1 χρόνος χωρίς τον Κούκι

Πέρασε ένας χρόνος Κούκι. Ένας χρόνος από τότε που έγραφα εκείνα τα λόγια για σένα και ήθελα να τα διαβάσει όλος ο κόσμος που σε ήξερε για να καταλάβει πόσο πολύ σε αγάπησα. Και ότι εσύ κίνησες τη φαντασία μου και το συναίσθημα έτσι όπως λίγα πλάσματα το έχουν κάνει. Ένας χρόνος που ξεκίνησε με εκείνο το καθαρτήριο ταξίδι στην Ιθάκη αμέσως μετά την αναχώρηση για το δικό σου μεγάλο ταξίδι. Εκείνη την ημέρα κοίταξα τη θάλασσα και αντίκρυσα τον ήλιο με ευγνωμοσύνη και ανακούφιση. Τότε συνειδητοποίησα πόσο πολύ αγαπηθήκαμε και αυτό με έκανε ευτυχισμένο και όχι λυπημένο.
Τώρα σε κοιτάζω στι φωτογραφίες εκείνες και στεναχώρια νιώθω. Όποτε κάνεις να έρθεις στο μυαλό μου πονάει η καρδιά μου, μου λείπεις λέει η καρδιά. Ένας χρόνος που δε σε ξέχασα φίλε όπως φοβόμουν ότι θα το έκανα μετά και από τις δύσκολες στιγμές που περάσαμε μαζί. Είδα όμως ότι αυτές οι στιγμές μας έδεσαν περισσότερο και από τις καλές. Και τώρα μπορώ να πω ότι χαίρομαι γι'άυτό. Να ξέρεις επίσης ότι τώρα που στο σπίτι σου νυχτώνει αργότερα και κοκκινίζεις όλο τον τόπο, τώρα η αγάπη μου δυναμώνει για σένα.
Κάθε τόσο μάλιστα σε αγκαλλιάζω σε άλλα σώματα ομοειδών σου και σε χαίρομαι. Προχτές σε είδα όπως τότε που σε είχαμε πρωτοβρει στην αυλή. Ήσουν όμως καθαρός και ζωηρός. Μια χαρά. άντε, σε αφήνω τώρα, ένα γειά ήθελα να σου πω και να το ακούσουν και εκείνοι που σε ήξεραν αλλά και όλοι οι άλλοι. 6 Ιουνίου πέρυσι πέταγες για τον ήλιο φίλε μου, εύχομαι το ταξίδι σου όλο αυτό το χρόνο να ήταν όμορφο. Το αφεντικό σου...

Ποίημα

Μια φορά υπήρξε ένα αγόρι
που πέρασε την αγάπη για αδυναμία
και προτίμησε να μείνει δυνατό
ωσπου η δύναμή του έγινε εμμονή
και η εμμονή του φυλακή.
Τότε ένιωσε το σώμα του φυλακισμένο
και το πνεύμα του ανελεύθερο,
θέλησε να απελευθερωθεί
και να πηδήξει στο κενό.
Τελευταία στιγμή είδε τη φυλακή
και την εμμονή
μα ένιωσε τόσο αδύναμο να αποδράσει
που κατάλαβε ότι μόνο η αγάπη θα του δώσει ελευθερία.

