Thursday, November 1, 2007

Το νόημα μέσα στο χρόνο: speculations

Εμείς οι άνθρωποι είμαστε εντελώς παράλογα όντα. Όταν είμαστε μόνοι με το σώμα μας όλα είναι παράλογα και γι'αυτό όλα τα κατευθύνει ένα νόημα μυστήριο, ένας σκοπός ευμετάβλητος, ασταθής και ολωσδιόλου υπολογίσιμος που γίνεται εντέλει καθολικός στο παράλογο νόημά του. Αυτή η καθολικότητα του παραλόγου νοηματοδοτεί έπειτα κάθε πράξη λίγο λίγο, μέσο και σκοπό ώσπου φτάνουμε στην ανθρώπινη δράση, υποδεικνυόμενη απο τα ένστικτα, τις φαντασιώσεις, το σώμα, δηλαδή τα επικοινωνιακά -πνευματικά και υλικά- μέσα που μεταδίδουν αυτό το παράλογο νόημα. Το οποίο όμως δεν παύει να είναι νόημα. Και οι φιλόσοφοι που το επεξεργάζονται είναι εντελώς τρελοί.Έτσι ξεκινά ένας τέτοιος και γράφει όλα αυτά και αν πείσει τότε αρχίζει η μίμηση απο τους άλλους, μίμηση με ψυχοκινητική διάσταση (μην πάει το μυαλό σας στο κακό ντε). Τότε και το νόημα γίνεται μαζικότερο. Κάπου εκεί διακρίνονται οι απαρχές κάθε γνώσης, της αποτύπωσης των βασικών τους αρχών καθώς και οι καυγάδες για την ορθότητά τους ή μη. Το τεκμήριο της γνώσης λοιπόν, είναι άγνωστο. Η λογική ,τώρα, που αφορά αυτό το τεκμήριο είναι απλά ένα κατασκεύασμα του νου και των προαναφερθέντων μέσων. Είναι δηλαδή έμφυτη αλλά διαφέρει απο άνθρωπο σε άνθρωπο. Το πόσο θα γίνει μαζική η γνώση, εξαρτάται απο τη μιμητική στάση των ανθρώπων ή το πόσο αυτοί θα πιεστούν να μιμηθούν (τώρα βάλτε στο νου σας όσο κακό θέλετε). Να και η δύναμη ως μια τάση του ανθρώπου να ξεχωρίσει απο τους γύρω του. 'Η αλλιώς η εξουσιαστική τάση του. Αυτή θέλει χρόνο για να μορφωθεί και να υπερισχύσει. Θέλει νοήματα πολλά όπως και γνώσεις πολλές και κόσμο πολύ (ή έστω αρκετό). Κάπου εκεί άρχισε να γράφεται και η ιστορία του ανθρώπινου πολιτισμού.

6 comments:

ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΤΙΚΟ ΚΟΥΜΜΟΥΝΙ said...

''Να και η δύναμη ως μια τάση του ανθρώπου να ξεχωρίσει απο τους γύρω του. 'Η αλλιώς η εξουσιαστική τάση του. Αυτή θέλει χρόνο για να μορφωθεί και να υπερισχύσει. Θέλει νοήματα πολλά όπως και γνώσεις πολλές και κόσμο πολύ (ή έστω αρκετό). Κάπου εκεί άρχισε να γράφεται και η ιστορία του ανθρώπινου πολιτισμού.''
an kai apaisiodoxo poli kalo kalo ke telika alithino..

Elias said...

Καλημέρα, σε έχασα.Εκπληκτικό το σχόλιο σου στο blog μου και πολύ χρήσιμο το Νόημα μέσα στον χρόνο.

vagnes said...

Γεια σου φιλε vkp
Εκεινο που δεν μπορεσα να καταλαβω με τους ανθρωπους γενικα ειναι, οτι οι πιο πολλοι πιστευουν πραγματι οτι οι ανθρωποι ειναι παραλογα οντα, αλλα τις περισσοτερες φορες εννοουν τους υπολοιπους ανθρωπους, δεν βαζουν και τον εαυτο τους μεσα.

Ισως η εξηγηση που μπορω να δωσω ειναι οτι ολοι δυσκολευομαστε να παραδεχτουμε τα δικα μας λαθη.
Αν ειλικρινα ομως καποιος φιλοδοξει καποια μερα να δει τον κοσμο καλυτερο πρεπει πρωτα να ξεκινησει να βελτιωνει τον εαυτο του και οχι να βρισκει ως αλλοθι την παραλογία και τα ελλατωματα των αλλων και ας τον πουν και ρομαντικο δεν ειναι βρισια.
Ξερω παρα πολλους ρομαντικους που η ζωη τους ειναι αξιοζηλευτη.

Amalia said...
This comment has been removed by a blog administrator.
VKP said...

λες να τα έγραψα αυτά γι άλλους κι όχι για μένα; η ζωή για τους ρομαντικούς ( κι εγώ είμαι ένας απο αυτούς) οφείλει να είναι αξιολάτρευτη. Βέβαια, προς το δρόμο της αυτοβελτίωσης θέλω να οδεύω κι εγώ , μόνο που αυτός δεν είναι γραμμικός, ούτε ίσιος, ούτε καν σαφής, αλλά με παράλογο τρόπο οδηγεί στην βελτίωση. Μέρος της βελτίωσης είναι και η προσωπική συνειδητοποίηση του παραλόγου και ήθελα να τη μοιραστώ μαζί σας. Το τι είναι βελτίωση τελικά είναι κι αυτό προσωπικό. Αν καταφερθώ εναντίον κάποιου θα το κάνω επειδή μου περιορίζει την ελευθερία αυτής της συνειδησιακής διαδικασίας. Πολύ λογικός έγινα τελικά

vagnes said...

Φιλε vkp
Τρελαινομαι για τη λογικη και σε εβαλα και σενα στα καλουπια της;
Δεν ηταν αυτος ο στοχος μου, γενικα μιλησα για ολους μας, κρατα το ρομαντισμο σου σαν τον πολυτιμοτερο θησαυρο.
Αν σε ενοχλουν οι ανθρωποι που σου περιοριζουν την ελευθερια, εμενα εκτος απ' αυτους με ενοχλουν και αυτοι που μεταφραζουν την ελευθερια σε ασυδοσια.
Μια κατηγορια που δεν αντεχω ακομη ειναι οι μιζεροι και οι γκρινιαρηδες, και γω φορές-φορές γινομαι γκρινιαρης...