματα του ΓΑΠ.
Μένει λοιπόν η ηγετική φιγούρα του Καζάκη. Έχοντας γοητεύσει τον γραφών και πολλούς άλλους, σε κάνει να τον αμφισβητείς έντονα για αυτά που λέει. Για την ακρίβεια των αριθμών, για τη σιγουριά του όσον αφορά τα πολιτικά κίνητρα που αποδίδει στους δρώντες της πολιτικής, για την καταλληλότητα των λύσεων που προτείνει, για το ύφος του, για την πολιτική του ακεραιότητα, για το πόσο μακριά μπορεί να το πάει. Και το τεστ να περνάει σε όλα αυτά, τι θα κάνει αν τον εμπιστευτεί ο κόσμος; Είναι νωρίς να απαντήσουμε και θέσαμε και πολλά ερωτήματα. Ας ελπίσουμε οι ζυμώσεις στην αριστερά να βγουν σε καλό όλων μας και να μην οδηγήσουν σε περαιτέρω διάσπαση του κινήματος.

Αναζητώντας το επόμενο βήμα

Σπίτι μου, μας, των τριών μας. Με χαμηλό φως στο πορτατίφ, κοιμάσαι ώρες πολλές και εγώ οδηγούμαι αργά αργά στον ύπνο μέσα από τις μουσικές. Στο σαλόνι σκοτάδι. Τα ηχεία μιλούν μουσικές της νύχτας και το μυαλό αφαιρείται για λίγο, η κοιλιά αναπνέει με τις μελωδίες παρέα. Και ο χρόνος κυλάει, του τραγουδιού και της ζωής μας και της προσδοκίας ότι θα θυμάμαι αυτή την στιγμή σα μια μικρή ευγνωμοσύνη σε αυτή την ανάσα. Στο σπίτι μας, με φώτα φιλοξενίας, μυρωδιές φθινοπωρινών φρούτων και τα χρώματα των χαλιών της γιαγιάς. Εικόνες και αισθήσεις που περνούν έτσι, ξεχνώντας τις, παίρνοντάς τις δεδομένες εκεί μπροστά στο laptop που κάθεσαι με τις ώρες.
Είναι τότε που το μυαλό αρχίζει να σκέφτεται το εξής: Πόσο πήξαμε στα τεχνολογικά αγαθά και αφήσαμε τα παραδοσιακά. Και τι απορρέει από αυτή τη διαπίστωση. Μια διαπίστωση που κι αυτή ξεχνιέται μαζί με ότι υπήρξε στο παρελθόν. Είναι εύκολο λένε να μη χρειάζεται να σκέφτεσαι και να διαπιστώνεις πράγματα. Να μη σκέφτεσαι, να ακολουθείς μόνο την ανάγκη. Η πράξη πάει μαζί με την ανάγκη και αυτή δεν την αναγνωρίζεις και πάντα ειδικά αν ονειρεύεσαι λιγάκι. Μα σου λένε στα 33 σου είναι αργά για όνειρα, ότι ήταν να πραγματοποιήσεις το πραγματοποίησες. Εκτός βέβαια και αν πρόκειται για λεφτά και δουλειές. Αυτά λέγαν τις καλές τους εποχές γιατί τώρα δεν επιτρέπουν ούτε σαν έφηβος να ονειρευτείς. Ξέχασαν και αυτοί, αν ποτέ βέβαια ονειρεύτηκαν. Αλλά διάολε, δε θέλω να παρεμβαίνετε στο μυαλό μου εσείς οι συστημικές δυνάμεις. Πως και συμβαίνει αυτό, δεν το καταλαβαίνω. Μα είναι τίμιο να αναφέρεστε ως απαραίτητος αιτιακός κρίκος όσων συμβαίνουν στον εγκέφαλο μας; Δεν είναι πιο τίμιο να αναφερόμαστε στο θεό που κρύβουμε μέσα μας; Α, άλλος κύριος και αυτός, άγιος κιόλας. Πως τον θυμήθηκες άραγε; Αυτόν τον έχουμε σκοτώσει αιώνες τώρα και εσύ επικαλείσαι ακόμα την ύπαρξή του; Ε, μα ποιος σε βοηθάει να είσαι στωικός, υπομονετικός, συνεργατικός, αλληλέγγυος στην εποχή του ανταγωνισμού αν όχι η βαθύτερη πίστη εντός σου ότι όλα θα πάνε καλά και προς αυτόν τον καλό σκοπό οφείλεις να δουλεύεις; Χμ, πάλι παιδιάστικες σκέψεις, πάλι κοιμάσαι στην αγκαλιά του ωραίου σου ονείρου, πλούσιε μικροαστέ ευκατάστατε! Δε σε ξύπνησε ακόμα ο θυμός σου; Για δες πως οργιάζει μέσα σου. Στο πόσο λάθος είναι ο δρόμος της φυλής μας, των ανθρώπων που μέχρι τώρα ακόμα πίστευες ότι θα τον έφτιαχνες και θα τον άλλαζες στο μυαλό σου για να είσαι ήσυχος και να μη σε πειράζουν οι κακοί άνθρωποι. Και τώρα τι υλικά σου μείναν για να συντηρήσεις το όνειρο; Τα βιβλία της μαμάς σου, οι δίσκοι οι παλιοί οι ροκ, τα χαλιά της γιαγιάς και τα φρούτα του κήπου. Έως πότε μικρέ ανεύθυνε ρομαντικέ; Μου ζητάς λοιπόν να παραδοθώ σε έναν θυμό δικαιολογημένο από τις άνισες υλικές σχέσεις των ανθρώπων κι αν μέχρι τώρα αυτός κινητοποιούσε τη μάθηση και την έρευνα, τώρα πρέπει να κινητοποιήσει την ανατροπή, την εξέγερση, την επανάσταση. Ναι μικρέ ονειροπόλε, αυτή είναι η ευθύνη σου, αλλά εσύ τι κάνεις, με το που τη βλέπεις μπροστά σου, της γυρίζεις την πλάτη. Λες οκ, είδα την αλήθεια, δε τη θέλω κιόλας. Χμ, παιχνίδια της σκέψης, αγώνες του μυαλού, γενναιότητα του πνεύματος, έξω από την κοινωνία, μακριά από τους άλλους. Μοιράσου, μοιράσου το θυμό, το όνειρο, τη θλίψη, το παράπονο, μοιράσου για να μη στερέψει η ψυχή σου από όραμα, από κίνηση, από λόγο να νιώθει ζωντανή.