Παραλήρημα οργής

Κοιμήθηκα με την ελπίδα ότι αύριο όλα θα λάμψουν σαν τα παιδιά που παίζουν μπάλα και εσύ τα κοιτάς από έναν άλλο μαγικό κόσμο . Είδα πολλά όνειρα ακαταλαβίστικα και ξύπνησα λέγοντας σήμερα να κάνω εκείνο που πραγματικά θέλω. Και παρά τον ίλιγγο πήγα στην πορεία και φώναξα για να ξυπνήσω. Μόνος, χωρίς σαφές νόημα, κόσμος που βαριέται, νέοι που θα πεινάσουν αλλά χαμογελούσαν, γύρω γύρω να κοιτάνε σα σε καρναβάλι , σα να μη ζουν εδώ και να μη βλέπουν , να μη σκέφτονται. Τα πράγματα γι’αυτούς έχουν πάρει το δρόμο τους και δε γυρίζουν πίσω. Έτσι αποκαλούν τις πορείες, τις απεργίες, την αριστερά, τον κομμουνισμό. Και αν τους ρωτήσεις τι βλέπουν μπροστά σου λένε τίποτα, θα δούμε, θα παλέψουμε. Δε βλέπουν ότι προσπαθούν να τους κάνουν θύματα της αγοράς, να ζητάνε χρήμα για κερδοσκοπία και όχι για συναλλαγές ή προφύλαξη, κατά τη θεωρία του χρήματος της Μακροοικονομίας. Να μας κάνουν ανασφαλή ζώα αλλά εν δυνάμει πλούσια, όπου ο πλούτος είναι μια δυνατότητα, η συσσώρευσή του μια ικανότητα και η διατήρησή του μία αξία.
«Καμία ασφάλεια, οικονομική, κοινωνική, προσωπική, οικογενειακή. Όλα παίζουν κύριε Έλληνα που νόμιζες ότι με τα λεφτά που έχεις στην άκρη θα κάνεις ότι γουστάρεις». Λένε έτσι αλλά δεν καταλαβαίνουν ότι στοχοποιούν την πηγή ρευστότητας πολύ μεγάλου ποσοστού των ελληνικών νοικοκυριών, των χρημάτων δηλαδή για σκοπούς προφύλαξης. Θέλουν να μεταφέρουμε αυτά τα χρήματα στις τράπεζες και σε αυτούς που κερδοσκοπούν. Διασπούν τον οικογενειακό πρώτα οικονομικό προγραμματισμό αλλοιώνοντας τις ενδοοικογενειακές σχέσεις και δημιουργούν κοινωνική έκρηξη που μόνο με καταστολή αντιμετωπίζεται. Κράτος, ο παραδοσιακός του ρόλος άλλωστε. Ζήτω ο Χομπς! Μόνο που αυτός τα έλεγε σε διαφορετικές συνθήκες, όπου το φιλελεύθερο κράτος ήταν κάτι νεό και επαναστατικό. Ενώ το να λένε πάλι το ίδιο μας γυρίζουν αιώνες πίσω.
Σκατά, δεν αξίζει να ασχολείται κανείς άλλο. Όλοι νιώθουμε οργή και θυμό και αντί να καθήσουμε μαζί και να διεκδικήσουμε την έξοδο από αυτή την κατάσταση θα μαχόμαστε σε ατομικιστική βάση για το ποιος έχει αδικηθεί περισσότερο ή λιγότερο. Άλλος ένας ρόλος του σύγχρονου φιλελεύθερου κράτους, το άτομο είναι ελεύθερο να λύσει τα προβλήματά του μόνο. Κατάργηση συλλογικών συμβάσεων. Και για να μην απεργείτε, να πάρτε μια απόλυση στο 4% και βουλώστε το να δείτε ποια είναι τα πραγματικά προβλήματα. Α, τι λέω, εννοώ ότι σας αποδεσμεύουμε, είστε ελεύθεροι να βρείτε αλλού εργασία.
Σας ευχαριστούμε. Δε θα τα βάλουμε μαζί σας. Δε φταίτε εσείς εξάλλου, φταίει το σύστημα και το κράτος. Πάω να βαρέσω μια ένεση για να συνέλθω από το μίσος που κακώς με κυριεύει απέναντί σας. Οργή που βασίζεται σε λανθασμένες δικές μου προσδοκίες για ένα μέλλον γεμάτο χαρά, αγάπη και ομορφιά. Ένα μέλλον που να βασίζεται στην αναπαραγωγή μέσω της κοινωνικής εργασίας και προσφοράς. Που να αγαπά τα παιδιά. Σκατά, ο άνθρωπος είναι μαλακισμένο ζώο, ηλίθιο, εγωιστικό και κακό. Πέφτω στην παγίδα σας, με πείθετε ότι όντως έτσι είναι ο άνθρωπος. Αυτό εξάλλου δεν είπε ο Χομπς και οι όμοιοι του σήμερα;

Χρήστος ο Αλβανός

Ο Χρήστος ο Αλβανός είναι από τους καλύτερούς μου φίλους. Τον παρακολουθώ πως κάνει τις εργασίες που του αναθέτει ο πατέρας μου και εγώ. Με όρεξη, ενδιαφέρον, ταχύτητα και εντέλλεια. Τον κοιτάζω με συγκαταβατικό χαμόγελο όταν ο θείος μου από χαμηλά του φωνάζει χαϊδευτικά «Παλιοαλβανέ!» ενώ εκείνος χτυπάει τα ελαιόκλαδα το Δεκέβρη. Γελάει κι αυτός γιατί ξέρει ότι και ο θείος τον έχει ανάγκη πολύ. Να σου χτίσει, να σε συμβουλέψει, να πάρει πρωτοβουλίες. Καμιά φορά όταν έχουν τα δικά τους ενώ αυτός αυτοσχεδιάζει στο σκάψιμο, το χτίσιμο, το βάψιμο και αλλού τον μαλώνουν. Αυτός τότε να δείτε πως στεναχωριέται, χαμηλώνει το κεφάλι και δε μιλιέται. Σε λίγο βέβαια, όλα έχουν ξεχαστεί. Και καθόμαστε όλοι μαζί να φάμε το κολατσιό με ελιές και τυρί και εκεί να δεις γέλιο. Μου αρέσει που τα ελληνικά του δεν είναι καλά αλλά ξέρει ονομασίες που εγώ δεν έχω ακούσει ποτέ, για υλικά πράγματα περισσότερο π.χ. το όνομα ενός κατασκευαστικού υλικού.
Κοιτάζει τον δικό μας πλούτο και δε φθονεί αν και θα ήθελε να έχει και αυτός το δικό του σπίτι, έστω ένα διαμέρισμα. Εγώ μερικές φορές σκέφτομαι ότι αν είναι να αφήσεις κληρονομιά σε κάποιον ε, αυτός θα έπρεπε να είναι και εκείνος που έχει δουλέψει περισσότερο για τη ίσα μέχρι τώρα διατήρηση αυτού του πλούτου. Δεν αναφέρομαι μόνο στο δικό μου σπίτι αλλά σε όλη τη χώρα που την έχουν χτίσει μετανάστες. Το ίδιο έχει πει και ο πατέρας μου σαν σε απειλή εναντίον μου που δε βοηθάω στις δουλειές του χωραφιού και παρόλο που χαίρομαι που δε θα πιάσει η απειλή, κατανοώ την ορθότητα του επιχειρήματος. Ο Χρήστος, βλέπετε, είναι ο καλύτερος φίλος του πατέρα μου, ενός νοσταλγού της τίμιας εργατικότητας και της παλαιάς καλής αγροτιάς, αν και εξαναγκαστικά -λόγω επαγγέλματος -αστού. Οι παλαιοί και μετανοημένοι κομμουνιστές (αν ποτέ υπήρξε τέτοιος ο Χρήστος, που από τον τρόπο που μιλάει για τον κομμουνισμό μάλλον δεν υπήρξε) μας μαθαίνουν τον κομμουνισμό ως μετανάστες.
Βλέπω όμως και την αγωνία του μόχθου, την αβεβαιότητα των δουλειών όταν αλλάζει κάθε μήνα αφεντικό και τον κίνδυνο να τον κοροϊδέψουν. Και τη τσιγκουνιά του που μερικές φορές νομίζει ότι είναι ο μόνος άνθρωπος στον κόσμο που δουλεύει. Ούτε μηχανάκι δεν παίρνει παρά τη τόση δουλειά που έχει ρίξει. Και δεν είναι ότι δεν έχει στην άκρη.