Σύγκρουση

Επιστροφή σε μοναχικές σκέψεις όχι λόγω απομονωτικών τάσεων αλλά λόγω συνειδησιακής ανησυχίας που προκύπτει άμεσα από τις υλικές προϋποθέσεις της αναπαραγωγής της ζωής μου aka δεν έχω δουλειά, δεν έχω λεφτά. Βλέπετε, μάθαμε να σκεφτόμαστε έτσι. Ας επανέλθω στη σύγκρουση όμως. Η σύγκρουση τώρα προήλθε από αυτά που διαβάζω για τον έλεγχο της εργασίας ως λειτουργίας του μάνατζμεντ των επιχειρήσεων. Και κάνω φρικτές σκέψεις για το πως η επιστημονική γλώσσα αποτυπώνει τον πόλεμο του κεφαλαίου εναντίον της εργασίας με τόσο εύσχημο τρόπο. Κατανοώ για άλλη μια φορά αυτή την τραγική αποστολή της επιστήμης, να παρερμηνεύσει, να καθυποτάξει, να κατευθύνει με υποκειμενικότητα το νόημα μέσα στο χάος της γνώσης (στις μέρες μας το κάνει αυτό με κυνισμό και με ανηθικότητα).
Αυτά λοιπόν πρέπει να διδάξω σε μαθητές της Γ’ λυκείου για να σκιστούν να περάσουν σε ένα παρακμασμένο πανεπιστήμιο με προοπτικές συνεχούς ανεργίας μάλλον παρά δημιουργικότητας, παραγωγικότητας και ανταμοιβής. Αλήθεια, αναρωτιέμαι, πως θα με έβλεπαν οι γονείς των παιδιών αν ήξεραν ότι εισπράττω 180 ευρώ το μήνα. Πως μου εμπιστεύονται τα παιδιά τους; Και πως μπορούν να ζητάνε από μένα να κάνω το καλύτερο για αυτά; Ξέρουν βέβαια, σιγά μη δε ξέρουν αλλά και πώς να με αντιμετωπίσουν δηλαδή, με επιφύλαξη, υποτιμητικά, χωρίς εμπιστοσύνη; Θα τους δικαιολογούσα πράγματι τότε; Με τον ίδιο τρόπο τότε θα αντιμετώπιζα και εγώ τα παιδιά τους, τους μαθητές μου, με απόσταση, με μη εμπιστοσύνη, με υποταγή και παραίτηση. Και πράγματι, κάπως έτσι νιώθω και τώρα. Σκέψεις παραίτησης, ηττοπάθειας, αντικοινωνικές τάσεις, στεναχώρια, μοιρολατρία, γκρίνια. Ξέροντας ότι υπάρχει σοβαρός λόγος για όλα αυτά, πλην όμως μη θέλοντας να ξαναμπώ στα μονοπάτια του αυτομαστιγώματος με το να προσπαθώ να βρω την κατάλληλη πίστη που θα με σώσει από το φόβο της κατάρρευσης, όποια μορφή και αν απειλεί ότι θα πάρει αυτή, ψυχολογική ή οικονομική (συνήθως αυτές πάνε μαζί).
Ο φόβος όμως παρεισφρέει στα λογικά θέσφατα της πίστης και λιώνει την πενιχρή τους υπόσταση. Μπορεί τάχα το μυαλό και μόνο ενός ανθρώπου να τα βάλει με την κινητοποιημένη σε όλα τα επίπεδα της κοινωνικής μας ύπαρξης απειλή της στέρησης;
Και πως άραγε επιζεί, σταθεροποιείται και εν συνεχεία επιδρά δημιουργικά ένας άνθρωπος σε μια κοινωνία που καταστρέφεται; Πως αποφεύγει να συμμετάσχει στην επιτάχυνση της καταστροφής που σήμερα αποκαλείται «πρόοδος»; Πως αποφεύγει να υιοθετήσει ανήθικες συμπεριφορές σε όλα τα πεδία δραστηριοποίησής του χωρίς να περιθωριοποιηθεί; Πως καταφέρνει να σέρνει τον πόνο του από την απόκλιση από το όνειρο μιας δίκαιης κοινωνίας χωρίς να αποκαλείται καταθλιπτικός και φευγάτος; Πως μπορεί να δέχεται το πήδημα στην εργασία του και μετά να γυρνάει σπίτι έτοιμος να δώσει αγάπη;