Το πιο ωραίο και γλυκό όπως σημειώνει η Α. είναι ότι προσπαθεί να βρει νύφη για το γιο ενός από τα περιστασιακά του αφεντικά, ενός γιατρού που έχει ένα γιο με λεφτά και σπίτι στην Ιταλία και με ρωτάει αν η Κ. είναι διαθέσιμη και τον ρωτάω σε μια βαθμίδα από το 1 έως το 10 πόσο μαλάκας είναι ο υποψήφιος γαμπρός και μου απαντά ότι όχι, ντάξει, καλό παιδί, λίγο δειλός κλπ και του λέω δηλαδή μαλάκας και εκεί να δεις γέλια. Ενώ αυτός ξεχορταριάζει και εγώ κουβαλώ τα χόρτα στην πυρά. Ή πάλι όταν μιλάμε για την εκκλησία που χτίζει και με ύφος που δεν ξέρεις αν είναι ειρωνικό ή απλά περιγραφικό αλλά σίγουρα αστείο, μας περιγράφει πόσο τρώνε οι παπάδες. Ο ίδιος λέει ότι είναι χριστιανός στην ψυχή αλλά το καραγκιοζιλίκι ενός ομοεθνούς του με το να πάει να βαφτιστεί στα 60 του δε θα το έκανε. Πόσο μάλλον όταν πρόκειται για ιδιοτελείς σκοπούς.
Τέτοια και πολλά περισσότερα μόνο κατά τη διάρκεια χειρωνακτικής εργασίας γίνονται. Τότε σκέφτομαι, τι τα θέλω τα βιβλία και την επιστήμη, λες και βγάζω τίποτα. Κοίτα πόσο ζωντανός νιώθω με την σωματική εργασία. Κοίτα πόσο υπομονή μαθαίνεις να κάνεις βάφοντας σειρά με τη σειρά ένα ολόκληρο σπίτι, ξεχορταριάζοντας λίγο λίγο ένα χωράφι, μαζεύοντας μια μ ια τις ελιές… Ίσως να σκέφτομαι έτσι γιατί η υπομονή είναι αυτό που έχω περισσότερη ανάγκη καθώς μεγαλώνω.
Ο Χρήστος ο Αλβανός δε ξέρει από ίντερνετ και υπολογιστές, διαβάζει αλλά δε γράφει ελληνικά και κοιτάζει αν η δουλειά που κάνει ανταμοίβεται άμεσα και σε χρήμα. Η γυναίκα του τον αποπαίρνει και το παιδί του μεγαλώνει στην Ελλάδα του 21ου αιώνα, αιώνες ολόκληρους απόσταση από τότε που ήταν αυτός παιδί στην Αλβανία της δεκαετίας του 70. Τρώει πολύ αλλά είναι αδύνατος, δουλεύει ασταμάτητα αλλά δεν παραπονιέται, ξέρει πολλούς ανθρώπους οι περισσότεροι από τους οποίους είναι αφεντικά αλλά με την υπομονή και το χαρακτήρα του έχει κερδίσει την εμπιστοσύνη τους. Ονειρεύεται πολύ να πάει στην Αμερική να δουλέψει ή στην Μύκονο όπου και θα βγάλει εύκολα λεφτά. Όμως δεν έχει στασό και κάνει τα διπλάσια από αυτά που θα του ζητήσεις. Είναι εντέλλει ένας ζωντανός άνθρωπος, ένας εργάτης με τα όλα του και κυρίως με πραγματικά και όχι φανταστικά προβλήματα. Από εκεί προκύπτει και η αλήθεια του, μια αλήθεια που με διδάσκει ήθος και με κάνει να ζηλεύω ώρες ώρες.

Αριστερή συσπείρωση

Διαβάζω για την είσοδο διαδηλωτών στο κοινοβούλιο της Ιρλανδίας και ενθυμούμαι ότι την 5η Μαΐου που συνέβαιναν παρόμοια και στας καθημάς, εντός της βουλής το ΚΚΕ υπεραμυνόταν των κατηγοριών ότι υπέθαλπτε αυτούς που προσπαθούσαν να μπουν/ανέβουν στη βουλή. Αναρωτιέμαι λοιπόν πιο πολιτικό κόμμα θα μπορέσει να σηκώσει στην πλάτη του αυτή την κοινωνική δυναμική, αν η ίδια η αριστερά αμύνεται τόσο έντονα (για στρατηγικούς και πραγματικούς βέβαια λόγους αν και κανείς δεν πιστεύει ότι το ΚΚΕ μπορεί να παίξει ένα επαναστατικό πολιτικό ρόλο τώρα, αν το έκανε και ποτέ). Θα αναρωτιόταν κανείς τι το θέλουμε τότε? Και εγώ αυτό αναρωτιέμαι όχι μόνο για το ΚΚΕ αλλά και για το Συριζα που κάνει τα ίδια και χειρότερα με το να βρίσκεται διαρκώς σε εμφύλιο αντί να συσπειρώσει τις απογοητευμένες κοινωνικές μάζες. Τόση οργή από τόσες χιλιάδες κόσμο και κανείς δε μιλάει για ριζοσπαστικοποίηση (Συριζα) ή επανάσταση (ΚΚΕ). Αν το δεύτερο είναι αφελές το πρώτο δεν είναι καθόλου και το ξέρει ο Αλαβάνος και άλλοι εκεί.
Γνώμη μου ότι αυτή η ριζοσπαστικοποίηση έχει δυναμικότητα που πρέπει να εκφραστεί πανευρωπαϊκά. Χρειάζεται να οργανωθεί μια νέα πρωτομαγιά, όχι βέβαια με γιορταστικούς ή συμβολικούς όρους αλλά με ριζοσπαστικούς. Έτσι θα ξυπνήσουμε και θα αναλαβουμε δράση με στόχο της συσπέίρωση της αριστεράς, μιας αριστεράς που θα δημιουργήσει αρχικά μια κρίσιμη μάζα, ένα 15 -20 % που πολύ γρήγορα θα πάρει την εξουσία (όπως το ΠΑΣΟΚ τότε). Αυτή η αριστερά βρίσκεται μέσα στο ΚΚΕ, το Σύριζα και κυρίως το ΠΑΣΟΚ. Εξυπακούεται ότι αυτό που λέγεται σήμερα ΠΑΣΟΚ δε θα υπάρξει ποτέ ξανά υπό αυτή τη μορφή. Η αρχή του τέλους του έχει γίνει εδώ και καιρό αλλά τώρα έρχεται η σκληρή συνειδητοποίηση που θα σπρώξει τον κόσμο προς νέες εναλλακτικές και τολμηρές προτάσεις.
Ουφ, είχα ανάγκη από λίγη ελπίδα....

9 Mαΐου

Αυτή η υπνηλία δεν έχει τελειωμό και μπορεί να οφείλεται καθαρώς στην άσχημη διάθεσή μου όπως επίσης και στο εντατικό κλίμα των ημερών. Δεν απόφυγα το προχθεσινό ξενύχτι για το διάβασμα των τελευταίων κειμένων των μπλόγκερς που παρακολουθώ. Μέχρι που η πολλή πληροφόρηση κάνει το κεφάλι μου πρωί πρωί να βουίζει. Πιάνω τον εαυτό μου να κάθομαι πριν ή και κατά τη διάρκεια του ύπνου να σκέφτομαι ομόλογα, τράπεζες, θεωρίες, ιδεολογίες, όνειρα. Μετά τα όνειρα όμως, τίποτα, απελπισία, επιστροφή στην άσχημη πραγματικότητα. Μα είναι τόσο άσχημη? Μοιάζει με τους κουκουλοφόρους και τους μπάτσους, με τους πρετεντέρηδες και τους αυτιάδες, τους νεοφιλελεύθερους και τους κομμουνισταράδες, τους ομιλούντες και τους διαφωνούντες, τους αιτιοκράτες και τους ονειροκράτες, αυτούς που ξέρουν και όλοι ξέρουν. Ξέρουν ότι τα spread του βερμπαλισμού τους πιάνουν ρεκόρ, τα επιτόκια των υποσχέσεών τους είναι εκτός ελέγχου και οι τράπεζες των γνωμών τους χωρίς ρευστή και πάγια γνώση. Ξέρουν ότι παίζεται ένα έργο, μια περιπέτεια, ένα δράμα, μία κωμωδία. Καθένας στο είδος του. Σε κάθε περίπτωση το Happy End δε φαίνεται στο σενάριο και το έργο μοιάζει όλο και περισσότερο με ένα Lost με χαμένα πρόσωπα που προσπαθούν να αναλάβουν κάποιο ρόλο στο νησί της μοναχικής παγκοσμιοποίησής τους.
Το κεφάλι πόναγε βασανιστικά όχι από τον πόνο αλλά από τη αγωνία. Μέχρι που βρήκε λίγο απάγκιο στη στοργή της Α. Σήμερα ο ήλιος ήταν παραδόξως ζεστός και κρύος μαζί. Πήγαμε στη μεγάλη προβλήτα του λιμανιού, εκεί που η πόλη μένει πίσω και ο ορίζοντας απλώνεται μπροστά. Στη μέση το λαμπιρίζων νερό να παίζει με τα μάτια μου και δίπλα το τεράστιο καράβι. Νιώθω άβολα για λίγο με την προοπτική του μεγέθους των πραγμάτων που επισκιάζουν την σκέψη για αυτά. Σκέψη για το πώς θα ήταν αυτά ιδεατά, σκέψη που υπάρχει σα φίλος στην άμυνα και σαν εχθρός στη δημιουργία. Οι μεγάλες ιδέες εγκλωβίζουν. Και το συναίσθημα; Αυτό κάπου υπάρχει στον ορίζοντα και αγωνιώ να το εντοπίσω. Κοιτάζω το καράβι μπρ, γέρνω προς την πόλη και παραπατώ, ο ίλιγγος είναι κοντά, τέλος στρέφω τη ματιά στο νερό και ηρεμώ. Νιώθω καλά εκεί, με το νερό μοναχικό μου σύντροφο. Κατακλύζει το μυαλό και ξεδιψά τη σκέψη από την απορία, ξεγελά την ψυχή με το λαμπύρισμα, καθαρίζει τη βρώμα του πολιτισμού. Στο νερό, στο νερό, μπουγέλο θέλουν οι παλιάτσοι που μιλούν.
Σιωπή τώρα, στην πλατεία τη μεγάλη έχει συγκέντρωση σιωπής. Αλήθεια!

7 Μαΐου

Ξύπνησα πρωί σήμερα με τις σκέψεις των ομολόγων να στριφογυρίζουν στο κεφάλι μου. Είναι η μέρα που δε πίνω καφέ στο σπίτι για να επωφεληθώ λίγο παραπάνω ύπνο μετά από τα τελευταία ιντερνετικά ξενύχτια, αφιερωμένα στην πληροφόρηση για το θέμα της εποχής. Πως θα τους πω σε ένα τρίωρο ότι έχει συμβεί, σκέφτομαι. Το πρώτο δίωρο κυλάει αρχικά ομαλά αλλά τελικά μέσα στο μπέρδεμα, δύσκολο πράγμα να καταλάβεις την κερδοσκοπία με θεωρητικούς όρους. Την Τρίτη ώρα αρπάζομαι και εγώ και τους εξηγώ πάνω στη θεωρία το τι συμβαίνει αυτή την στιγμή εδώ με τα ομόλογα. Καταλάβανε? Εδώ δεν έχω καταλάβει εγώ πλήρως, θα καταλαβαίνουν εκείνοι με το πρώτο μάθημα; Εξεπλάγην πάντως και εγώ με το κατόρθωμά μου να τους αναπαραστήσω την αλυσίδα των γεγονότων, έστω και με μπακάλικο τρόπο. Τέλος πάντων, η αδρεναλίνη με εγκατέλειψε γρήγορα για να έλθει το συναίσθημα της θολούρας και ημιαπελπισίας που με κατατρέχει τελευταία.

Πάμε για τις γραφειοκρατικές δουλειές της μέρας και σημειώνω ότι για πρώτη φορά σκέφτηκα να βάλω τα λεφτά μου στις κάλτσες προτού μπω στην τράπεζα γιατί οι ληστές σύντομα θα επιτίθενται και στους πελάτες και όχι μόνο στους ταμίες. Τι σκέψεις ρε παιδί μου, και ύστερα κατηγορώ τη θεία μου για τρομοπληξία. Και όχι, δεν έχω τηλεόραση καν. Απλά όταν τύχει κάτι σε κάποιον διπλανό μου, νιώθω να έρχεται πιο κοντά και σε μένα. Όπως ένα ατύχημα πχ. Τελικά βγήκα όχι μόνο ακέραιος από τη μπάνκα αλλά και πιο πλούσιος. Χάρηκα για λίγο αλλά τέτοια χαρά υπάρχει για να σου θυμίζει τους λόγους για τους οποίους αγχώνεσαι και στεναχωριέσαι. Που δεν έχεις βρει μόνιμη δουλειά ακόμα, που ενώ έχεις μια ευκαιρία για καριέρα δεν την ακολουθείς με ενάργεια, που ενώ σου πρότεινε η Χ. να μιλήσεις με τον τάδε εσύ αρνήθηκες, που δεν έχεις μακρινούς στόχους, που νιώθεις όπως νιώθεις, που αυτοκατηγορείσαι, που δεν λες ένα πανηγυρικό όχι στις κωλοεπιλογές σου, που επίσης λες ναι στις επιλογές σου, που είναι να μεγαλώσεις κάποτε αλλά το παρατείνεις, που βιάζεσαι να μεγαλώσεις ταυτόχρονα παραδόξως.

Κάθομαι για καφέ και παρακολουθώ τα παιδιά του ΤΕΙ να σνομπάρουν μια συμφοιτήτριά τους, να πετάνε τις κοιλιές τους από τα συνεχόμενα μπεκροξενύχτια και να κρυφογελάνε για τις παρτούζες που πετύχαν τελευταία. Και εγώ να συνεχίζω να μιλάω για την κρίση, συγχυσμένος, αβέβαιος για το τι πράγματι γίνεται γιατί τίποτα πράγματι δε γίνεται ή μάλλον γίνεται αυτό που πάντα γινόταν και φοβάμαι το τίποτα ή αυτό που πάντα γινόταν, όπως φοβάμαι να πω who cares man…. Είναι ο ρόλος μου αυτός, η παρούσα επαγγελματική ιδιότητά μου, το προσωπείο, το βόλεμά μου. Γυρνάω από τα ψώνια που ήταν απολαυστικά και ακούω το κομματάκι αυτό του Pete Seeger με τίτλο which side are you on για να συγκινηθώ. Ακολουθούν τα I hate the white man, gates of eden και άλλα ώσπου καταφθάνω σε έναν ηλιόλουστο απελευθερωτικό θόρυβο, αναρωτώμενος για πόσο καιρό θα σπαταλιέμαι και δε θα ακολουθώ το όνειρό μου. Γυρνάω στο διάβασμα και στον ύπνο μου.

Απόγευμα πάμε με την Α. σε μια πλατεία όπως μας αρέσει και παρακολουθούμε τα παιδιά να παίζουν. Τι θύμησες, τι παιδικά αρώματα, τι ανεμελιά, κάποια πράγματα δεν αλλάζουν ποτέ, όπως ένα παιδί 5 χρονών που παίζει με άλλα παιδάκια. Λέω στην Α. ότι αυτοί οι άνθρωποι αν δεν είχαν τα παιδιά τους θα ήταν πεθαμένοι ψυχικά. Τι μεγάλο πράγμα, αλλά και πάλι πώς να μεγαλώνεις παιδια σήμερα? Όπως και χτες θα μου πεις. Κοιτάζω γύρω μου να δω αν πραγματικά βρίσκομαι στο σώμα μου, αν αυτό που βλέπω προέρχεται από τα μάτια μου, αν τα κτίρια γύρω μου είναι αληθινά. Είναι, πως είναι δυνατόν να είναι τόσο άσχημα? Σαν εμένα, πρέπει να το ξεπεράσω αυτό. Καθόμαστε για φαγητό και η σερβιτόρα με αποκαλεί χαϊδευτικά σκυθρωπό μα δεν το εννοούσε όπως αληθινά το ξέρω εγώ. Η Λ. πριν πάει γυμναστήριο με καλεί στο τηλέφωνο και με ρωτά τι σημαίνει όταν ο Ιάπωνας ανώτατος άρχοντας δημόσια δηλώνει ότι πρέπει να προστατευθεί η οικονομία μας (τους) και ο Ομπάμα εσπευσμένα συναντιέται με τη Μέρκελ για το θέμα της Ελλάδας. Της απαντώ ότι σύντομα θα γίνει κάτι πολύ μεγάλο. Μέχρι τότε εκφράζω την επιθυμία να πάω στη θάλασσα για μπάνιο, αγνάντεμα, κλείσιμο ματιών, χάσιμο. Γυρίζουμε πίσω και σα θύμα πιάνω το λαπτοπ, τη νέα τβ που θα κάνει πολλαπλάσιο κακό στις νέες γενιές. Κάνω τον ακτιβισμό του καναπέ, αναρωτιέμαι για άλλη μια φορά αν χαίρομαι ή λυπάμαι με όλα αυτά, βρίζω τον εαυτό μου που δεν αιωρούμαι από πάνω τους αντί να χάνομαι ανάμεσά τους και ετοιμάζομαι να δυναμώσω τα ακουστικά.